Οι αναγνώστες ρωτούν οι γιατροί απαντούν

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Τα παιδιά των προβληματικών γάμων
Είμαι «παγιδευμένη» εδώ και χρόνια σε έναν συμβατικό γάμο, για χάρη του μοναδικού παιδιού μου. Ο γιος μου, 29 ετών σήμερα, ο οποίος έζησε την τεταμένη ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι, λέει ότι δεν πρόκειται να παντρευτεί. Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά των αποτυχημένων γάμων δεν μπορούν να κάνουν ευτυχισμένες οικογένειες; Πώς μπορώ να τον βοηθήσω; (Ε.Χ.)

Η κλινική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια δρ Μυρσίνη Κωστοπούλου απαντά ότι σε έναν δυσλειτουργικό γάμο παραμένουμε για πολλούς λόγους και σπάνια για το «καλό» των παιδιών μας. Ποιος αποφασίζει άλλωστε τι είναι και τι δεν είναι καλό για το παιδί, όταν εκείνο βιώνει καθημερινά το μίσος, τον αλληλοσπαραγμό, την απόσταση, την ψυχρότητα, την έλλειψη αγάπης  ανάμεσα στα δύο πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής του; Τα παιδιά συχνά χρησιμοποιούνται από τους ίδιους τους γονείς – άθελά τους φυσικά – για να δικαιολογήσουν τη δική τους παθητικότητα, τη δική τους εξάρτηση από τον γάμο, ακόμα και τα συναισθήματα αγάπης που συχνά συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά ντρέπονται να το παραδεχθούν. Δεν υπάρχει κανόνας στο πώς το κάθε παιδί θα βιώσει μέσα του την κακή σχέση των γονιών του. Πολλά παιδιά όταν ενηλικιώνονται αναπαράγουν τη δυσλειτουργία, επιλέγοντας συντρόφους που θα τους επιβεβαιώσουν τη μη  δυνατότητα σχέσης, ή συμπεριφέρονται οι ίδιοι με αρνητικό τρόπο μέσα στη σχέση, οδηγώντας τον άλλον στο να φύγει. Ο μηχανισμός αυτός λέγεται «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Αλλοι όμως καταφέρνουν μέσα από την «απώλεια» να χτίσουν μιαν ανθεκτικότητα και να κάνουν μια σημαντική υπέρβαση. Να πιστέψουν δηλαδή στην αγάπη και να συνεχίζουν να ελπίζουν. Υπάρχουν φυσικά και εκείνοι που χρησιμοποιούν τα αρνητικά τους βιώματα για να δικαιολογήσουν τη δική τους συναισθηματική ανεπάρκεια, τους δικούς τους φόβους, τη δική τους αδυναμία να πάρουν ευθύνες στη ζωή τους και να προχωρήσουν. Σε κάθε περίπτωση, ο ενήλικος γιος είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του ύστερα από ένα σημείο και οπωσδήποτε δεν τον βοηθάτε με το να «σηκώνετε τον σταυρό» μια ζωή για αυτά που «του κάνατε».

ΟΣΤΑ
Το κάταγμα του ισχίου
Ποια είναι η πιο επικίνδυνη συνέπεια της οστεοπόρωσης; (Β.Μ., Αθήνα)

Το κάταγμα του ισχίου είναι η πιο επικίνδυνη και πιο δραματική εκδήλωση της οστεοπόρωσης, όπως επισημαίνει ο ομότιμος καθηγητής Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Λυρίτης. Μόνο το 30% των ασθενών αυτών επανέρχεται στην αρχική κινητική δραστηριότητά του και στην ποιότητα  ζωής που είχε πριν από το κάταγμα. Τα κατάγματα του ισχίου συμβαίνουν κυρίως σε υπερηλίκους άνω των 80 ετών, οπότε παρουσιάζεται ανεξέλεγκτη αύξηση της επίπτωσής τους. Αντίθετα, σε άτομα 60-79 ετών η επίπτωση των καταγμάτων του ισχίου μειώνεται, λόγω της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας της οστεοπόρωσης στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.