Ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος!

Διάβαζα χθες αυτά που είπε ο Κριστιάνο Ρονάλντο στη συνέντευξη του στην τηλεοπτική εκπομπή «Good Morning Britain» και κατάλαβα πολλά…

Φαντάζομαι πως δεν είμαι ο μόνος που κατάλαβε πολλά από τα λεγόμενα του πορτογάλου σουπερστάρ τα οποία αποτυπώνουν κιόλας μέσα σε λίγες λέξεις το modus vivendi και το modus lavorandi του, κατά πώς έλεγαν και οι πρόγονοι των τωρινών εργοδοτών του στο Τορίνο…

Ο τρόπος ζωής και εργασίας του CR7 δεν είναι βεβαίως μοναδικός: υπάρχουν και άλλοι επαγγελματίες αθλητές που έχουν την ίδια στάση ζωής και ακολουθούν απαρεγκλίτως μια συγκεκριμένη εργασιακή ρουτίνα, ώστε να φτάσουν στην κορυφή.

Να φτάσουν πρώτα και κυρίως να παραμείνουν εκεί διότι όπως έλεγε ο (δικός μας πρόγονος) Δημοσθένης στον Α’ Ολυνθιακό λόγο του, «το φυλάξαι τ’ αγαθά του κτήσασθαι χαλεπώτερον είναι»…

Ποιο είναι σε τελική ανάλυση το απόσταγμα της φιλοσοφίας του Ρονάλντο; «Με παρακινούν διαρκώς η εμμονή και ο εθισμός μου στις νίκες», τόσο απλό! Οσο για τα ρεκόρ, «αποτελούν μέρος του εαυτού μου, δεν κυνηγάω εγώ αυτά, αλλά αυτά εμένα»!

Ασφαλώς το ένα φέρνει το άλλο, σε μια αέναη σύνδεση του αιτίου με το αιτιατόν. Το είπε και ο ίδιος άλλωστε πως «εάν κάτι δεν σε παρακινεί, πρέπει να σταματάς».

Ο Ρονάλντο είναι μια σπέσιαλ περίπτωση αθλητή. Στα 34 χρόνια του συνεχίζει να κοιτάζει πάντοτε προς τα επάνω και προς τα εμπρός: αναζητεί τον επόμενο στόχο, την επόμενη φιλοδοξία και τον επόμενο στόχο, με τη δίψα που είχε πριν από 27 χρόνια όταν πρωτοφόρεσε τη φανέλα της ομάδας των τσικό της Αντορίνια του Σάντο Αντόνιο.

Είναι τολμηρός έως παράτολμος στις επιλογές και στις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο. Και παράλληλα είναι εργασιομανής, αφοσιωμένος, περφεξιονιστής,  ανικανοποίητος, αψίκορος και – όπως γράφει στην «Ασκητική» ο Νίκος Καζαντζάκης – «ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα»!

Εδώ ταιριάζει αυτό που είπε κάποτε ο Νίκος Φώσκολος: «Να τελειώνεις μια Οδύσσεια και να θέλεις μια καινούργια Ιλιάδα από την αρχή»…