Το σκοτεινό 2020

«Πυκνά νέφη καλύπτουν τον ορίζοντα της ανθρωπότητος» έγραφε ο βρετανός πρωθυπουργός Λόιδ Τζορτζ, νικητής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, βλέποντας στο βάθος να έρχεται ένας ακόμα χειρότερος, ο Δεύτερος. Δυστυχώς, η φράση του ταιριάζει απολύτως στη σημερινή Ελλάδα και στο επερχόμενο ερεβώδες 2020: κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι είμαστε μπροστά σε πολλαπλές δοκιμασίες, ακραία δυσανάλογες προς τις δυνατότητες και τις αντοχές της χώρας. Ολες προερχόμενες εξ Ανατολών και όλες υποχρεωμένοι να τις αντιμετωπίσουμε μόνοι.

Το ένα σκέλος τους αφορά το Μεταναστευτικό – Προσφυγικό. Μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο αρμόδιος υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης περιέγραψε χωρίς ωραιοποιήσεις την αλήθεια που συνόψισε στα εξής: «Το πρόβλημα στα νησιά είναι εκρηκτικό. Εξω και πέρα από κάθε δυνατότητα διαχείρισης» […] Το Μεταναστευτικό θα συνεχιστεί για δεκαετίες. Οι ροές θα περάσουν από πάνω μας και όχι δίπλα μας […] Πρόκειται για ανθρωπιστική καταστροφή και κοινωνικό όλεθρο», είπε. Ολα αυτά ισχύουν στο ακέραιο, με μία διαφορά: ότι δεν αφορούν πλέον μόνον τα νησιά, αλλά το σύνολο της χώρας από τη στιγμή που η «κοινή» Ευρώπη κλείνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τα σύνορά της αφήνοντας την Ελλάδα αποκομμένη και μόνη. Ο ίδιος δήλωσε ότι ζήτησε βοήθεια από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ για τα 4.000 χιλιάδες ασυνόδευτα παιδιά που βρίσκονται στο ελληνικό έδαφος και ότι μόνον ένα κράτος μπήκε στον κόπο να του απαντήσει. Κοινή ευρωπαϊκή πολιτική επί του θέματος δεν υφίσταται. Πρόκειται για απόλυτη και ξεδιάντροπη κοροϊδία. Στην απελπισία της η κυβέρνηση μεταφέρει το πρόβλημα στα ηπειρωτικά της χώρας, χωρίς καμία ελπίδα αυτό να οδηγήσει σε κάποια λύση: οι αριθμοί είναι σαρωτικοί, τα μέσα πενιχρά, η βοήθεια ουσιαστικά ανύπαρκτη, οι διέξοδοι επίσης.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία, που ήδη έχει βγει νικήτρια από την εισβολή που εξαπέλυσε στη Συρία, επιτείνει διαρκώς την πίεση εις βάρος της ελληνικής και της κυπριακής κυριαρχίας. Η «διεθνής κοινότητα» κατάπιε την εισβολή αμάσητη. Ο Ερντογάν επιχαίρει. Και δικαίως, ενώ δεν αφήνει μέρα να περάσει χωρίς παράλληλη συνεχή ροή μεγάλων μεταναστευτικών ροών και πυκνές αεροπορικές εισόδους στον ελληνικό ΕΕΧ. Ως υπόστρωμα όλων αυτών, απειλεί διαρκώς με προσβολή της ελληνικής ΑΟΖ, ενώ σε όλους τους τόνους δηλώνει ότι η Συνθήκη της Λωζάννης είναι για αυτόν παρελθόν: δεν το κάνει για να έχει καθαρή τη συνείδησή του, να μη λέει ψέματα. Το κάνει επειδή πιστεύει ότι είναι κοντά στο να την καταστήσει πραγματικά παρελθόν.

Η Τουρκία αισθάνεται ότι διαθέτει τα μέσα για να επιβάλει την αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο, όπως και ότι αν το επιχειρήσει δεν θα συναντήσει επαρκή αντίσταση από την Ελλάδα αλλά ούτε και αντίστοιχη αντίδραση από τρίτες χώρες. Ορθώς δεν υπολογίζει στο ελάχιστο την ΕΕ, ενώ το μόνο που δείχνει ακόμα να την ανησυχεί είναι η στάση των ΗΠΑ. Δουλεύει όμως συστηματικά πάνω σε αυτή τη διάσταση, την ώρα που η Ελλάδα είναι ουσιαστικά θεατής των συνεχών περιφερειακών εξελίξεων. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα οφείλει λοιπόν να αφήσει επιτέλους στην άκρη τον θλιβερό εσωτερικό κλεφτοπόλεμο εξουσίας και τις αυταπάτες. Να αντιληφθεί ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δραματικές εξελίξεις. Και να προετοιμάσει όσο σοβαρότερα μπορεί τη χώρα, με ό,τι αυτό οφείλει να σημαίνει μπροστά σε τέτοιες απειλές.