Η μάσκα του θεσμικού

Δέκα χρόνια αγκάλιασε κάθε είδους βίαιο ανορθολογισμό παριστάνοντας τον αντισυστημικό, ακολουθώντας όποιον συρμό υποσχόταν ταραχή. Πήρε το τρένο της Αγανάκτησης στα Μνημόνια, νταραβερίστηκε με κάθε είδους αντιπολιτική παράνοια, βρέθηκε να διαδηλώνει αντάμα με ριζοσπάστες ακροδεξιούς στην Πλατεία Συντάγματος. Για την εξουσία επιχείρησε να διχάσει τη χώρα, συκοφάντησε τον Τύπο που τον επέκρινε και τους πολιτικούς αντιπάλους του, στους οποίους μοίρασε τίτλους έμμισθων διαπλεκόμενων και προδοτών. Συνεταιρίστηκε με έναν τερατολόγο ακροδεξιό, τον Πάνο Καμμένο, και εκμεταλλευόμενος την αδυναμία της κυβέρνησης Σαμαρά να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατέκτησε την εξουσία. Με συνεργάτη τον Γιάνη Βαρουφάκη λίγο έλειψε να βγάλει τη χώρα απ’ το ευρώ, που κατέληξε στο τρίτο και σκληρότερο Μνημόνιο. Κυβέρνησε σαν υποτακτικός της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, προσπαθώντας να ελέγξει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και να κλείσει εφημερίδες. Καταστρατήγησε τη διάκριση των εξουσιών σε διάφορες περιπτώσεις. Και αφού ηττήθηκε σε τέσσερις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, ήρθε το Σαββατοκύριακο που πέρασε για να δηλώσει από τη Θεσσαλονίκη «θεσμικός».

Η καινούργια μεταμφίεση του Αλέξη Τσίπρα βασίζεται, ακόμα μια φορά, σε μια επικοινωνιακή ανάγκη: να διευρύνει τη βάση του κόμματός του παραμένοντας ταυτόχρονα σε τροχιά εξουσίας – χωρίς να φυλλορροήσουν οι δυνάμεις του. Φτάσαμε στο σημείο να παριστάνει τον πολιτικό που νοιάζεται για τον ρόλο της προεδρικής εκλογής στην εμπέδωση της πολιτικής σταθερότητας – αυτός που έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά για την προεδρική πλειοψηφία, υπονομεύοντας το πρόγραμμα της οικονομικής εξομάλυνσης της χώρας.

Πάντως, αυτό που φάνηκε να τον απασχολεί είναι η υπόθεση Novartis. Χθες, στη συνέντευξη Τύπου, κατηγόρησε τον Αντώνη Σαμαρά ότι, όταν δηλώνει ότι θα μηνύσει όσους τον ενέπλεξαν στην υπόθεση, επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους δικαστικούς. Κι αναφερόμενος στην προσωπική εμπλοκή του δήλωσε: «Ουδέποτε έκανα κριτική που θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση στη δικαιοσύνη». Συνετή δήλωση, καθόσον ο Τσίπρας θα κληθεί να αντιμετωπίσει την κατηγορία της ιδιοτελούς χρήσης των θεσμών με πρώτο θύμα την ανεξαρτησία και το κύρος της δικαιοσύνης. Για αυτή την κατηγορία αναμένεται να κληθεί από τη δικαιοσύνη, μαζί με τον σκοτεινό «Ρασπούτιν», αμελλητί στη Βουλή.

Εκεί, μεταξύ άλλων, θα μάθει (τώρα που του αρέσουν και οι θεσμοί) τι σημαίνει αυτό που ο Βενιζέλος ονομάζει επίταση δόλου. Ας προσπαθήσει να πείσει, πίσω από τη θεσμική μάσκα του, ότι δεν έχει σχέση με τέτοιες κακές λέξεις και τόσο κακά πράγματα.