{T16}To καρναβάλι και τα γενέθλια του Μέρκιουρι{T16}{CR}

Τον Οκτώβριο του 1991, έναν μήνα προτού πεθάνει, ο (γεννημένος σαν σήμερα το 1946 στη Ζανζιβάρη) Φρέντι Μέρκιουρι έδωσε – στην κυριολεξία – τα ρέστα του ερμηνεύοντας σπαρακτικά ένα τραγούδι που το νόημά του κολλάει γάντι στη σημερινή διατεταγμένη υπηρεσία της Εθνικής ομάδας μπάσκετ.

Το «The Show Must Go On» εννοώ, που εκτός από τους Queen μπορεί κάλλιστα να το λέει και να εμπνέεται κιόλας από δαύτο η ελληνική μπάντα που κάνει τουρνέ στην Κίνα…

Τουρνέ έγραψα; Ναι, αρκεί αυτή να συνεχιστεί στη Σενζέν (και άμποτε στη Σαγκάη και στο Πεκίνο) μαζί με την ελίτ και να μην τραβιόμαστε στη Ντονγκουάν για να παίξουμε με τα υπόλοιπα του Νομού (όχι Αττικής, αλλά) Γκουανγκντόνγκ!

Εκτός από διατεταγμένη υπηρεσία η Εθνική βρίσκεται επίσης και σε μια διαδικασία πρόωρου κατεπείγοντος, υπό την έννοια ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να νικήσει σήμερα και να διατηρήσει ζωντανά τα όνειρά της, αλλιώς κλάψ’ τα Χαράλαμπε!

Οση υπερβολή κι αν ενέχει ο χαρακτηρισμός, θαρρώ πως το σημερινό do or die ματς είναι ένα από τα κρισιμότερα και τα σπουδαιότερα στην ιστορία της Επίσημης Αγαπημένης, που – ο μη γένοιτο – εάν ηττηθεί θα ξαναγίνει Επίσημη… Κατατρεγμένη!

Σοβαρολογώ, διότι αυτή η ομάδα αφενός κουβαλάει τους καημούς και τους δαίμονες μιας στέρφας δεκαετίας και αφετέρου καλλιέργησε φιλοδοξίες, προσδοκίες και πόθους, που, διάβολε, φτάνουν πολύ πιο ψηλά από τους αγώνες της (λεγόμενης) παρηγοριάς.

Σε αυτή την οριακή κατάσταση η ελληνική ομάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να διανύσει τον μονόδρομο. Προχθές οι Βραζιλιάνοι μας έκαναν μέρος του καρναβαλικού φολκλόρ τους, κοινώς μας γλέντησαν και με το πολύ ψαγμένο (και μάλιστα προσαρμοσμένο στα ευρωπαϊκά πρότυπα) παιχνίδι τους και με τους πανηγυρισμούς τους και με τις δηλώσεις τους.

Η ουσία είναι ότι η Εθνική εισήλθε απροσδόκητα στη φάση διαχείρισης μιας πρόωρης κρίσης και η σημερινή ανάγκη της δεν έχει να κάνει τόσο με το αγωνιστικό κομμάτι, όσο με το πνευματικό στο οποίο εδώ και χρόνια χάνουμε λάδια!