Πρωταγωνιστής η αστική ηθική

«Δημοσιεύθηκαν τα βιογραφικά της ηγεσίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού».

«Από τα Ηλύσια Πεδία ο Πρωθυπουργός στο Μάτι».

«Μπαίνει τέλος στις ουρές της ντροπής στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ».

«Ο Πρωθυπουργός τηλεφώνησε στον πρώτο επιτυχόντα Ιατρικής».

Μήπως τελικά ο γιος ενός πρωθυπουργού κι απόφοιτος του Χάρβαρντ να είναι πιο χρήσιμος κι ικανός στη δουλειά του από ένα συμπαθητικό παιδί – καταληψία σχολείων κι επιστήμονα εκ μετεγγραφής από αμφιλεγόμενα ιδρύματα του εξωτερικού – της διπλανής πόρτας;

Μήπως θα πρέπει η φιλοδοξία να ηγηθεί και συνακόλουθα να συνομιλήσει με διεθνείς ηγέτες στη γλώσσα τους, να πηγάζει κι από τις δεξιότητες που φρόντισε να αποκτήσει;

Κάτι φαίνεται ουσιαστικά να αλλάζει. Η σημερινή κυβέρνηση ακολουθεί περπατησιά που δείχνει να σέβεται και να προβάλλει αξίες και πίστη στην αριστεία και στο αντικειμενικό ήθος.

Και παράλληλα έχει ιδιαίτερη κοινωνική ευαισθησία. Πραγματική κι όχι μόνο στα λόγια. Φροντίζοντας γι’ αυτούς που έχουν ρεαλιστικά ανάγκη. Ανακουφίζοντάς τους από βαριές φορολογικές υποχρεώσεις, κοιτώντας τα προβλήματα των πυροπαθών κι ανοίγοντας τον δρόμο για επενδύσεις που θα δημιουργήσουν δουλειές. Πράγματα απλά, που όμως η Αριστερά ειρωνεύεται.

Αν πρωταγωνιστήσει τελικά στη χώρα η αστική ηθική, μόνο κέρδη εκτιμώ πως θα αποκομίσει ο τόπος. Δεν είναι βέβαια μόνο οι ακαδημαϊκοί τίτλοι. Χρειάζονται κι άνθρωποι ζυμωμένοι στην πράξη. Με εμπειρίες ζωής για να αντιστέκονται στις αναπόφευκτες κακουχίες. Κι ένα κλίμα κοινωνικών σχέσεων στηριγμένο σε αυστηρούς προσωπικούς κι οικογενειακούς κανόνες αξιοκρατίας, σοβαρότητας και καταδίκης της διαφθοράς. Να μην παρανομείς δηλαδή όχι επειδή φοβάσαι μη σε πιάσουν, αλλά επειδή δεν σ’ αφήνει η συνείδησή σου!

Οταν λείπει η αστική ηθική είναι σχεδόν χωρίς περιεχόμενο κάθε συζήτηση για διαμόρφωση ισχυρής αστικής τάξης. Που να ηγείται της κοινωνίας.

Ηγεσία παραδοσιακά δεν σήμαινε μόνο προνόμια. Αλλά και άμεση συμμετοχή στις θυσίες. Κάποτε αυτό συνέβαινε και στην Ελλάδα. Παιδιά μεγάλων αστικών οικογενειών θυσιάστηκαν για το καλό του έθνους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Παύλος Μελάς κι ο Μακεδονικός Αγώνας (βλέπε σχετικά το εξαιρετικό βιβλίο του Θ. Παπαθεοδώρου «Συναξάρια της Μικρής Πατρίδας», 2019). Οπως κι επάνδρωσαν αργότερα κρίσιμα πόστα της Δημόσιας Διοίκησης (πέραν βέβαια της Διπλωματίας και των Ενόπλων Δυνάμεων). Προσωπικότητες όπως ο Τ. Λούης, ο Ι. Μεσηνέζης, ο Ν. Γιαλούρης, ο Πετρόχειλος, ο Λ. Κυριακόπουλος, ο Π. Χατζηθωμάς και τίμησαν το δημόσιο λειτούργημα.

Αργότερα το κοινωνικό προνόμιο ταυτίσθηκε με το βόλεμα, τη λούφα και τον εύκολο πλουτισμό. Και βούλιαξε η αστική ηθική στον κοινωνικό πυθμένα.

Τώρα επανερχόμαστε στην κανονικότητα. Με πρότυπα για τους νέους όπως τη Βάσω Αποστολοπούλου, τον Κων. Δασκαλάκη και τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου. Ακόμα και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ευχή είναι να κυριαρχήσει απόλυτα η αστική ηθική…