Ιδού από ποιους χάσαμε!

Ολα ήταν ξεκάθαρα από την πρώτη φάση της διοργάνωσης. Ή ακόμη σωστότερα, από την ώρα που επιβεβαιώθηκαν οι κλήσεις αλλά και ποιοι θα απουσίαζαν από το ρόστερ της ομάδας του σπουδαίου Πόποβιτς. Ούτε dream team, ούτε τίποτα. Αυτή η έκδοση της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ, ελάχιστους τρόμαζε. Για την ακρίβεια, μόνο όσους δεν πίστευαν στις δικές τους δυνάμεις. Σαν να λέμε το δικό μας μπασκετικό σύνολο, αυτό με την έλλειψη αυτοπεποίθησης στον πάγκο και την απουσία αληθινά ικανών παικτών με διάθεση να ξεπεράσουν εαυτούς και να φτάσουν στην υπέρβαση.

Παραλίγο οι ΗΠΑ να πάθουν στραπάτσο στην πρώτη φάση, όταν στο τσακ γλίτωσαν από την Τουρκία. Πού είναι τώρα οι Τούρκοι; Εδώ και ημέρες κάνουν διακοπές! Χθες, ήταν η σειρά των Γάλλων να δείξουν τα δόντια τους και να διώξουν από τη διοργάνωση τους δήθεν αστέρες του Πόποβιτς. Οι αποστάσεις έχουν μικρύνει, στο ΝΒΑ παίζουν πολλοί Ευρωπαίοι έχοντας ακόμη και πρωταγωνιστικό ρόλο, άρα έχουν βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό, ενώ οι σουπερστάρ δεν νιώθουν την πίεση να ενισχύσουν την εθνική τους ομάδα. Κάπως έτσι γράφτηκε χθες η ιστορία. Για δεύτερη φορά στα χρονικά, στα ημιτελικά είναι ομάδες από τρεις ηπείρους! Για πρώτη φορά η Αυστραλία στην τετράδα, έτοιμη να διεκδικήσει μετάλλιο. Γιατί τόσο η Γαλλία με την Αργεντινή, όσο και η Αυστραλία με την Ισπανία, έκαναν κάτι εξαιρετικά απλό: απέφυγαν τα μεγάλα λόγια. Δεν βαυκαλίζονται πως διαθέτουν τους καλύτερους του κόσμου. Προτιμούν να τους ρίχνουν στο παρκέ. Εχουν, όμως, πάθος για διάκριση και δεν αφήνουν τα τρένα με τις ευκαιρίες να περνούν…

Κάτι που κάναμε εμείς. Την πρώτη φορά είδαμε να εξανεμίζεται η διαφορά από τη Βραζιλία και οι ειδήμονες επιχείρησαν να πείσουν το κοινό πως γεννήθηκε ένας νέος… Οσκαρ Σμιντ! Την επομένη, όσοι δεν ήθελαν να δουν πέρα από το δάχτυλό τους, επισήμαναν ότι οι 69 πόντοι που έβαλαν οι ΗΠΑ απέναντί μας ήρθαν λόγω της καλής άμυνας. Δεν διαπίστωσαν το παραμικρό για την αδυναμία τους. Ούτε είπαν κάτι για την επιθετική μας ανεπάρκεια. Οι δικαιολογίες ποτέ δεν κάνουν καλό. Και τώρα, όσοι βρέθηκαν μπροστά μας, η Βραζιλία, oι ΗΠΑ και η Τσεχία, είναι ήδη μακριά από τα μετάλλια. Ουσιαστικά εκτός τουρνουά! Πολύ απλά διότι δεν διέθεταν υπερομάδες. Κοινοί θνητοί ήταν όλοι αυτοί. Εμείς τους κάναμε σπουδαίους γιατί, τρομάρα μας, τους αντιμετωπίζαμε λες και ήταν γίγαντες. Και αποτύχαμε να γράψουμε ιστορία με γαλάζια γράμματα…