Οι σεξιστές της χορωδίας

Στις αρχές του περασμένου Αυγούστου, η Εθνική Λυρική Σκηνή προκήρυξε πρόγραμμα επιμόρφωσης παιδιών της χορωδίας. Κάλεσε λοιπόν στο επιμορφωτικό πρόγραμμα «Οι Νέοι της Οπερας» «νέους μονωδούς που έχουν συμπληρώσει τις σπουδές τους και βρίσκονται στα πρώτα βήματα μιας επαγγελματικής πορείας. […] Δικαίωμα συμμετοχής στην ακρόαση έχουν γυναίκες ηλικίας μέχρι 33 ετών και άνδρες ηλικίας μέχρι 35 ετών».

Ενας δικηγόρος με ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα ισότητας όταν είδε την προκήρυξη οργίστηκε. Θεώρησε ότι η Λυρική κάνει διακρίσεις λόγω φύλου και έψεξε δημοσίως τη διεύθυνσή της. Με βάση την καταγγελία του δικηγόρου, έσπευσε το λεγόμενο Παρατηρητήριο Ρατσιστικών Εγκλημάτων να υποβάλει μήνυση κατά της Λυρικής «για παραβίαση της αρχής της ισότητας φύλων και διάκριση με βάση το φύλο». Ας πάνε οι ρατσιστές, ου μην αλλά και σεξιστές στο εδώλιο, για να μάθουν.

Επειδή θεώρησα την είδηση ενδιαφέρουσα, αλλά και επειδή το προαναφερθέν Παρατηρητήριο έχει σχέση με το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, που στο παρελθόν είχε ταλαιπωρήσει συγγραφείς (Σώτη Τριανταφύλλου, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Λώρη Κέζα) παραπέμποντάς τους στη δικαιοσύνη για υποκίνηση βίας ή μίσους με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο, έκανα το αυτονόητο. Ρώτησα ανθρώπους που έχουν σχέση με τη μουσική αν όντως η προκήρυξη της Λυρικής εμπεριέχει διάκριση. Η ωρίμανση της φωνής έχει άλλους νόμους, ήταν η κατηγορηματική απάντηση μιας ειδικής.

Ενας επαγγελματίας τραγουδιστής μου εξηγεί αναλυτικότερα τι συμβαίνει: Για να ξεκινήσει κάποιος σπουδές πρέπει να έχει τελειώσει με τη μεταφώνηση στην εφηβεία. Στα κορίτσια αυτό γίνεται σύντομα, έτσι μπορούν να ξεκινήσουν πλήρες πρόγραμμα μελέτης τεχνικής και ρεπερτορίου στα 16. Τα αγόρια δεν εξελίσσονται έτσι. Το σώμα και οι φωνητικές χορδές τους δεν είναι έτοιμες και η φωνή «σπάει». Στο τραγούδι, τα αγόρια μπορούν να κάνουν σοβαρή δουλειά μόνο μετά τα 20. Γνωστά πράγματα που προβλέπονται στους κανονισμούς των ωδείων και των μουσικών σχολών.

Αρα, η Λυρική προκήρυξε ένα διαγωνισμό με βάση τις ανάγκες της, με όρους απολύτως αποδεκτούς στους ειδικούς. Εθίγη όμως ο επαγγελματίας ευαίσθητος πλην άσχετος και, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, αποκαλεί αυθαιρέτως ρατσιστές τους υπεύθυνους του λυρικού μας θεάτρου και τους στέλνει πεσκέσι στον εισαγγελέα.

Είναι το απόλυτο παράδειγμα που εξηγεί πώς, στο όνομα των δικαιωμάτων, πλήττονται οι βασικές ελευθερίες – και πρώτα η ελευθερία της έκφρασης. Πρόκειται για νομική εκκρεμότητα που είναι απαραίτητο να διορθωθεί.