Το όφελος επιβίωσης από την ανοσοθεραπεία

Οι σύγχρονες μορφές ανοσοθεραπείας αποτελούν μια νέα θεραπευτική προσέγγιση στην Ογκολογία που μέσα από κλινικές μελέτες έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της – είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες – σε διάφορες κακοήθειες. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, τα ανοσοθεραπευτικά φάρμακα έχουν λάβει έγκριση για χρήση στα αντίστοιχα νεοπλάσματα.

Ο αντίκτυπος από τη χρήση αυτών των φαρμάκων βέβαια ήταν ιδιαίτερα σημαντικός στο μελάνωμα, τον καρκίνο του πνεύμονα και τον καρκίνο του νεφρού. Το μελάνωμα ήταν η πρώτη κακοήθεια που δοκιμάστηκαν με εξαιρετική επιτυχία τα φάρμακα αυτά, ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί την πιο συχνή κακοήθεια και τη συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο και παρά τις εντατικές προσπάθειες δεν είχε σημειωθεί ιδιαίτερη θεραπευτική πρόοδος για την πλειοψηφία των ασθενών. Τέλος, στον καρκίνο του νεφρού, η ανοσοθεραπεία ήταν ιδιαίτερη αποτελεσματική παρέχοντας ελπίδες για μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών.

Τα πρόσφατα αποτελέσματα μακροχρόνιας παρακολούθησης των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία για τα τρία αυτά νεοπλάσματα, επιβεβαιώνουν την αξία αυτής της θεραπείας. Η χρήση της ανοσοθεραπείας τριπλασίασε έως πενταπλασίασε την πενταετή επιβίωση των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα, σε σχέση με τα ιστορικά δεδομένα. Ειδικότερα, η ομάδα των ασθενών που είχαν έκφραση PD-L1 >50% και έλαβαν μονοθεραπεία με πεμπρολιζουμάμπη εμφάνισαν πενταετή επιβίωση 25%. Επιπλέον, από τη μακροχρόνια παρακολούθηση δεν υπήρξαν νέα ευρήματα για την ασφάλεια των φαρμάκων αυτών.

Αντίστοιχα ήταν τα αποτελέσματα και στα άλλα δύο νεοπλάσματα. Στο μελάνωμα, η πενταετής επιβίωση επιτυγχάνεται σε ποσοστό 29%-34% των ασθενών με ανοσοθεραπεία. Στον καρκίνο νεφρού, περίπου 28% των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία με νιβολουμάμπη παρέμεναν εν ζωή έπειτα από 5 χρόνια.

Τα αποτελέσματα αναμένεται μάλιστα να βελτιωθούν περαιτέρω στο μέλλον καθώς οι συνδυασμοί ανοσοθεραπευτικών φαρμάκων ή οι συνδυασμοί ανοσοθεραπείας και χημειοθεραπείας ή στοχευμένης θεραπείας είναι πλέον εγκεκριμένοι ως αρχική αγωγή στα νεοπλάσματα αυτά. Η διαρκής κλινική έρευνα για νέους ανοσοθεραπευτικούς στόχους και ανάδειξη προβλεπτικών βιοδεικτών για τα υπάρχοντα φάρμακα, προβλέπεται ότι θα επιφέρει σημαντική αλλαγή στον τρόπο που θεραπεύονται αρκετά νεοπλάσματα στο κοντινό μέλλον. Επιπλέον παρακολούθηση των ασθενών είναι απαραίτητη προκειμένου να διερευνηθεί και η πιθανότητα ίασης σε μερικούς ασθενείς.