Κέρβεροι του Πάνω Κόσμου

Τι είναι αυτό που μας κάνει να υπερβάλλουμε απέναντι στον θάνατο ανθρώπων που έζησαν στην κορυφή της διασημότητας; Το απροσδόκητο, το τετελεσμένο, μήπως γιατί το τραγικό γεγονός αποδεικνύεται ευπώλητο στα social media και στις οθόνες των smart TV;

Γιατί ο θάνατος συγκεκριμένων ανθρώπων μετατρέπεται σε δημοπρασία καλών αναμνήσεων, σε πλειοδοσία θετικών χαρακτηρισμών, σε διαγωνισμό υπερβολής;

Μοιάζει σαν ένα αόρατο χέρι να σβήνει όλες τις ανορθογραφίες της ζωής, τα παραστρατήματα, τις ασωτίες, τα λάθη, τις μνησικακίες.

Οι επικήδειοι είναι ελεγείες θριαμβικές. Πουθενά λεκέδες και μαύρα στίγματα. Ούτε ως υπόνοια. Μια διαδικασία αγιοποίησης και υπερθεμάτισης.

Σε ένδειξη σεβασμού προς την ψυχή του διάσημου για το βέλος που χτύπησε ύπουλα τα δυνατά του φτερά.

Σαν χρυσά νομίσματα τοποθετημένα στα σφραγισμένα μάτια για να δωροδοκήσουν τον Κέρβερο που φυλά τις πύλες του Κάτω Κόσμου.

Ο συγγενής, ο φίλος, ο συνάδελφος, ναι, αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να σταθούν μπροστά στον τάφο και να αποδώσουν τιμές αφηρωισμένου νεκρού.

Να μοιραστούν τις αναμνήσεις που τους φόρτωσε ο αποθανών. Τις πίκρες και τις χαρές, τις συμπτώσεις πριν από μια μεγάλη επιτυχία, τον πόνο της γέννησης ενός σπουδαίου έργου. Τις μικρές μα συνάμα τόσο μεγάλες στιγμές της καθημερινότητας. Τις λεπτομέρειες του χαρακτήρα, άγνωστου για τους πολλούς μα τόσο οικείου για τους δικούς του ανθρώπους. Αυτά που τον ενοχλούσαν, τα όσα περιγελούσε και ειρωνευόταν, τα ασήμαντα που τον ευχαριστούσαν. Οι εχθροί και οι πραγματικοί φίλοι.

Οι υπόλοιποι όμως; Είδα, άκουσα, μου είπαν… Να δείξουν πως δεν μένουν πίσω. Πως πρωταγωνιστούν στο γεγονός της ημέρας. Να τσεκάρουν τα καράτια της διασημότητάς τους στον φασματογράφο όπως κάνουν οι σαράφηδες με τις «στρογγυλές» σε ανήλιαγα μικρά δωμάτια, μακριά από τα περίεργα βλέμματα αγνώστων.

Σκώληκες που τρέφονται από τα έργα άλλων. Ο εκμαυλισμός της απώλειας. Επιτέλους, αφήστε τον νεκρό και τους ανθρώπους του στην ησυχία τους.