Η ακμή του Hellas Travel

Το αρχαιότερο πρακτορείο του κόσμου κατέρρευσε. Αλλά την εποχή της ακμής του τουρισμού και των πιο απίθανων θεματικών εκδοχών του θα ήταν αδύνατο να έχουν όλα τα ταξιδιωτικά πρακτορεία την τύχη του Thomas Cook. Μικρότερα ή νεότερα πρακτορεία δείχνουν αντίθετα να εισέρχονται σε μια περίοδο εξαιρετικής ακμής. Και ανάμεσα σε αυτά είναι αναμφίβολα το Hellas Travel.

Δύσκολα μπορεί να θυμηθεί κανείς περιόδους τέτοιας πυκνής κινητικότητας από το πολιτικό προσωπικό, ίσως με την εξαίρεση του Γιώργου Παπανδρέου: Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Χαραλάμπους είχε υπολογίσει στο «Βήμα» πως με βάση τα καταγεγραμμένα μίλια του πρωθυπουργικού Εmbraer, ο τότε πρωθυπουργός είχε καλύψει τους πρώτους πέντε μήνες της πρωθυπουργίας του τρεις φορές τον γύρο της Γης. Το ένα τρίτο της απόστασης από τη Γη στη Σελήνη.

Ο Παπανδρέου είχε κάνει τους ουρανούς δικούς του και οι ειδικοί των αιθέρων εκθείαζαν τις αντοχές του, τις οποίες συνέκριναν με αυτές του επαγγελματία. Η Ιστορία θα κρίνει εάν ο τότε πρωθυπουργός διάλεξε λάθος επάγγελμα. Η ζωή θα δείξει εάν ο σημερινός πρωθυπουργός είναι εξίσου ανθεκτικός στα ύψη. Μετά το Παρίσι, το Βερολίνο και τη Χάγη, πάντως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη με μια πολυπληθή αποστολή από υπουργούς και λοιπούς αξιωματούχους, ίσως τόσο πολυπληθή ώστε να δοθεί στην επίσκεψη ένας αδιαμφισβήτητα εκδρομικός χαρακτήρας. Τον ίδιο μήνα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ταξίδεψε στη μαγευτική λίμνη του Κόμο προσκεκλημένος του ιδρύματος Ambrosetti και στο Βατικανό έπειτα από πρόσκληση του πάπα Φραγκίσκου.

Πολιτικός τουρισμός. Η Νέα Υόρκη προσφέρεται για επαφές, το Κόμο για να βρει κανείς τον εαυτό του, το Βατικανό για να ακούσει δυο λόγια παρηγοριάς. Ως ρέκτες αυτού του είδους θεματικού τουρισμού που είναι ο πολιτικός τουρισμός, Μητσοτάκης και Τσίπρας ακολούθησαν πιστά τον κανόνα. Στη Νέα Υόρκη ο Μητσοτάκης είδε πολύ κόσμο. Ο Αλέξης Τσίπρας πάλι βρήκε στην ησυχία του Κόμο εκείνον τον παλιό εαυτό του, τον «αντισυστημικό», όπως δήλωσε σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε. Και στο Βατικανό τον υποδέχθηκε ένας παρηγορητής πάπας με στίχους του Βιργίλιου από την «Αινειάδα»: «Εγκαρτερείτε και κοιτάτε εμπρός: Καλύτερες μας περιμένουν μέρες» (Η μετάφραση, όπως είχε πρώτος επισημάνει ο Δημήτρης Δουλγερίδης στη στήλη Tabula Rasa, δεν είναι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά του καθηγητή Λατινικής Φιλολογίας του ΑΠΘ Θεόδωρου Παπαγγελή).

Μένοντας κανείς στον χώρο της Ποίησης δεν μπορεί να μην παρατηρήσει πως ακόμη και για κάποιον όπως ο ΓΑΠ που κέρδισε με την αξία των μιλίων του τον τίτλο του «global», ισχύει το καβαφικό της πόλης που σε ακολουθεί παντού. Ισχύει ακόμη περισσότερο για τον Μητσοτάκη και ασφαλώς και για τον Τσίπρα που όσο και αν περιποιήθηκε το μενού του πρωθυπουργικού αεροσκάφους με δεκαπέντε νέα πιάτα εκλεκτών γεύσεων, δεν φάνηκε να βρήκε καινούργιους τόπους και άλλες θάλασσες. Αλλά ποια είναι η πόλη που ακολουθεί πάντα τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Και ποια τον Αλέξη Τσίπρα; Είναι η ίδια πόλη ή διαφορετική;

Το ερώτημα δεν έχει υπαρξιακό χαρακτήρα αλλά πολιτικό. Πολιτικό τουρισμό δεν κάνουν τυχαίοι τουρίστες, όσοι κάνουν εκπροσωπούν μια χώρα. Αυτή τη χώρα εκπροσωπούσε για παράδειγμα ο Νίκος Παππάς όταν πέρασε δέκα ημέρες στη Νέα Υόρκη πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού του για λόγους που δε έγιναν ποτέ γνωστοί ή για να καταγγείλει, ψευδώς όπως φαίνεται, πως τον κυνηγούσαν δημοσιογράφοι με περούκες. Αυτή ήταν η πόλη που ακολούθησε τον Παππά ακόμη και στην πόλη του Μήλου. Μια πόλη όχι απλώς μυστικοπαθής αλλά σκοτεινή.

Η πόλη του Παππά δεν είχε σχέση με την Ελλάδα που εκπροσωπούσε ο Αλέξης Τσίπρας φωτογενώς οπωσδήποτε αλλά και ως εξημερωμένη darling εκείνων που υποτίθεται πως θα του έδιναν τα πάντα και θα ήταν και μέρα μεσημέρι. Στην αρχή της θητείας του ο πρώην πρωθυπουργός εκπροσωπούσε μια χώρα που χτυπούσε την αυλή της Μόσχας για δανεικά. Στο μέσο, μια χώρα που αναγνώριζε στον Τραμπ πως ό,τι έκανε δεν ήταν για κακό, αλλά για το καλό της ανθρωπότητας. Και στο τέλος, μια χώρα που, εξαιτίας του ίδιου του επικεφαλής της, θα έβρισκε με πέντε ολόκληρα χρόνια καθυστέρηση τον βηματισμό της αλλά όχι και την αξιοπιστία της.

Το κυνήγι των επενδυτών. Είναι περίπου η Ελλάδα που φαίνεται να θέλει να εκπροσωπήσει ο Μητσοτάκης. Μια χώρα χωρίς έναν επαναστατικό ενθουσιασμό που στα μάτια πολλών εκτός συνόρων φαντάζει bon pour l’ Orient, μια χώρα που δεν θα μοιάζει με θεματικό πάρκο για εναλλακτικούς τουρίστες, αλλά τόσο κανονική ώστε να καταντάει σχεδόν βαρετή και γι’ αυτό επενδυτικά ελκυστική. Είναι μια χώρα που μπορεί να παρουσιάζεται στα διεθνή φόρα ως τραγικό θύμα της κλιματικής αλλαγής αλλά όχι τόσο τραγικά ανίκανη κυβερνητικά και διοικητικά ώστε να ευθύνεται για 102 θανάτους. Μια χώρα που σέβεται και τηρεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις ακόμη και όταν περιλαμβάνονται σε αυτές «εθνικά επιζήμιες» συμφωνίες.

Αυτή η πυκνή περίοδος κινητικότητας και όλες αυτές οι στοχεύσεις μαρτυρούν πως το Hellas Travel θα συνεχίσει να είναι εξαιρετικά δραστήριο. Θα πρέπει να ταξιδέψει πολύ μια κυβέρνηση μήπως και πείσει τους εξαιρετικά καχύποπτους επενδυτές να έρθουν. Κι έπειτα είναι και εκείνη «η διεθνής εκστρατεία για τη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη» που έχει ξεκινήσει ο αρχηγός της αντιπολίτευσης.

Οπως και να το δει κανείς, ο πολιτικός τουρισμός είναι πραγματικά ανεξάντλητος.