Μπαχαλοποίηση

Οι διαδρομιστές του Κοινοβουλίου στοιχημάτιζαν πως ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η «μπαχαλοποίηση» της Προανακριτικής πριν καν εκείνη ξεκινήσει τις συνεδριάσεις της. Αυτό που ούτε οι πιο παρατηρητικοί μελετητές των παραδόξων του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν είχαν προβλέψει ήταν πως η εν λόγω μπαχαλοποίηση θα επηρέαζε και την Κεντροαριστερά. Ο κιναλίτης – εκλεγμένος με το λογότυπο του ΚΙΔΗΣΟ – Χάρης Καστανίδης έσπευσε να στηρίξει τη συριζαϊκή οργή για την εξαίρεση των Πολάκη – Τζανακόπουλου από την επιτροπή σε σάιτ που υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Παραβλέποντας ότι το κόμμα στα έδρανα του οποίου κάθεται ήταν το πρώτο που τάχθηκε υπέρ της εξαίρεσης των δυο, αφού είναι τουλάχιστον οξύμωρο να είσαι και εισαγγελέας και μάρτυρας ταυτόχρονα στην ίδια υπόθεση. Για εκείνον το θέμα είναι πως «θα ήταν παραβίαση του κοινοβουλευτικού κανόνα ότι την αποφασιστική αρμοδιότητα για το ποιος εκπροσωπεί μια ΚΟ στη σύνθεση μιας επιτροπής την έχει αποκλειστικά η προτείνουσα Κοινοβουλευτική Ομάδα και κανένας άλλος».

Αγνοια

Τι κι αν ο Πρόεδρος της Βουλής θα ζητήσει από τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να αντικαταστήσει τα δυο παραπάνω μέλη; Αρα, την «αποφασιστική αρμοδιότητα» θα έχει και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ. Για τον Καστανίδη δείχνει να αξίζει το επιχείρημα της Κουμουνδούρου παρά εκείνο της δικής του ΚΟ. Οι κεντροαριστεροί, βέβαια, είχαν χθες σοβαρότερα ζητήματα να λύσουν, εξού κι επισήμως δεν αντέδρασαν στο καστανιδικό διάβημα. Ούτε καν με διαρροή. Αυτό δεν σημαίνει ότι στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το προσπερνούν. Αντιθέτως. Τα σχόλια – ειδικά για την επιλογή του μιντιακού βήματος – δεν είναι καθόλου κολακευτικά. Αν έχει μια σημασία να ασχοληθεί κανείς με τη συγκεκριμένη δήλωση, αυτή δεν βρίσκεται στους πανηγυρισμούς των συριζαίων γιατί προκάλεσαν «αρρυθμίες» στην Κεντροαριστερά. Βρίσκεται στην ανάγκη που έχουν αρκετοί στο ΚΙΝΑΛ να εμφανίζονται αριστεροί – κι όχι κεντρώοι – αγνοώντας πως οι ψηφοφόροι που αυτοχαρακτηρίζονται με τον ίδιο τρόπο έδειξαν ποιος τους πείθει περισσότερο την 7η Ιουλίου. Για έβδομη κάλπη από το 2012 και μετά. Εντοπίζεται, δηλαδή, στο πόσο λάθος διαβάζουν το μέλλον τους.