Τα ρεπό στον πύργο ελέγχου!

Δεν ξέρω εάν και κατά πόσον στα μαθητικά χρόνια της η Κατερίνα Στεφανίδη πρόλαβε να εντρυφήσει στα αρχαιοελληνικά κείμενα, σίγουρα πάντως μια αποστροφή από δαύτα της ταιριάζει απολύτως…

Σε αυτό που είπε ο Δημοσθένης στον Α’ Ολυνθιακό Λόγο του αναφέρομαι, διότι όντως «το φυλάξαι ταγαθά του κτήσασθαι χαλεπώτερον είναι»!

Προχθές στην Ντόχα η κορυφαία ελληνίδα αθλήτρια διαφύλαξε τα αγαθά που με πολύ μόχθο απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια: δεν ανέβηκε βεβαίως στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά, διάβολε, και το χάλκινο μετάλλιο δεν είναι του πεταματού…

Τουναντίον, αποτελεί μια τρανή απόδειξη για το ταλέντο, την αξία, τη σταθερότητα, την αφοσίωση και τη στοχοπροσήλωσή της που (όλες αυτές οι αρετές) την έχουν καταστήσει ως την Ηγερία ενός αγωνίσματος το οποίο από τη φύση του είναι ρευστό και ευμετάβλητο.

Το ξέρει και η ίδια πως δεν μπορεί να είναι πάντοτε πρώτη, αλλά ασφαλώς μπορεί να είναι η καλύτερη: ακούγεται ως οξύμωρο αυτό το σχήμα, αλλά εξηγείται, διότι (εννοώ ότι) μπορεί πάντοτε να είναι ο καλύτερος εαυτός της και ας μην ακούει σε στάση προσοχής τον ελληνικό εθνικό ύμνο!

Αρχής γενομένης από το 2014 και εντεύθεν, η Στεφανίδη συναγωνίζεται την… Κορακάκη στην ευθυβολία και στην ευστοχία: σε αυτά τα έξι χρόνια έχει κατακτήσει ισάριθμα μετάλλια σε διοργανώσεις του ανοικτού και του κλειστού

στίβου και ασφαλώς η διαδρομή από τη Ζυρίχη (Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) έως την Ντόχα υπήρξε μεγάλη σε απόσταση, πολύ κοπιαστική, αλλά και εξόχως προσοδοφόρα.

Την έχει κάνει την ανεκτίμητη προίκα της με πέντε χρυσά, δύο ασημένια και τρία χάλκινα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, χώρια οι τέσσερις πρώτες θέσεις στο Diamond League και κάτι άλλα… ψιλά!

Στο άλμα επί κοντώ οι αθλητές απογειώνονται, περνούν τον πήχη και προσγειώνονται στο στρώμα. Δίκην αλληγορίας με έντονο συμβολισμό, τολμώ να γράψω πως στις πτήσεις της Κατερίνας οι χειριστές των ραντάρ του πύργου ελέγχου παίρνουν το ρεπό τους!