Οι αυταπάτες της νέας κανονικότητας

Για όποιον δεν φορά κομματικές παρωπίδες είναι αδιαμφισβήτητο ότι ουδεμία σύγκριση μπορεί να γίνει μεταξύ της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης ως προς την αποτελεσματικότητά τους: απέχουν έτη φωτός. Ομως, όπως και η προηγούμενη πριν φύγει, έτσι και η νυν, διαφημίζουν εξίσου την επιστροφή στην «κανονικότητα». Οι προηγούμενοι αυτοθαυμάζονται ότι δήθεν «έβγαλαν» την Ελλάδα από τα Μνημόνια, οι τωρινοί ότι δεν έχουμε πια ανάγκη από άλλα δανεικά, ότι πάει καλά το (από πλευράς μεγεθών ανύπαρκτο) χρηματιστήριο, ότι έρχονται επενδύσεις κ.ο.κ. Μάλιστα, οι προηγούμενοι ήταν τόσο περήφανοι για τα… επιτεύγματά τους, που τώρα κατηγορούν τους τωρινούς ότι τους τα… χαλάνε! Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που περιγράφουν τόσο οι μεν όσο και οι δε.

Η Ελλάδα απέχει από την κανονικότητα κάτι γαλαξίες δρόμο. Αυτή η «νέα κανονικότητα» που τόσο πολύ διαφημίζεται είναι μιας πάντοτε πτωχευμένης χώρας, το δημόσιο χρέος της οποίας σε αναλογία με το ΑΕΠ της εξακολουθεί να προκαλεί τρόμο – είναι κάτι σαν ταινία φρίκης με πολύ κακό τέλος. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει κανείς να θυμάται πάντοτε ότι πίσω έρχεται και το ιδιωτικό χρέος: τα δυο τους είναι σαν μυθικό τέρας με δυο κεφάλια από τη φυλακή του οποίου η χώρα δεν θα ξεφύγει ό,τι κι αν λένε τα κόμματα και οι κυβερνήσεις. Γιατί, πολύ απλά, αν πουν την αλήθεια, δεν θα έχουν πια τι να «πουλήσουν» ως προϊόν της δικής τους ύπαρξης και αναγκαιότητας.

Στο επίκεντρο όλων αυτών, βρίσκονται, αλληλένδετοι με το δημόσιο χρέος, οι φόροι. Για να μπορέσει να σταθεί στα προγράμματα «σωτηρίας», η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε ένα είδος μεγάλης φορολογικής φυλακής τόσο στους άμεσους όσο και στους έμμεσους φόρους. Η σχέση ανάμεσα στα εισοδήματα και τις φορολογικές υποχρεώσεις, όπως κι αν αυτές βαφτίζονται, εκφεύγει των ορίων του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Οι δε φοροελαφρύνσεις του επερχόμενου νομοσχεδίου, αν και συνιστούν σημαντικό ποσό στον προϋπολογισμό, είναι σταγόνα στον ωκεανό των επιβαρύνσεων των ανθρώπων. Το ρεύμα, τα καύσιμα, τα κτίρια, τα εισοδήματα: τα πάντα υφίστανται την ασφυκτική πίεση των φορολογικών βαρών που δεν επιτρέπουν ούτε καν αξιοπρεπή διαβίωση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ούτε όμως και την ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν πραγματικά να αλλάξουν – ανεξάρτητα από το τι μπορεί και δεν μπορεί να κάνει μία χειρότερη ή μία καλύτερη κυβέρνηση. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με την ένδεια προσφοράς εργασίας, δεν επιτρέπουν στους εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους που έφυγαν την τελευταία δεκαετία ούτε να διανοηθούν να επιστρέψουν.

Μία «καλή» κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να παλεύει όσο μπορεί για να διορθώνει παθογένειες, να βελτιώνει κάτι εδώ και κάτι εκεί, να βοηθά όσο μπορεί επενδύσεις, αντί να τις διώχνει, όπως η προηγούμενη. Αλλά κι αυτές, ας μην έχει κανείς την αυταπάτη ότι θα πλημμυρίσουν την Ελλάδα: θα γίνουν όποιες και όσες έχουν να κάνουν με ειδικές παραμέτρους, όπως τη θέση της χώρας, ή τη θέση τους στη χώρα. Οχι όμως οριζόντια στην οικονομική δραστηριότητα. Αυτό δεν μπορεί εκ των πραγμάτων, ιδίως λόγω φόρων, να συμβεί. Ως εκεί λοιπόν μπορεί να φτάσει μία κυβέρνηση, ακόμα και η «καλύτερη». Και μακάρι να φτάσει. Ουδείς όμως μπορεί να ευαγγελίζεται νέους, ψεύτικους κόσμους. Γιατί αν το κάνει, λέει απλώς ψέματα. Και τα ψέματα, είτε ως απάτη, είτε ως αυταπάτη, είναι η ρίζα του κακού.