Φωτιά στα κόκκινα

Οχι, δεν πάγωσε η τσιμινιέρα. Απλώς, η Φώφη Γεννηματά, τελευταία, εκφωνεί τις πύρινες αντιδεξιές κορόνες ντυμένη στα κόκκινα σε απολύτως πορφυρό σκηνικό διάκοσμο. Μάλιστα, η κομματική ανακοίνωση «για τις αλλαγές στις συλλογικές συμβάσεις», χθες, έκλεισε με το σύνθημα «Η κυβέρνηση θα μας βρει απέναντι μέσα και έξω από τη Βουλή!» και συνοδεύεται από μια κατακόκκινη αφίσα όπου η σφιγμένη γροθιά του εργάτη υψώνεται ως φυσική προέκταση ενός εργοστασίου, με αισθητική της Τρίτης Διεθνούς.

Τι άραγε συνέβη; Πήρε η Φώφη τοις μετρητοίς τη φράση του Βενιζέλου και αποφάσισε να κάνει το κόμμα όχι ΚΚΕ του Κέντρου αλλά ένα δεύτερο πραγματικό ΚΚΕ;

Πολύ φοβάμαι ότι τα πράγματα είναι χειρότερα. Οτι αυτή η αισθητική κι αυτά τα ξύλινα, τα μαραζωμένα συνθήματα τα οποία καθρεφτίζουν τα κλισέ για τα κινήματα που είχε ο παρασιτικός συνδικαλισμός της μεταπολίτευσης είναι η κυρίαρχη αντίληψη για την πολιτική της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας – ό,τι τελοσπάντων απ’ αυτή κληρονόμησε το ΚΙΝΑΛ. Οτι, όντως, ο τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνει τον κόσμο η ηγετική ομάδα του κόμματος, και οπωσδήποτε η πρόεδρος, είναι ο τριτοδιεθνιστικός τρόπος. Στα υπερηρωικά κόμικς, ο σεναριογράφος θα περιέγραφε το ΚΙΝΑΛ σαν ΚΚΕ μιας εναλλακτικής πραγματικότητας.

Πολύ φοβάμαι, πάντως, ότι η ομάδα που διαχειρίζεται το brand ΚΙΝΑΛ συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται πράγματι σε εναλλακτική πραγματικότητα. Η απορρόφηση των τεχνοκρατών στη ΝΔ και η αποστασιοποίηση μιας ομάδας στελεχών κοντινών στο ευρωπαϊστικό και στο ευρύτερα εκσυγχρονιστικό στρατόπεδο έχει στερήσει από το κόμμα την πνευματικότητα και την ευελιξία που θα του επέτρεπε να έχει σύγχρονες προτάσεις για τα πραγματικά προβλήματα. Οι θεσμοί δεν είναι υπόθεση κοινοβουλευτικών ισορροπιών. Το περιβάλλον δεν μπορεί να είναι αντικείμενο της θεολογικού τύπου πρόσληψης της οικολογίας. Η εργασία δεν είναι υποχρεωτικά η αλλοτριωτική συνθήκη για την οποία μιλούσε ο Μαρξ. Το μεταναστευτικό, η ταυτότητα, οι ανοιχτές κοινωνίες, οι ελευθερίες είναι θέματα για τα οποία κανονικά το ΚΙΝΑΛ όφειλε να έχει σημερινές προσεγγίσεις – αλλά στην ουσία τα εκχώρησε στη ΝΔ.

Θα μπορούσε να κάνει αντιπολίτευση το ΚΙΝΑΛ χωρίς να αποθεώνει τον ξύλινο εαυτό του. Ασφαλώς, αν μπορούσαν να καταλάβουν στο κόμμα ότι η γόνιμη πολιτικά αντιπολίτευση δεν είναι υπόθεση ανάσυρσης παλιακών συνθημάτων και παλιακών ανθρώπων.

Κι αν η ηγεσία του κόμματος μπορούσε να διαχωρίσει το σοβαρό απ’ το γκροτέσκο, το δράμα από την κωμωδία.