Με διαιτητή τον Ρόκι

Σε αυτόν τον κόσμο τρία πράγματα είναι σίγουρα: ο θάνατος, οι φόροι και η διακοπή ντέρμπι ελληνικού πρωταθλήματος με διαιτητή τον Ιταλό Ρόκι.

Δεν υπήρχε περίπτωση να τελειώσει παιχνίδι της Σούπερ Λίγκας αν ο Τζιανλούκα Ρόκι σφύριζε διπλή αποβολή και ένα πέναλτι στην ίδια φάση, επιτρέποντας ουσιαστικά στη γηπεδούχο ομάδα να «επιστρέψει» από το 2-4 σε 4-4.

Οι λόγοι είναι γνωστοί. Πρώτον, γιατί οι περισσότεροι, ακόμα και αυτοί που ασχολούνται επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο, αγνοούν τους κανονισμούς και επομένως τους ερμηνεύουν κατά το δοκούν.

Δεύτερον, γιατί αιωρείται η καχυποψία πως ο διαιτητής είναι «μιλημένος».

Τρίτον, γιατί έχουμε αποδεχτεί πια πως μέρος του παιχνιδιού είναι και η ανταλλαγή υβριστικών τροχιοδεικτικών.

Κι αν σχεδόν όλοι συμφωνούμε πως ένα ελληνικό ντέρμπι δεν θα τελείωνε στην περίπτωση που ο «Χ» διαιτητής σφύριζε διπλή αποβολή και πέναλτι, υπάρχει ομοφωνία για το τι θα συνέβαινε αν στη θέση του Αγιαξ ήταν μια ελληνική ομάδα.

Το ματς θα τελείωνε φυσικά κανονικά, αλλά ο Τύπος θα κραύγαζε για UEFA-Mafia, τα υπονοούμενα για μεθοδεύσεις θα ήταν σφηνωμένα στα μονόστηλα των παραποδοσφαιρικών και οι ηττημένοι θα έβρισκαν το καλύτερο άλλοθι για να δικαιολογήσουν την αδυναμία τους.

Αυτή η ντουμπλ φας αντίδραση δικαιολογείται από τη διπλής όψης αντιμετώπιση της ομάδας από τα πειθαρχικά όργανα.

Ενώ οι κανόνες υποτίθεται πως είναι οι ίδιοι εντός και εκτός των τειχών και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα σε «ποδοσφαιρικό κενό», η πραγματικότητα αποκαλύπτει πως οι παρτιτούρες είναι εντέλει διαφορετικές.

Είναι όπως η εντοπιότητα με τους αστυνομικούς. Ποιος αστυνομικός τολμά να τα βάλει με τους νταήδες αν υπηρετεί στον τόπο του; Ενώ παλαιότερα, στην Κρήτη για παράδειγμα, υπηρετούσε ο Ηπειρώτης, ο Θεσσαλονικιός, για να μην υπάρχουν δεσμεύσεις και υποχρεώσεις.

Στην ποδοσφαιρομετρία η προσαρμογή έχει μεγάλη σημασία. Κι εμείς, ως έξυπνος λαός, έχουμε κάνει μάστερ στον χαμαιλεοντισμό, γι’ αυτό δεν μας πιάνει κανείς πουθενά.