Τα τραγούδια του δεν τα πήρε μαζί του

Πώς έρχεται το τυπικό τέλος για κάποιον φίλο η γνωστό; Οταν σβήνεις τον αριθμό του από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Ενα ψυχρό, απότομο τέλος. «Διαγραφή» και τέρμα. Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δεν ήταν φίλος μου. Γνωστός, μπορείς να πεις. Μέσω του Μάμπο. Κατά κόσμον, Ηλία Ιωαννίδη.

Επιχειρηματία νυχτερινών κέντρων. Της θρυλικής Μέδουσας και του Ζυγού στη μετά Μίμη Δομάζου εποχή. Δύο ταξίδια σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ. Το 2008 στη Μόσχα, Γιουνάιτεντ – Τσέλσι, το 2010 στη Μαδρίτη, Ιντερ – Μπάγερν. Λάτρης του ποδοσφαίρου, πέρα από Παναθηναϊκός, ο Λαυρέντης. Θυμάμαι στη Μαδρίτη, στο οφίσιαλ ξενοδοχείο της διοργάνωσης, ο Τιερί, ένας σατανάς Ελβετός, ανώτερος υπάλληλος της UEFA, με συνάφεια με το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Απλότητα
Με το που τον βλέπει αρχίζει να τραγουδάει. «Και τι ζητάω, τι ζητάω…». Αυτό που εκτιμούσα στον Λαυρέντη ήταν η απλότητά του. Δεν είχε αυλή. Δεν έλεγε πολλά. Δεν τα ήξερε όλα. Δεν επιζητούσε να είναι το επίκεντρο της παρέας. Μια στάση ζωής που κυριαρχούσε και στον δημόσιο λόγο του. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει. Να πει το κάτι παραπάνω. Να προκαλέσει. «Μίλαγε» με τη δουλειά του. Κι αυτό ήταν αρκετό. Εφτανε και περίσσευε. Θυμάμαι που διαφωνούσαμε για τον Νταλάρα. Εγώ να καταθέτω ενστάσεις σχετικά με τη διαφορά μεταξύ «είναι» και «φαίνεσθαι». Ο Λαυρέντης να υπερασπίζεται τον φίλο του. Και ως καλλιτέχνη, και για τη συνέπειά του στις συνεργασίες και τις συμφωνίες. Και πολύ καλά έκανε.

Επιτυχίες
Με τον Παναθηναϊκό δεν είχε τη φανατίλα του οπαδού. Συζήταγε. Θυμάμαι, με είχε πάρει τηλέφωνο όταν ο Τζίγγερ ήτανε να ανακοινώσει τον νέο πρόεδρο της ΠΑΕ. «Σε παρακαλώ, μόλις το μάθεις, κάνε μου ένα τηλέφωνο». Μόλις άκουσε Νίκος Κωνσταντόπουλος, πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού, έμεινε άφωνος. Θεωρώ ότι ένας καλλιτέχνης ανεβαίνει επίπεδο όταν μπορεί να βγει η βραδιά με δικά του τραγούδια. Και δεν μιλάμε για ιερά τέρατα τύπου Γιάννη Σπανού. Λέμε για Κηλαηδόνη, Κραουνάκη, Μαχαιρίτσα. Ο Λαυρέντης είχε αυτήν τη σπάνια ικανότητα. Απλά τραγουδάκια, ας πούμε ροκ μπαλάντες, να τα κάνει μεγάλες επιτυχίες. Με καλές συνεργασίες, είτε για συναυλίες επρόκειτο είτε για προγράμματα, ο κόσμος πέρναγε καλά.

Ερμηνεία
Τελευταία, τα κρύα, επαναλαμβανόμενα αστεία του Σταρόβα και του Ζουγανέλη (γκριμάτσες κ.λπ.) είχαν κουράσει. Ο κόσμος όμως πήγαινε πάντα με καλή διάθεση. Ανοιχτός σε συνεργασίες (Μαργαρίτης, «Πεθαίνω για σένα»), ήθελε να ανεβάσει στη σκηνή του «Ζυγού» την Καίτη Ντάλη. Την τελευταία ιέρεια του λαϊκού τραγουδιού. Η ερμηνεία της στον «Παλιό στρατιώτη» εξαιρετική. Εξυπνη η Ντάλη και καθώς δεν είχε ανάγκη το μεροκάματο, αρνήθηκε. Ο δικός της κόσμος, τελευταία της δουλειά στη «Βικτώρια» του «Ληστή», δεν είχε καμία σχέση με το κοινό της Πλάκας και του «Ζυγού». Οι καλλιτέχνες ζουν μέσα από το έργο τους. Ο Μαχαιρίτσας θα συνεχίζει να μιλάει στους ερωτευμένους. Τα τραγούδια του δεν θα τα ξαναπεί. Αλλά δεν τα πήρε μαζί του. Θα συνεχίσει να τα λέει ο κόσμος.