Μπάμπης Ζιντίλης

Υπνος στις πέντε το πρωί και ξύπνημα κατά τις 10.30…  Ετσι ξεκινά για μένα το Σάββατο, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Οι πρώτες ώρες της ημέρας είναι αφιερωμένες στην οικογένεια και στον μικρό μου γιο: παιχνίδια στην κουζίνα, κι έπειτα όλοι μαζί βόλτα στο κέντρο. Το κέντρο είναι ο φυσικός μου χώρος, ζούσα για χρόνια στο Θησείο και βρίσκω την Αθήνα μια εξαιρετική επιλογή για πρωινή σαββατιάτικη βόλτα.

Μια βόλτα που ξεκινά συνήθως με έναν καφέ στο χέρι από το Harvest στην Αιόλου και συνεχίζει προς την οδό Αθηνάς. Ακολουθεί περπάτημα ως το Μοναστηράκι ή την Πλάκα μέχρι που φτάνει μεσημέρι. Εκεί, στο ερώτημα: «Φαγητό έξω;» η διάθεσή μας είναι πάντα «ναι!». Αν δεν έχουμε αρκετό χρόνο στη διάθεσή μας, ένα σουβλάκι από τον «Κώστα», που καταναλώνεται σε κάποιο κοντινό παγκάκι είναι μια ωραία επιλογή, ή αν υπάρχει η δυνατότητα ίσως καθίσουμε σε ένα αγαπημένο μεζεδοπωλείο στου Ψυρή για ψαρομεζέδες.

Αν, πάλι, έχουμε χρόνο να συνεχίσουμε τη βολτίτσα μας, επιμένουμε κέντρο. Είναι μια καλή ώρα, μετά τη βόλτα στα μαγαζιά, να πάρουμε με τη γυναίκα μου ένα κοκτεϊλάκι στο χέρι από το TYCO. Κάπως έτσι φτάνει το απόγευμα – που για μένα είναι ώρα δουλειάς. Κατά τις 7 με 7.30 πρέπει να είμαι στο Zurbaran Athens στο Κολωνάκι. Και όλα πρέπει να είναι άψογα περιμένοντας τους πελάτες. Μου αρέσει που περνώ τα σαββατιάτικα απογεύματα και τα βράδια εκεί, όπου χτυπά η καρδιά της διασκέδασης, και όσο βγαίνει καλό το αποτέλεσμα της δουλειάς το απολαμβάνω ακόμη περισσότερο. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει μέσα στην κουζίνα, γι΄αυτό άλλωστε την επέλεξα…

Γύρω στις δύο τα ξημερώματα σταματάμε να σερβίρουμε και σιγά σιγά ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε. Μετά την ένταση όλων των προηγούμενων ωρών, είναι αδύνατον να πάω κατευθείαν στο σπίτι για να κοιμηθώ. Συνήθως θα περπατήσω ως τους Στύλους του Ολυμπίου Διός – μου αρέσει αυτή η διαδρομή τη συγκεκριμένη ώρα που το κέντρο είναι φωτισμένο και πραγματικά όμορφο. Και για να ολοκληρωθεί η αποσυμπίεση θα καταλήξω για μια μπύρα ή ένα κοκτέιλ στο «Τίκι» στο Κουκάκι. Είναι ένα μαγαζί με φοβερά ποτά και με φοβερή παρέα. Οταν θα φεύγω η ώρα θα είναι τρεις, τρεις και κάτι, και σιγά σιγά θα ξεκινά το πρωί της Κυριακής…

Θα έχει πάει 11, μπορεί και 12, το πρωί της επομένης για να σηκωθώ και συνήθως η μέρα ξεκινά με τον μικρό να έρχεται στην αγκαλιά μου… Μετά τον πρωινό καφέ και τις σχετικές συνεννοήσεις, είναι πιθανό να κάνουμε μια βόλτα στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Είναι κοντά στο σπίτι μας και ειδικά αν έχει κάποια συναυλία ή κάποια άλλη δράση μας αρέσει πολύ να περνάμε χρόνο εκεί. Η Κυριακή είναι επίσης μέρα για οικογενειακό τραπέζι, που ίσως γίνει στο σπίτι μας ίσως σε κάποιο άλλο σπίτι και είναι πιθανό να περιλαμβάνει φίλους αντί για την οικογένεια. Τα καλοκαίρια τα κυριακάτικα πρωινά μπορεί ακόμη να περιλαμβάνουν και μια εξόρμηση για μπάνιο στο Σούνιο ή στην Ανάβυσσο που θα καταλήξει σε κάποιο ταβερνάκι στην Αττική..

Τα βραδάκια της Κυριακής είναι ήρεμα. Αν μπορεί κάποια φίλη να κρατήσει τον μικρό, θα πάμε ένα σινεμά και αυτό είναι πλέον πολυτέλεια για εμάς. Ή θα φύγουμε από το Παλαιό Φάληρο και θα ανηφορίσουμε για σουβλάκι στις «Γυναίκες» στο Κουκάκι. Ο,τι κι αν επιλέξουμε θα ακολουθήσει η οργάνωση της δουλειάς για την εβδομάδα που ξεκινά, και κάπου εκεί, μετά τα μεσάνυχτα η μέρα θα τελειώσει…

Οσο φορτωμένο κι αν είναι το πρόγραμμά μου, φροντίζω πλέον να κρατώ αρκετές ώρες του Σαββατοκύριακου για μένα και την οικογένειά μου. Είναι σίγουρο ότι μου λείπουν κάποια πράγματα λόγω περιορισμένου χρόνου, όπως… το να κάνω snowboard. Ομως το σπουδαιότερο το έχω: Είμαι happy με όσα κάνω…