Ολα φαίνονταν από τότε…

Τα τελευταία χρόνια, τα τρομερά περιστατικά της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν αντιμετωπίζονται με τον κυνισμό και τη χυδαιότητα που αντιμετωπίστηκαν στη χώρα μας όταν συνέβησαν από τον μετέπειτα πρωθυπουργικό σύμβουλο του Τσίπρα. Υποτίθεται ότι εκείνο το «Καλά να πάθουν», με το οποίο χαιρετίσαμε τον μαζικό, θεαματικό θάνατο των 3.000 ανθρώπων στους Δίδυμους Πύργους του Μανχάταν, δεν ήταν, γενικώς και αορίστως, ένα αντιδυτικό παραλήρημα, αλλά η αίσθηση της απόδοσης δικαιοσύνης στον κόσμο για όσα κακά είχε προκαλέσει ο ιμπεριαλισμός. Προφάσεις εν αμαρτίαις. Πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι είναι δικαιοσύνη η δράση ορισμένων φανατικών δημίων που, με στόχο το χάος, θερίζουν αδιακρίτως όποιον βρουν μπροστά τους για να πετύχουν τον απόλυτο τρόμο, οραματιζόμενοι το τέλος του πολιτισμού, την κατάργηση κάθε δικαιώματος;

Ανατρέχοντας στα δημοσιεύματα εκείνων των ημερών, πάντως, δεν θέλει και πολύ να καταλάβεις ότι η δημόσια ικανοποίηση πολλών – μεταξύ τους αρθρογράφοι εφημερίδων, πολιτικοί, ο ίδιος ο (εκλιπών αργότερα) αρχιεπίσκοπος – ήταν αντανακλαστικός αντιδυτικισμός. Καθαρός αντιδυτικισμός ήταν η ικανοποίηση του Καρανίκα, μετέπειτα πρωθυπουργικού συμβούλου του Τσίπρα, ο οποίος έγραφε ότι η κατάρρευση των δίδυμων πύργων είναι «έργο τέχνης», αντιδυτισμός ήταν η φράση της Αλέκας Παπαρήγα, τότε γραμματέως του ΚΚΕ, που δήλωνε «Ούτε κλαίμε ούτε γελάμε». Αντιδυτισμός ήταν το χαρίεν πλην επιθετικό σύνθημα στο γήπεδο «Ρε Μπιν Λάντεν, τι να κάνω, που δεν ξέρω να οδηγώ αεροπλάνο…»

Οσοι αποδοκιμάσαμε τότε εκείνες τις πρακτικές, ελάχιστοι, θεωρούσαμε ότι, απλώς, ήταν μια στρεβλή, εμμονική στάση μιας κακομαθημένης κοινωνίας, που συνήθιζε να βρίζει αυτούς που την εμπεριείχαν στους κόλπους της. Λάθος μας.

Η πλειονότητα βεβαίως θεωρούσε δεδομένο ότι καταστατικώς θα ανήκουμε στον δυτικό κόσμο, κι ότι η απόρριψή του γινόταν από την άνεση της αναπαυτικής μεριάς. Αρνούμασταν όμως να δούμε ότι η ύβρις μας έφτανε ως εμάς τους ίδιους. Ημασταν αυτοκαταστροφικοί. Θέλαμε έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Θέλαμε ο εξαιρετισμός μας να επιδοτείται από την παγκόσμια κοινότητα. Διεκδικούσαμε, λοιπόν, συνεχώς να είμαστε τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας (κατά τον όρο του Κώστα Κωστή). Πηγαίναμε με χίλια προς την καταστροφή στο όνομα υψηλών ιδεών – των ιδεών του φαιοκόκκινου μετώπου που, μέσω των Εξαρχείων τον Δεκέμβριο του 2008, τροφοδότησαν τον αντισυστημικό χυλό και τη λαϊκιστική ρητορική των Αγανακτισμένων, στη δίνη της χρεοκοπίας.

Αλλά το γλεντούσαμε. Ημασταν γλεντζές λαός – και, δυστυχώς, παραμένουμε.