Ο συριζαίος συγγενής

Ως γνωστόν, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έχει διατάξει ΕΔΕ για να διερευνηθεί η πιθανότητα τις καταγγελίες που οδήγησαν την αστυνομία να κυνηγάει τον «Τζόκερ» στους κινηματογράφους να είχε διατάξει ανώτατη υπάλληλος του υπουργείου της (ή έστω να ήξερε γι’ αυτή). Μαθαίνω επίσης ότι η συγκεκριμένη υπάλληλος ελέγχεται, εκτός των άλλων, επειδή πιθανολογείται ότι είχε στόχο να εκθέσει την πολιτική ηγεσία του υπουργείου λόγω κομματικής ιδιοτέλειας. Διαδόθηκε μάλιστα ότι έχει συγγενική σχέση (εξ αγχιστείας) με πρώην στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ.

Εκπλήσσομαι ότι διερευνάται ως πειθαρχικό παράπτωμα η πιθανότητα υπάλληλος να ζήτησε από την αστυνομία να τηρηθεί η νομιμότητα. Αν ζούμε σε κράτος δικαίου, οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Οι πολιτικές ηγεσίες που θεωρούν ότι οι νόμοι είναι άδικοι έχουν τη δυνατότητα να τους αλλάξουν – αλλά ώσπου να αλλάξουν οι κακοί νόμοι δεν σημαίνει ότι τελούν υπό αναστολή ούτε ότι εφαρμόζονται κατά το δοκούν κατά τις βουλήσεις του πλήθους. Ο νόμος είναι νόμος.

Αλλά εκπλήσσομαι διπλά όταν μαθαίνω ότι συζητήθηκε σοβαρά ως κίνητρο της υπαλλήλου η συγγένειά της με συριζαίο. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι προκειμένου να κάνει κάποιος μια δουλειά στον δημόσιο ή σε οποιονδήποτε άλλο τομέα τού ζητείται κομματική ταυτότητα – ή η κομματική ταυτότητα των οικείων του. Ο καθένας και η καθεμιά στην κρατική μηχανή δικαιούται να ψηφίζει ό,τι γουστάρει. Κι οι συγγενείς του ή οι φίλοι του το ίδιο. Δεν χρειαζόταν καν να μάθει εκ των υστέρων η ηγεσία του υπουργείου ότι η συγκεκριμένη υπάλληλος έχει υπηρετήσει κοντά στους πρώην υπουργούς Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα και Κωνσταντίνο Τασούλα. Δεν είναι δουλειά μιας υπουργού να ψάχνει φρονήματα. Η κομματική τοποθέτηση οποιουδήποτε ή οποιασδήποτε δεν αφορά κανέναν. Οπως δεν αφορά η συγγένεια με τον οποιονδήποτε. Κάθε αδίκημα αφορά αποκλειστικώς εκείνους που τα διαπράττουν (αν διαπράττουν αδικήματα). Και δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη.

Το δικαίωμα των πολιτών να τηρούν τους νόμους είναι απόρροια του κοινωνικού συμβολαίου. Και κάθε πολίτης δικαιούται να ψηφίζει ό,τι θέλει. Υποτίθεται ότι τουλάχιστον τα πολιτικά στελέχη γνωρίζουν τι σημαίνει φιλελεύθερη δημοκρατία, οφείλουν να γνωρίζουν ότι το κράτος δεν είναι κομματικό φέουδο κι ότι οι υπάλληλοι κρίνονται για την επάρκειά τους και τον σεβασμό στους νόμους, όχι για τα φρονήματα των συγγενών τους.