Πίκρα

Οι άνθρωποι που ρωτούν τον τελευταίο καιρό «τι έγινε ο Σταύρος», κουνώντας συνήθως με συμπάθεια το κεφάλι τους, πρέπει να είναι περισσότεροι από αυτούς που έχουν ψηφίσει έστω και μια φορά το Ποτάμι. Κατά κάποιον τρόπο, τους λείπει περισσότερο ο αρχηγός παρά το κόμμα. Εντάξει, λένε, το Ποτάμι έκλεισε τον κύκλο του, αλλά ο άλλος πού χάθηκε βρε παιδί μου; Ούτε μια εμφάνιση ούτε μια δήλωση; Ούτε μια εκπομπή;

Αυτή η ιδιότυπη νοσταλγία συνοδεύεται από μια απερίφραστη επιδοκιμασία για την απόφαση να διατεθούν στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο τα χρήματα που είχε ακόμη το κόμμα στα ταμεία του. Ηταν πράγματι ο εξυπνότερος, ο εντιμότερος και ο πρακτικότερος τρόπος να σφραγιστεί το τέλος. Χθες μάθαμε ότι με απόφαση της Συγκλήτου τα χρήματα αυτά θα διατεθούν για τη χορήγηση υποτροφιών σε 25 νέους επιστήμονες προκειμένου να συνεχίσουν την έρευνά τους στην Ελλάδα. Aριστα.

Το Ποτάμι απέδειξε έτσι για μια ακόμη φορά ότι είναι διαφορετικό από τα άλλα κόμματα. Oτι κάνει – ή τέλος πάντων έκανε – πολιτική «αλλιώς». Δικαίως το επισημαίνει ο αρχηγός του. Αδίκως, όμως, πήρε το υποδεκάμετρο για να μετρήσει πόση δημοσιότητα έλαβε αυτή η κίνηση, προσθέτοντας μάλιστα ότι πολλά μέσα ενημέρωσης ξεπέταξαν την είδηση σε ένα μονόστηλο «για να μη μαθευτεί και δημιουργηθεί κακό προηγούμενο». Το συνωμοσιολογικό κλίμα δεν του πηγαίνει. Απλώς οι «καλές ειδήσεις» δεν πουλάνε. Ο στόχος άλλωστε αυτής της ευγενούς ιδέας ήταν να ενισχυθούν κάποιοι επιστήμονες, όχι να καθιερωθεί ένας ενιαίος τρόπος αποχαιρετισμού στα όπλα. Και η ενίσχυση αυτή είχε συμφωνηθεί να γίνει διακριτικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Αρα προς τι τα παράπονα;

Ο Θεοδωράκης έχει μαζέψει πολλή πίκρα από τη βραχεία διαδρομή του στην πολιτική. Πεποίθησή του είναι ότι η προσφορά του ίδιου και του κόμματός του δεν εκτιμήθηκε αρκετά ούτε από τους ψηφοφόρους ούτε από τα μίντια – ενδεχομένως ούτε καν από τους ιστορικούς. Αλλά αυτό ήταν αποτέλεσμα περισσότερο ενός υπερσυγκεντρωτισμού, κάποιων εγγενών αδυναμιών, της κυριαρχίας του διπολισμού και ορισμένων αντιδημοφιλών επιλογών όπως η υποστήριξη της Συμφωνίας των Πρεσπών, παρά μιας οργανωμένης συνωμοσίας ή ενός βρόμικου πολέμου από την πλευρά άλλων κέντρων εξουσίας. Εχθροπραξίες δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν, όπως υπήρξαν πράξεις αχαριστίας και κυνισμού από δικά του στελέχη. Ετσι όμως συμβαίνει στην πολιτική.

Στο κάτω – κάτω η Ελλάδα δεν έχει τον βαθμό της πολιτικής ωριμότητας που έχει μια χώρα σαν τη Γαλλία. Ο Σταύρος μπορεί να μην έγινε ο έλληνας Μακρόν, προχωρεί όμως στο επόμενο (γαστριμαργικό, απ’ ό,τι φαίνεται) στάδιο της ζωής του με τη συνείδησή του ήσυχη. Δεν είπε ψέματα, δεν παρασύρθηκε από τον λαϊκισμό και μπόλιασε την πολιτική ζωή με έναν αυθορμητισμό που της έλειπε. Απέκτησε φίλους – και εχθρούς. Απειλήθηκε από την αρρώστια – και τη νίκησε. Λιγότερη πίκρα, λοιπόν, και περισσότερο χαμόγελο.