Ολα του ομίλου δύσκολα…

Από τη στιγμή που σε έναν όμιλο δεν μπορούν να βρεθούν δυο ομάδες από την ίδια χώρα ήταν σχεδόν αδύνατο ο Ολυμπιακός να έχει μια κλήρωση καλύτερη από αυτή που είχε χθες στο Τσάμπιονς Λιγκ. Θα είχε σίγουρα δυο δυνατές ομάδες και του έτυχαν δυο θηρία: η Μπάγερν Μονάχου είναι πάντα η μόνιμη πρωταθλήτρια Γερμανίας και η Τότεναμ είναι η περσινή φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο δε Ερυθρός Αστέρας που προέκυψε από το τέταρτο γκρουπ είναι μια ομάδα που γνωρίζει τον Ολυμπιακό καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη που θα μπορούσε να του προκύψει. Εχει προπονητή τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς που δούλευε στον Πανιώνιο και η μισή του ενδεκάδα αποτελείται από παίκτες που έχουν περάσει από την Ελλάδα. Τα ταξίδια θα είναι ωραία, αλλά τα ματς θα είναι όλα υψηλού κινδύνου διοργανωτικά. Ο Ολυμπιακός θα έχει παντού οπαδούς του αλλά και στο Καραϊσκάκη θα έρθουν και Γερμανοί και Αγγλοι και Σέρβοι. Κι επειδή αυτό που έπαθε πέρυσι η ΑΕΚ είναι πολύ πρόσφατο, ο Ολυμπιακός πρέπει αρχικά να προσέξει να κυλήσουν όλα καλά, ειδικά στο γήπεδό του. Γιατί το να παίζεις καλοκαιριάτικα χωρίς κόσμο, επειδή κάποιοι κάνουν τα πέριξ ενός γηπέδου πεδίο μάχης, δεν είναι ό,τι καλύτερο και στην ΑΕΚ το ξέρουν καλά.

Ευχέλαιο

Πάντως το βασικό για τον Ολυμπιακό είναι να έχει ο Μαρτίνς στα χέρια του τους παίκτες σε καλή κατάσταση. Διότι ωραίες ήταν οι καλοκαιρινές προκρίσεις αλλά δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι ύστερα από δυο μήνες ο Ολυμπιακός έχασε τον Φορτούνη για μήνες και είδε να αποχωρούν τραυματίες ο Παπαδόπουλος, ο Γκερέρο και ο Σεμέδο, που θα λείψει για ένα μήνα και θα χάσει τα πρώτα ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ. Οπότε μετά τα πανηγύρια είναι χρήσιμο ένα ευχέλαιο. Και γρήγορα.

Νωρίς

Αν δεν υπήρχαν οι καλοκαιρινές ποδοσφαιρικές περιπέτειες η είδηση αυτής της εβδομάδας θα ήταν ο αποκλεισμός του Στέφανου Τσιτσιπά από τον πρώτο γύρο του USA Open. Αν δεν είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός του νωρίς νωρίς και στο Γουίμπλεντον θα έλεγα ότι ως γεγονός αυτό δεν είναι κάτι το ανησυχητικό για τον έλληνα τενίστα. Αλλά αν είσαι στη δεκάδα των καλύτερων του κόσμου και φεύγεις στον πρώτο γύρο από τα τουρνουά του Γκραν Σλαμ οφείλεις να προβληματιστείς.

Εξάμηνο

Εχω ξαναγράψει ότι ο Τσιτσιπάς αγωνίστηκε πάρα πολύ το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς, όταν δεν άφησε τουρνουά για τουρνουά: μια κάποια κόπωση είναι λογικό να την πληρώνει τώρα. Ωστόσο επειδή είναι ακόμα μικρός και γεμάτος ενέργεια οι πρόωροι αποκλεισμοί του στο Γουίμπλεντον και στο USA Open δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα κούρασης. Υπάρχουν δυο πράγματα που στην περίπτωσή του με προβληματίζουν. Το πρώτο ότι δεν εξελίσσει το παιχνίδι του: έχει προσόντα, ώστε να γίνει ένας σπουδαίος επιθετικός παίκτης και να κάνει θραύση στις γρήγορες επιφάνειες, αλλά για την ώρα παίζει καλύτερα στο χώμα και στις μοκέτες των κλειστών γηπέδων – σε επιφάνειες δηλαδή που θα έπρεπε να του ταιριάζουν λιγότερο! Εχει να μάθει πολλά και πρέπει να δουλέψει πολύ: δεν είναι πια ο τύπος που κανείς δεν ξέρει πώς προέκυψε στη δεκάδα των καλύτερων, καθώς όλοι γνωρίζουν το παιχνίδι του.

Κύργιος

Το δεύτερο είναι ότι πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει όταν μεγαλώσει. Ομολογώ ότι η παρέα που κάνει με τον Νικ Κύργιο, συμπαίκτη του τελευταία και στα «διπλά», κομμάτι με προβληματίζει. Ο Ελληνοαυστραλός είναι ένας απίστευτα ταλαντούχος παίκτης που ξοδεύει το ταλέντο του κάνοντας καριέρα ως ηθοποιός των γηπέδων. Κάνει φασαρίες, τσακώνεται με αντιπάλους και διαιτητές, σπάζει ρακέτες. Οπως όλοι οι παράξενοι τύποι έχει φυσικά τους φαν του: στο τένις όσοι συμπεριφέρονται περίεργα, από τον καιρό του Τζον Μακ Ενρόου ακόμα, έχουν πάντα φίλους. Μόνο που όλοι αυτοί οι εξωστρεφείς καπετάν φασαρίες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: στο τέλος της καριέρας τους έχουν πολύ λιγότερες νίκες από όσες θα έπρεπε.

Μόνος

Ισως είναι η ιδέα μου αλλά ο Τσιτσιπάς μοιάζει να έχει κομμάτι επηρεαστεί από τον Κύργιο. Το να μιλάει κάποιος μόνος του (ακόμα και το να τα βάζει με τον εαυτό του βρίζοντας…) είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο: στο τένις είσαι πάντα μόνος σου και ξεσπάς κυρίως στον εαυτό σου – αυτός είναι ο λόγος που μεγάλοι πρωταθλητές είχαν μεταξύ των συνεργατών τους και κάποιο ψυχολόγο. Ο Ρότζερ Φέντερερ για να κάνει διαχείριση των νεύρων ανακάλυψε μεγαλώνοντας τη γιόγκα: αν διαπιστώνεις ότι έχεις ένα πρόβλημα φροντίζεις να το λύσεις. Αλλά τελευταία μου μοιάζει ότι ο Τσιτσιπάς περισσότερο χαίρεται με τις εκρήξεις του παρά προβληματίζεται κι αυτό είναι ένα ζήτημα. Στο ματς που έχασε στο αμερικάνικο τουρνουά τα έβαλε με τον διαιτητή κατηγορώντας τον ότι είναι Γάλλος (!) κι επομένως από δαύτον δεν μπορεί να περιμένει τίποτα καλύτερο.

Μέλλον

Ο Τσιτσιπάς οφείλει να ξεκουραστεί λίγο και να προβληματιστεί για το μέλλον του. Μπορεί να γίνει ένας πρωταθλητής του σπορ, αλλά πρέπει να δουλέψει ακόμα σκληρότερα. Και μπορεί να γίνει ένας ακόμα ηθοποιός των γηπέδων σαν τον Κύργιο. Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση είναι αρκετά πιθανό να βγάλει πολλά χρήματα. Αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα έχει σπαταλήσει το ταλέντο του.

Μήτρογλου

Μιλώντας για ταλέντο που σπαταλιέται ομολογώ ότι δεν μου έκανε εντύπωση η μη κλήση του Κώστα Μήτρογλου στην Εθνική. Στις πρώτες επιλογές που έκανε ο νέος ομοσπονδιακός, ο Ολλανδός Τζον Βαν Σιπ, ο έλληνας φορ απουσίαζε και απολύτως δικαιολογημένα. Πέρυσι έκανε μια κάκιστη σεζόν μένοντας αρχικά μονίμως έξω από την αρχική ενδεκάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Στη συνέχεια πήγε στη Γαλατά και μολονότι είχε κάποια συνεισφορά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος από τους Τούρκους δεν αγαπήθηκε: ο βασικός λόγος ήταν ότι δημιούργησε τη βεβαιότητα ότι κάνει λιγότερα από αυτά που μπορεί. Φέτος το καλοκαίρι πήρε ένα νέο συμβόλαιο, αυτή τη φορά από την PSV: έχει ακόμα καλό όνομα, αλλά έρχεται από δύο χρονιές στις οποίες η καριέρα του πήρε την κατιούσα. Ο αποκλεισμός από την Εθνική είναι ένα καμπανάκι συναγερμού, αρκεί να θέλει να το ακούσει.

Παιδάκι

Σέντερ φορ σαν αυτόν δεν έχει η Εθνική. Αλλά το θέμα είναι να θέλει να παίξει και να βοηθήσει – φυσικά χρειάζεται να δουλέψει για να ξαναβρεί τη φόρμα του. Στην PSV θα βρει καλούς συμπαίκτες και στο ολλανδικό πρωτάθλημα δεν υπάρχουν οι δυνατότερες άμυνες της γης. Αλλά οι Ολλανδοί δεν θα τον αντιμετωπίσουν σαν παιδάκι που έχουν επενδύσει πάνω του: περιμένουν από αυτόν πολλά. Κι εμείς μαζί τους…