Ψήφοι

Ο σοφός Στάλιν το είχε πει. «Δεν μετρά ο λαός που ψηφίζει. Μετρούν εκείνοι που μετρούν τις ψήφους».

Η ιδέα του περιέπεσε για δεκαετίες σε αχρηστία. Καλώς ή κακώς, στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες επικράτησε το έθιμο να μετρούν εκείνοι που ψηφίζουν και φυσικά να ψηφίζουν όσο γίνεται περισσότεροι.

Ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ επανέφερε στο προσκήνιο τη σκέψη του αείμνηστου Ιωσήφ. Και μάλιστα βελτιωμένη.

Πρότεινε λοιπόν την εξής καταπληκτική επινόηση: οι εκτός Ελλάδος έλληνες πολίτες θα μπορούν μεν να ψηφίζουν όπως έχουν δικαίωμα αλλά δεν θα μετρούν οι ψήφοι τους!

Νομίζω ότι ο αρχηγός θα ήταν περήφανος για την ευρηματικότητά τους. Η οποία θα μπορούσε να διευρυνθεί. Να μετράει π.χ. η ψήφος αλλά μόνο εκείνων που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμη δεν φτάσαμε εκεί. Είμαστε στη διασφάλιση της ψήφου όσων ελλήνων πολιτών δεν μπορούν να ασκήσουν αυτοπροσώπως το δικαίωμα της ψήφου. Είτε επειδή λείπουν στο εξωτερικό. Είτε επειδή βρίσκονται στο νοσοκομείο. Είπε επειδή βαριούνται να στηθούν στην ουρά.

Δεν μιλάμε δηλαδή για παροχή κάποιου δικαιώματος. Μιλάμε για τη διευκόλυνση όσων έχουν δικαίωμα ψήφου και δυσκολεύονται για οιουσδήποτε λόγους να το ασκήσουν. Μια διευκόλυνση που με τη μια ή την άλλη μέθοδο προβλέπεται σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του πλανήτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως τι επιδιώκει άραγε με τέτοιες μπαγαποντιές;

Καταρχήν κάνει κάτι σε βάρος της δημοκρατίας, της οποίας βασική αρχή είναι η διασφάλιση μιας πραγματικά καθολικής ψήφου. Κι ύστερα αποκόβει από την κοινή μας πατρίδα ένα μεγάλο και ζωντανό τμήμα του Ελληνισμού που αισθάνεται ότι του στερούν ένα αναφαίρετο δικαίωμα.

Μια στάση που είναι και αντιδημοκρατική και αντεθνική. Πολύ φοβούμαι πως εδώ (όπως και σε πολλά άλλα…) ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει μια μάχη οπισθοφυλακής.

Προχθές εμφανίστηκε μια ομάδα στελεχών του να επιπλήξει τη ΝΔ επειδή προωθεί συνταγματικές αλλαγές αντίθετες ή διαφορετικές από εκείνες που ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας με 151 ψήφους.

Λες και δεν έχουν μεσολαβήσει εκλογές. Λες και δεν αποδοκιμάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ κι όποιες ιδέες είχε. Λες και υπάρχει προηγούμενο δημοκρατικής διακυβέρνησης όπου ο νικητής των εκλογών δεσμεύεται από τις επιθυμίες του ηττημένου.

Αντί να πάρουν μέρος με ανοιχτό μυαλό σε μια ευρεία συζήτηση για τον εκλογικό νόμο, την επιστολική ψήφο και την αναθεώρηση περιφέρουν δεξιά κι αριστερά μια ανόητη ξεροκεφαλιά. Σαν να κρατάνε μούτρα στην πραγματικότητα.

Ξέρετε γιατί; Επειδή ακόμη δεν έχουν απαντήσει στο βασικό ερώτημα που τίθεται.

Θέλουν να αποτελέσουν μέρος της νέας κανονικότητας; Ή όχι;