Να ακούσουμε την οργή των νέων

Ενώ οι αντιδράσεις για ένα νομοσχέδιο που καταργεί μεγάλο μέρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων και περιορίζει την περιβαλλοντική προστασία ήταν μάλλον υποτονικές και σίγουρα κατώτερες ανάλογων θεσμικών τομών στο παρελθόν, ήδη μετράμε αρκετές εβδομάδες φοιτητικών κινητοποιήσεων, στις οποίες προστέθηκαν και μαθητικά συλλαλητήρια. Ολα αυτά όταν, με την εξαίρεση της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, η κυβέρνηση δεν έχει φέρει νομοθέτημα, παρά μόνο γενικές κατευθύνσεις. Παρότι είναι νωρίς ακόμη για να κάνει κάποιος προβλέψεις για το μέλλον των κινητοποιήσεων, ένα πράγμα είναι σίγουρο: στη νεολαία υπάρχει οργή.

Αμα το σκεφτούμε καλύτερα, αυτό είναι παραπάνω από αναμενόμενο. Η σημερινή νεολαία είναι η «γενιά της κρίσης». Μια γενιά που βίωσε μια καταστροφική ύφεση, μια τεράστια απώλεια θέσεων εργασίας με άμεσο αντίκτυπο σε τουλάχιστον έναν γονέα ή συγγενικό τους πρόσωπο, την υπερχρέωση και φτωχοποίηση των νοικοκυριών. Μια γενιά που είδε την ανεργία των νέων να γίνεται πλειοψηφικό φαινόμενο και έζησε τη μαζική φυγή των λίγο μεγαλύτερων στο εξωτερικό. Μια γενιά που σε μεγάλο βαθμό έχει ζήσει μέχρι τώρα χειρότερα από τις προηγούμενες.

Αυτή η γενιά πηγαίνει σε ένα σχολείο που είναι σε βαθιά κρίση και προσπαθεί να μπει σε ένα πανεπιστήμιο που έχει πάψει προ πολλού να δίνει επαγγελματικές προοπτικές, την ώρα που έχει βαθιές πληγές από τις προηγούμενες πολιτικές λιτότητας. Ακούει εξαγγελίες κυβερνητικών πολιτικών που όταν δεν αγγίζουν τα πραγματικά προβλήματα (έχουν σχέση τα «συμβούλια ιδρύματος» με τις ανάγκες των πανεπιστημίων;) μοιάζουν με αυταρχικό καψόνι (όπως είναι το ν+2). Βλέπει να περιορίζεται η πρόσβαση στα δημόσια ιδρύματα και να διευκολύνονται ακόμη περισσότερο τα ιδιωτικά. Ακούει τη ρητορική της «νέας κανονικότητας», αλλά βλέπει μια κοινωνία μειωμένων προσδοκιών και νέων κινδύνων όπως η κλιματική αλλαγή. Αυτή η γενιά δεν καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, δεν περιλαμβάνεται στο ρεπερτόριο του δημόσιου λόγου, δεν υπολογίζεται στις κάθε λογής πολιτικές εξισώσεις. Ομως, καλό είναι να μην προσπεράσουμε την οργή της.