Πληγή

Αν πιστέψω τις δημοσκοπήσεις, ο μήνας μέλιτος της Ελλάδας με την κυβέρνησή της συνεχίζεται (π.χ. η χθεσινή έρευνα της Opinion Poll).

Δεν με εκπλήσσει. Οι διαμορφωμένες τάσεις της κοινής γνώμης ανατρέπονται μόνο με ουσιαστικά γεγονότα και ουσιαστικά γεγονότα μετά τις 7 Ιουλίου δεν έχουν προκύψει.

Το σιρόπιασμα είναι τέτοιο που η κυβέρνηση δεν αποθεώνεται μόνο για την οικονομία, κάτι περίπου αναμενόμενο – όταν κόβεις φόρους και υπόσχεσαι επενδύσεις, ποιος θα πει το αντίθετο;

Αλλά και για επιλογές που έβγαλαν την αξιωματική αντιπολίτευση στα κάγκελα.

Το 75,9% συμφωνεί με την κυβερνητική άποψη για την ψήφο των αποδήμων, το 62% επικροτεί την Προανακριτική για τον «Ρασπούτιν» (το 24,8% είναι αντίθετο), ενώ το 48% θεωρεί ότι επί ΣΥΡΙΖΑ «υπήρξε συνωμοσία πολιτικών και προσώπων της Δικαιοσύνης για να ενοχοποιηθούν πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης» (το 25% διαφωνεί).

Με άλλα λόγια η κυβέρνηση έχει επιβάλει πλήρως την ατζέντα της και η αντιπολίτευση περιορίζεται κατά περίπτωση σε ένα 20%-25% – να σημειώσω ότι συμπτωματικά(;) το 21% προτιμάει τον Τσίπρα για Πρωθυπουργό…

Κυριαρχεί λοιπόν σε όλα; Οχι!

Διότι η ίδια κυβέρνηση έχει ένα μεγάλο αγκάθι: το Μεταναστευτικό. Μόνο το 23,4% δηλώνει ικανοποιημένο από την κυβερνητική πολιτική.

Και αυτό είναι επίσης λογικό. Υπάρχουν ασφαλώς οι ατυχείς συγκυρίες στην ευρύτερη περιοχή.

Η αποτυχία όμως της κυβέρνησης στο Μεταναστευτικό προκύπτει από την αδυναμία της να κατανοήσει τη φύση του προβλήματος.

Να κατανοήσει δηλαδή ότι δεν βρίσκεται αντιμέτωπη (μόνο) με ένα ανθρωπιστικό ή διεθνές ή ευρωπαϊκό ή γεωπολιτικό ζήτημα.

Αλλά με ένα βαθιά λαϊκό πρόβλημα, το οποίο έχει αποσταθεροποιήσει τόσες κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Με ένα πρόβλημα κοινωνίας.

Κι εδώ έχουμε καλά και κακά νέα.

Τα κακά νέα είναι ότι κανείς (και όχι μόνο στην Ελλάδα…) δεν ξέρει με σαφήνεια πώς να αντιμετωπίσει τόσο σύνθετες και επώδυνες καταστάσεις. Η Ευρώπη έχει αποτύχει να διαμορφώσει μια κοινή πολιτική.

Τα καλά νέα είναι ότι οι «αριστερόστροφες» απόψεις στο Μεταναστευτικό είναι τόσο εκτός κοινωνικού κλίματος και τόσο μειοψηφικές ώστε ο αντίθετος δρόμος καθίσταται σχεδόν μονόδρομος.

Δεν είναι τυχαίο πως όλα τα κόμματα που κράτησαν μια σκληρή στάση στο Μεταναστευτικό (από τον Ορμπαν στην Ουγγαρία έως τον Κουρτς στην Αυστρία και από τους δανούς Σοσιαλιστές έως το πολωνικό PIS) επιβραβεύτηκαν από τους ψηφοφόρους στις κάλπες.

Το βέβαιο πάντως είναι ότι η κυβέρνηση κουβαλάει το Μεταναστευτικό ως ανοιχτή πληγή. Και τις πληγές ή τις θεραπεύεις ή κακοφορμίζουν και μπλέκεις άσχημα.