Εχθρός του λαού;

Η ιδέα ότι ο βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον είναι άνθρωπος του λαού, σπλάγχνο από τα σπλάγχνα του που πολεμά τις ελίτ, είναι εντελώς αβάσιμη. Ο Τζόνσον αποτελεί το τέλειο παράδειγμα της αγγλικής ελίτ: έχει σπουδάσει στο Ιτον και την Οξφόρδη και διαθέτει όλους τους υπερβολικούς μανιερισμούς, σε ομιλία και πόζα, της βρετανικής ανώτερης τάξης. Ως δημοσιογράφος και βουλευτής, ήταν σκανδαλιάρης και συχνά ανέντιμος, όμως αποτελούσε πάντα τη φωνή του κατεστημένου του Συντηρητικου Κόμματος.

Και όμως, ιδού που προσποιείται ότι εκπροσωπεί «τη φωνή του λαού» ενάντια στις φωνές του Κοινοβουλίου το οποίο, από αριστερά έως δεξιά αντιτίθεται στην άτεγκτη προσέγγισή του για το διαζύγιο της Βρετανίας από την ΕΕ. Είναι μια σταθερή στάση του Τζόνσον, από την εποχή του δημοψηφίσματος για το Brexit να βαφτίζει όλους όσοι αντίθενται στην ξαφνική και πλήρη αποχώρηση από την ΕΕ ως εχθρούς του λαού. Μετά το δημοψήφισμα του 2016, οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνουν πιο ήπιες οι αρνητικές επιπτώσεις του Brexit μέσω κάποιου συμβιβασμού με την ΕΕ ή να αναβληθεί η έξοδος, χαρακτηρίζονται ως επίθεση στη λαϊκή επιθυμία.

Οι κινήσεις του Τζόνσον, με την αναστολή της λειτουργίας του Κοινοβουλίου και την άμεση διαγραφή όσων Τόρις ψήφισαν ώστε να πάρει η Βουλή τον έλεγχο της ατζέντας του Brexit είναι ακραίες, αλλά όχι παράνομες. Είναι όμως πολύ μη-βρετανικές. Κάποιοι ανήσυχοι σχολιαστές βλέπουν ακόμα και παραλληλισμούς με την άνοδο του φασισμού. Στην πραγματικότητα, ο Τζόνσον, ως μελετητής του κλασικού κόσμου, πρέπει να γνωρίζει ότι το μοντέλο του δημαγωγού της ανώτερης τάξης που κερδίζει εξουσία αναμοχλεύοντας τα πάθη των πληβείων μπορεί να το βρει κάποιος από τα τέλη της ρωμαϊκής δημοκρατίας, όταν τέτοιοι τύποι παρότρυναν τα βίαια πλήθη να επιτεθούν στους πατρίκιους της Γερουσίας. Αυτό έφερε το τέλος της δημοκρατίας.

Εάν ο Μπόρις Τζόνσον, ένας πρωθυπουργός που δεν έχει εκλεγεί από τον λαό και οι όλο και πιο έξαλλοι υποστηρικτές του επιλέξουν να «πάρουν πίσω» τη χώρα τους προκαλώντας σύγκρουση μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών τους αντιπροσώπων, κινδυνεύουν να καταστρέψουν το μεγαλείο της Βρετανίας. Ακόμα χειρότερα, αποξενώνοντας τους Σκωτσέζους, που ίσως αποφασίσουν να ακολουθήσουν τον δικό τους εθνικό δρόμο, και ίσως και τους Βορειοϊρλανδούς στην ουσία θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη του Ηνωμένου Βασιλείου.