«Στα 17 μου βίωσα {LF}τη σεξουαλική βία»

«Ημουν 17 όταν βρέθηκα στο σπίτι ενός καλού φίλου, με τον οποίο είχε ήδη αναπτυχθεί κάποιο φλερτ, από αυτά της εφηβικής ηλικίας. Μετά από κάποια λεπτά βρεθήκαμε στο κρεβάτι του και αυτός προσπαθούσε επίμονα να μπει μέσα μου, παρότι εγώ του είχα ξεκάθαρα πει όχι… Τότε δεν είπα τίποτα σε κανέναν, ούτε καν στους γονείς ή στις καλύτερες φίλες μου. Για αρκετά χρόνια είχα σχεδόν αποβάλει το περιστατικό από το μυαλό μου. Ισως αυτή να ήταν η άμυνά μου. Ωστόσο, στις 25 Νοεμβρίου 2017, ευρισκόμενη σε κάποια δράση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, τα όσα βίωσα εκείνο το βράδυ επέστρεψαν στη μνήμη μου με κάθε λεπτομέρεια»

Με αυτά τα λόγια η 26χρονη σήμερα Αναστασία περιγράφει στα «ΝΕΑ» τη βία που υπέστη προ εννέα ετών από «το καλό και ευαίσθητο παιδί που ασχολούνταν με την ποίηση και τα εκκλησιαστικά» στην επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε.

Στη θέση της Αναστασίας – σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης – έχει βρεθεί μία στις τέσσερις Ελληνίδες: 25% των γυναικών που συναναστρεφόμαστε έχουν πέσει θύματα σωματικής ή/ και σεξουαλικής βίας από νυν ή τέως σύντροφο ή από άλλο πρόσωπο από την ηλικία των 15 ετών και άνω.

Την ίδια στιγμή, τα στατιστικά του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. δείχνουν ότι από το 2014 έως το 2017 έχουν σημειωθεί περισσότερα από 13.700 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, με τις γυναίκες να αποτελούν το 70% των θυμάτων. Και μπορεί ο ένας στους τέσσερις κατοίκους της χώρας να γνωρίζει ένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας, όμως πάνω από οκτώ στους δέκα δεν θεωρούν την ενδοοικογενειακή βία συνηθισμένο (και άξιο παρέμβασης) πρόβλημα.

Η ΝΟΜΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ. Με τα κρούσματα ενδοοικογενειακής, έμφυλης βίας και διακρίσεων κατά γυναικών και ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στην Ελλάδα να βρίσκουν όλο και συχνότερα τον δρόμο προς τα αστυνομικά δελτία των ΜΜΕ, οι συγγραφείς και δικηγόροι Δέσποινα Νάτση και Θωμαή Παπά που εκπόνησαν τη μελέτη «Η Νομοθετική Αντιμετώπιση των Εμφυλων Διακρίσεων στην Ελλάδα», υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ και την επιστημονική εποπτεία της αναπληρώτριας καθηγήτριας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ Λίνας Παπαδοπούλου, εξηγούν ότι παρότι το νομικό πλαίσιο υπάρχει και είναι πλήρως εναρμονισμένο με τις κοινοτικές οδηγίες, η αντιμετώπιση των κρουσμάτων παραμένει σε εμβρυακό στάδιο.

«Καταδεικνύεται ότι για την καταπολέμηση των έμφυλων διακρίσεων και την κατάκτηση της ουσιαστικής ισότητας και ίσης μεταχείρισης, δεν αρκεί μόνο η θεσμική προστασία, αλλά απαιτείται συνεχής αγώνας κυρίως σε επίπεδο αλλαγής των κοινωνικών αντιλήψεων» επισημαίνουν οι συγγραφείς, με τη Λίνα Παπαδοπούλου να συμπληρώνει πως το πρόβλημα ξεκινάει από το ίδιο το πολιτικό προσωπικό: «Βλέπουμε μια κυβέρνηση που έχει μειώσει πολύ το ποσοστό των γυναικών που συμμετέχουν σε αυτή. Αλλά και με την προηγούμενη, που υποτίθεται ότι ήταν προοδευτική, το ποσοστό των γυναικών ήταν επίσης μικρό, όπως και συνολικά το ποσοστό των γυναικών στο Κοινοβούλιο».

Από την πλευρά τους, οι κυρίες Νάτση και Παπά υπογραμμίζουν ότι στην ελληνική κοινωνία παρατηρείται δαιμονοποίηση της θηλυκότητας. «Σεξισμός και ομοφοβία είναι στενά συνδεδεμένα. Αυτή είναι η καρδιά του προβλήματος στις έμφυλες διακρίσεις: οτιδήποτε θηλυκό παρουσιάζεται ως υποδεέστερο και αδύναμο. Το βλέπουμε σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής. Για παράδειγμα, στον εργασιακό βίο υπάρχουν νόμοι που καλύπτουν κάθε είδους διάκριση. Παρ’ όλα αυτά, η καθημερινότητα των γυναικών αποδεικνύει άλλα».