Η παρεξήγηση της προόδου

Στο πρωτοσέλιδο των «ΝΕΩΝ» της 2ας Φεβρουαρίου 1982 υπήρχε ένα μονόστηλο κάτω αριστερά με τίτλο «Προαιρετική η “ποδιά” στα σχολεία». Τέσσερις ημέρες αργότερα, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου επιβεβαίωνε το δημοσίευμα καταργώντας το αναχρονιστικό μέτρο.

Δεν συμπληρώθηκαν καλά καλά δέκα μέρες και δύο σχολεία της Αθήνας και του Πειραιά απέβαλαν μαθήτριες γιατί φορούσαν τζιν και κοτλέ παντελόνια τα οποία θεωρήθηκαν άσεμνα.

Η λυκειάρχης του 5ου Λυκείου Πειραιά έδιωξε 23 μαθήτριες λέγοντάς τους: «Να πάτε να βγάλετε τα παντελόνια και να βάλετε φούστες».

Το θέμα έλαβε διαστάσεις και έφτασε στο υπουργείο. Ο τότε υφυπουργός Παιδείας Πέτρος Μώραλης, πατέρας του σημερινού δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη, ενημέρωσε με τηλεγράφημά του για τα εξής: «Η αξιοπρέπεια αποτελεί στοιχείο του χαρακτήρα κάθε ανθρώπου καθώς και στόχο της διαπαιδαγώγησης που πρέπει να παρέχεται στα παιδιά από το σχολείο. Τα στοιχεία όμως του χαρακτήρα δεν κρίνονται φυσικά από την εμφάνισή του, ούτε διαφοροποιούνται με την επιβολή της μιας ή της άλλης ενδυμασίας. Δεν γίνεται επιλογή ενδύματος. Αυτή ανήκει στα παιδιά που πιστεύουμε ότι έχουν την ωριμότητα και δεν πρόκειται να απομακρυνθούν απ’ ό,τι φαίνεται αντικειμενικά ευπρεπές και πλατιάς κοινωνικής αποδοχής…».

Τα παντελόνια αθωώθηκαν παμψηφεί και η εξέλιξη της εμφάνισης συνέχισε τον δρόμο της προσπερνώντας ωστόσο την αόρατη γραμμή της υπερβολής και της ανωριμότητας.

Φτάσαμε έτσι στο σημείο σε πολλές των περιπτώσεων το σχολικό περιβάλλον, κυρίως στο Λύκειο, να ταυτίζεται με πασαρέλα, νυχτομάγαζα και μπιτσόμπαρα όπως εύκολα θα μπορέσουμε (ξανά) να διαπιστώσουμε την Τετάρτη που ξεκινά η νέα σχολική χρονιά.

Στο όνομα της εξέλιξης υιοθετήθηκαν νέες μέθοδοι πνευματικής προόδου, υπό την ανοχή της ανοιχτής κοινωνίας που αντιμετωπίζει πια την ευπρέπεια ως σκοταδισμό.

Για να καταλήξουμε αισίως στην ψεύτικη βλεφαρίδα που βοηθά το μάτι να αποτυπώνει με μεγαλύτερη ελευθερία τη μαθηματική εξίσωση. Στις βερμούδες, τα καυτά σορτσάκια και τις κοντές φούστες που επιτρέπουν τον αερισμό του δέρματος στα κάτω άκρα, το οποίο με τη σειρά του αιματώνει καλύτερα τα φαιά κύτταρα του εγκεφάλου. Στα εξεζητημένα νύχια που παίζουν πια καθοριστικό ρόλο στο ξύσιμο του κεφαλιού για να κατεβάζει πιο γρήγορα ιδέες, ενώ με τη συνοδεία στρας φωτίζεται καλύτερα το μέλλον.

Στη χώρα που διέδωσε το «μέτρον άριστον» χάσαμε κάθε μέτρο έχοντας παρεξηγήσει την ελευθερία της επιλογής στο σχολικό περιβάλλον που τόσο απλόχερα μας χάρισαν εμπνευσμένοι πολιτικοί.