Η Ιστορία δείχνει {LF}τον δρόμο

Τελικά έχει σημασία αν το χέρι που απευθύνει χαιρετισμό είναι προτεταμένο ή μαζεμένο προς την κεφαλή όταν είναι ίδιο το μήνυμα που θέλει να στείλει; Οκτώ τούρκοι διεθνείς παραταγμένοι κατ’ αγκώνα χαιρέτησαν στρατιωτικά πανηγυρίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη νίκη τους επί της Αλβανίας.

Για όσους πιθανόν δεν κατάλαβαν το μήνυμά τους, φρόντισαν ώστε να επαναλάβουν τον στρατιωτικό χαιρετισμό και στα αποδυτήρια, συμμετέχοντας αυτή τη φορά οι αναπληρωματικοί και τα μέλη του προπονητικού σταφ.

Η τουρκική ομοσπονδία το έκανε ακόμα ποιο κατανοητό. «Αφιερώνουν τη νίκη τους στους γενναίους μας στρατιώτες και στους μάρτυρες».

Το πραγματικό μήνυμα: ο αθλητισμός στηρίζει τη στρατιωτική εισβολή, τις δολοφονίες και τον εκτοπισμό των αμάχων.

Το λαοφιλέστερο άθλημα μετατρέπεται σε υποχείριο της προπαγάνδας του σουλτάνου. Ενα deju vu της ιστορίας του δεύτερου και του τρίτου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μια παραλλαγή του χαιρετισμού-υποταγής των αθλητών στις βουλές της εξουσίας.

Είναι όμως ίδια η δεκαετία του 1930 με τη δεκαετία του 2010;

Μήπως βιαζόμαστε να απαντήσουμε αρνητικά για μία κοινωνική ζύμωση την οποία βιώνουμε αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε; Οπως δεν την αντιλαμβάνονταν οι Ιταλοί που έπιναν νερό στην υγειά του Ντούτσε και οι Γερμανοί που ψήφιζαν τον Χίτλερ.

Επίπληξη, ένα χρηματικό πρόστιμο ή ο αποκλεισμός της έδρας των Τούρκων για έναν αγώνα δεν θα είναι το σωστό μήνυμα που θα στείλει η διεθνής κοινότητα απέναντι στον «μιλιταριστικό αθλητισμό». Η ανοχή δεν είναι πρόοδος όταν υπάρχει το σκοτεινό παρελθόν.

Η Τουρκία θα πρέπει άμεσα να τιμωρηθεί παραδειγματικά, ακόμα και με αποκλεισμό από τους αγώνες του Euro. Διαφορετικά η Ιστορία καραδοκεί στη γωνία για να μας υπενθυμίσει πως όποιος μένει μετεξεταστέος στο μάθημά της είναι καταδικασμένος να υποστεί τα ίδια δεινά με αυτά των προγόνων του.

Και είναι πολλοί αυτοί που θα ήθελαν να επαναληφθεί το συγκεκριμένο κεφάλαιο της Ιστορίας. Ας μην τους κάνουμε τη χάρη…