Η επιλογή για την υιοθέτηση ενός φόρου πλούτου

Οι προτάσεις για να υιοθετηθεί ένας ευρύς φόρος επί του πλούτου δεν είναι καινούργιες, αλλά λαμβάνουν πλέον αυξημένη προσοχή, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαρκώς αυξανόμενη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου έχει προκαλέσει κοινωνικές και ηθικές ανησυχίες, ακόμα και μεταξύ των ίδιων των πλουσίων. Αυτή η τάση, παράλληλα με τη μείωση της κοινωνικής κινητικότητας, συμβάλλει στην πολιτική πόλωση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε κακές και ασταθείς πολιτικές επιλογές εις βάρος των πολλών. Και γνωρίζουμε από την Ιστορία ότι η αύξηση της ανισότητας και η εντατικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης μπορεί να οδηγήσουν σε πιο δραματικά και ακόμα και βίαια αποτελέσματα.

Ευτυχώς, υπάρχει σοβαρή έρευνα σχετικά με το μέγεθος, τις διαστάσεις και την ιστορία της ανισότητας του πλούτου. Εάν σημειώνεται ενδιαφέρον για να υπάρξει πολιτική βούληση ώστε να δοθεί απάντηση στο πρόβλημα, έχουμε τρόπους να καθορίσουμε ποια μέτρα θα ήταν πιο αποτελεσματικά, ανάλογα με τον συγκεκριμένο στόχο. Ο φόρος περιουσίας είναι ουσιαστικά μια εισφορά που μειώνει τις επενδυτικές αποδόσεις.

Καθώς οι συζητήσεις για την ανισότητα κερδίζουν συνεχώς πολύ έδαφος, έχουν εμφανιστεί πλούσιες ομάδες ατόμων που υποστηρίζουν ότι πρέπει να επιβληθεί ένας μέτριος φόρος περιουσίας. Η προϋπόθεση που τίθεται είναι να γίνουν τέτοιες ρυθμίσεις ώστε από τη φορολόγηση αυτή να ωφεληθεί τελικά το 50% όσων έχουν τα χαμηλότερα εισοδήματα. Υπάρχει διαφωνία ως προς το εάν αυτό γίνεται καλύτερα με άμεση μεταφορά εισοδήματος σε νοικοκυριά με χαμηλότερα εισοδήματα ή με επέκταση κοινωνικών υπηρεσιών χρηματοδοτούμενων από το Δημόσιο, οι οποίες επικεντρώνονται σε εκπαιδευτικές επιλογές και επιλογές απασχόλησης. Αυτό είναι μια σημαντική συζήτηση που πρέπει να διεξαχθεί, αλλά είναι ξεχωριστό ζήτημα. Σε κάθε περίπτωση, οι σημερινές προτάσεις για την επιβολή ενός μέτριας κλίμακας φόρου περιουσίας αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή. Μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι τρόποι αντιμετώπισης της καταστροφικής κατανομής του πλούτου της αμερικανικής οικονομίας. Αλλά η απολύτως χειρότερη επιλογή είναι να μην κάνει κανείς τίποτε.

Ο Μάικλ Σπενς είναι κάτοχος Νομπέλ Οικονομικών και καθηγητής Οικονομικών στη Stern School of Business