Η αντισυστημική φούσκα

Η αποχώρηση της Χρυσής Αυγής από τα κεντρικά γραφεία της, στη Μεσογείων, σηματοδοτεί και συμβολικά την ήττα της. Είναι σημαντικό ότι ηττήθηκε χάρη στην ψήφο των πολιτών, μάλιστα πριν ολοκληρωθεί η δίκη των στελεχών της, που κατηγορούνται για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Κι είναι διπλά σημαντικό ότι, στη διαδρομή της χώρας προς μια πολιτική εξομάλυνση, η κοινωνία αποδοκίμασε και την εξτρεμιστική ρητορική της και τη βίαιη δράση της, δράση με σαφή ρατσιστικά κίνητρα και συναφείς στόχους – κυρίως ανυπεράσπιστους πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες.

Θα περίμενε κανείς ότι για την ήττα της Χρυσής Αυγής εργάστηκε αόκνως όλο το πολιτικό σύστημα, δεξιά κι αριστερά. Κι όμως, οι εξελίξεις δεν ήταν αυτονόητες. Ηδη από τα χρόνια της χρεοκοπίας, η Χρυσή Αυγή μοιράστηκε, σε ένα βαθμό, το ίδιο αντιευρωπαϊκό και αντικοινοβουλευτικό όραμα που ενέπνευσε την αγανάκτηση κομματιών της Αριστεράς ή του αριστερισμού μετά το πρώτο Μνημόνιο. Η βίαιη ελληνική Ακροδεξιά διακίνησε, κι αυτή, το γνωστό αντισυστημικό τραγούδι του αντιδυτικισμού, που κυρίως απευθυνόταν κατά όσων υποστήριξαν τον ευρωπαϊκό τρόπο λύσης του ελληνικού προβλήματος. Και για τα τάγματα του Μιχαλολιάκου, εχθροί ήταν οι Γερμανοί. Οσοι επέμεναν για ευρωπαϊκή λύση ήταν το ίδιο γερμανοτσολιάδες και νενέκοι, όπως τους χαρακτήριζε η Αριστερά.

Αλλά και το τελευταίο διάστημα, της παράλογης επιμήκυνσης της δίκης της Χρυσής Αυγής τα τεσσεράμισι χρόνια ΣΥΡΙΖΑ (για τεχνικούς και όχι για ουσιαστικούς λόγους), η Αριστερά, άρρητα αλλά αντικειμενικά, επιχειρούσε να χρησιμοποιεί την ακροδεξιά οργάνωση ως εργαλείο υπονόμευσης της συνοχής της ΝΔ. Οι μεθοδεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ ιδίως στο Μακεδονικό (και η επίσπευση της συγκεκριμένης λύσης που δόθηκε) σε μεγάλο βαθμό είχαν στόχο να μετατρέψουν το θέμα σε αιτία ενδονεοδημοκρατικής διένεξης. Οταν ο Τσίπρας έστηνε τα σόου με τον Ζάεφ, ουσιαστικά υπέβλεπε τη νεοδημοκρατική συνοχή. Περίμενε είτε εθνικιστικό κιτς (που θα επηρέαζε τους κεντρώους ψηφοφόρους της ΝΔ) είτε κοσμοπολίτικη συμπεριφορά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη (που θα επέτρεπε στους χρυσαυγίτες να κάνουν εισπήδηση στο παραδοσιακό ακροδεξιό ακροατήριο της ΝΔ).

Τελικά, η στρατηγική υπονόμευσης της Δεξιάς δεν πέτυχε. Η εργαλειοποίηση της Χρυσής Αυγής απέτυχε, η ήττα της είναι απόλυτη. Η αντισυστημική φούσκα, δεξιά κι αριστερά, έσκασε (του Καμμένου συμπεριλαμβανομένου). Κι ο Τσίπρας πρέπει να μάθει να πολιτεύεται με θεσμικούς δημοκρατικούς όρους.

Ο δρόμος για την πολιτική εξυγίανση της χώρας δεν έχει ακόμα όλος διανυθεί.