Το μεγάλο παζάρι

Τρίτη απόγευμα σύγκρουση, Πέμπτη και Παρασκευή συναίνεση. Αν σταθούμε στο δημοσιογραφικό κλισέ, πρόκειται όντως για ένα σκωτσέζικο ντους που επιφυλάσσει η κυβέρνηση στην αξιωματική ανντιπολίτευση. Το επιχείρημα ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν πρόκειται να αποδεχθεί κανέναν συμψηφισμό, θα είναι η σταθερή γαλάζια απάντηση σε όποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ αρχίσει τη μουρμούρα. Αλλο ο Παπαγγελόπουλος και η Novartis και άλλο η συνταγματική αναθεώρηση, η ομογενειακή ψήφος και οι όποιες θεσμικές παρεμβάσεις βρίσκονται στα σκαριά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, δεν έχει περιθώριο ουσιαστικής αντίδρασης – η συζήτηση και ψηφοφορία στη Βουλή για τους υδρογονάνθρακες δείχνει ότι ακόμη βρίσκεται σε μετεκλογικό βέρτιγκο. Και πιθανότατα αντίστοιχες εικόνες θα καταγραφούν και σε μια σειρά άλλες συγκρούσεις στη Βουλή. Η εβδομάδα που ακολουθεί, άλλωστε, θα επιβεβαιώσει ότι τον περασμένο Ιούλιο υπήρξε μεταβολή σκηνικού μεγάλης κλίμακας – και η πόλη έχει νέο σερίφη.

Δεν είναι εύκολο να το αποδεχθεί (ακριβέστερα: να το χωνέψει) ένας αρχηγός που αισθάνθηκε τουλάχιστον επί μια τετραετία άτρωτος και τώρα πρέπει να βρει δρόμο επιστροφής, κοιτώντας από τα χαμηλά έδρανα της αντιπολίτευσης. Αυτό το κατανοούν και στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου οι νέοι ένοικοι αναζητούν τρόπο για να μην εμφανιστεί ο Αλέξης Τσίπρας ότι σαμποτάρει τις προσκλήσεις για μια μίνιμουμ συναίνεση του Κυριάκου Μητστάκη. Οχι, πως θα προκαλούσε εμπόδια στον πολιτικό σχεδιασμό της κυβέρνηση μια τέτοια εξέλιξη: Την άρνηση θα τη χρεωθεί ο Τσίπρας, δείχνοντας αλαζόνας και μικρόψυχος. Η αποδοχή της πρόσκλησης από τον βασικό αντίπαλο, ωστόσο, θα ήταν από μόνη της μια πρώτη επιτυχία του Μητσοτάκη. Εξού – και προκειμένου να διευκολυνθεί ο Τσίπρας – σκέφτονται οι συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς στο τέλος της προσεχούς εβομάδας να μη γίνουν στο Μαξίμου, αλλά στο πρωθυπουργικό γραφείο στη Βουλή. Είναι μια συνταγή εξισορρόπησης των νέων ρόλων, που εκπέμπει και άλλους συμβολισμούς – και δεν την ακολουθούσε ο Τσίπρας όταν εκείνος έδρευε στο Μαξίμου.

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι εάν από τις συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς θα υπάρξει και πολιτικό αποτέλεσμα. Στο κυβερνητικό επιτελείο δεν σκοτίζονται και τόσο για το βαρύ κλίμα που μπορεί να έχει διαμορφώσει λίγα 24ωρα νωρίτερα η παραπομπή Παπαγγελόπουλου στην Προανακριτική Επιτροπή – δεν βλέπουν πολλούς από την Κουμουνδούρου, άλλωστε, να σπεύδουν να υπερασπιστούν τον πρώην αναπληρωτή υπουργό. Στις θεσμικές αλλαγές που σχεδιάζονται, όμως, δεν έχουν καταλήξει ακόμη εάν θα πρέπει να κινηθούν σε μια πορεία μετωπικής σύγκρουσης με την αξιωματική αντιπολίτευση ή να κρατήσουν το πόδι στο φρένο. Για το νέο Σύνταγμα και όσα έχει αποφασιστεί να αναθεωρηθούν από την προηγούμενη Βουλή, τυπικώς ο Τσίπρας είναι αχρείαστος. Στον Μητσοτάκη αρκεί να βρει μια ισορροπία με τη Φώφη Γεννηματά – με την οποία μετράει παρέα 180 ψήφους. Σε διατάξεις, όπως η προεδρική εκλογή, μάλσιτα, δεν χρειάζεται ούτε τη Γεννηματά. Μπορεί να αλλάξει τα πάντα με τις 158 ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Το Κίνημα Αλλαγής, όπως, είναι αναγκαίος σύμμαχος για την εκλογική νομοθεσία.

Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ μετρούν 101 ψήφους, συνεπώς μπορούν να μπλοκάρουν κάθε αλλαγή που θα σχετίζεται με τη λεγόμενη ψήφο των ομογενών, για την οποία απαιτούνται 200 ψήφοι στην Ολομέλεια της Βουλής. Η κυβέρνηση, για λόγους είκολα αντιληπτούς, θα τιτλοφορήσει την παρέμβαση ως «σχέδιο νόμου για τη διευκόλυνση της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος των Ελληνών του εξωτερικού», αλλά είναι επίσης εύκολα αντιληπτό σε όλους ότι η επιστολική ψήφος μπορεί να αλλάξει άρδην το εκλογικό σώμα. Τα βήματα που δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν πίσω στο Μαξίμου, συζητώντας για παράδειγμα το ενδεχόμενο να αυξηθούν οι βουλευτές Επικρατείας από 12 σε 15, φανερώνει ότι δεν έχει αποκλειστεί ένα πλάνο υποχωρήσεων. Σε αυτές τις τρεις έδρες για τους ομογενείς μπορεί να αναζητηθεί ένας συγκερασμός με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν μια συμπόρευση φαίνεται προσώρας απίθανη. Αυτό το γνωρίζει καλά η Φώφη Γεννηματά, πριν ακόμη βρεθεί στο παζάρι με τον Μητσοτάκη.