Τα δεδομένα φόρα παρτίδα

Τόσος αγώνας έγινε από πολλούς και από τα κράτη για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, αλλά φαίνεται πως ουκ ολίγοι και ολίγες, προτιμούν το αντίθετο: βγάζουνε το σώμα, τις παρέες, το τι κάνουν, το τι βρακί φορούν, το πού έφαγαν χτες κουτσουμούρες, και σε ποιο μπαρ ήπιαν μοχίτος, φόρα παρτίδα. Στο Ινσταγκραμ, στο Ιντερνετ, στο μέιλ. Θαρρείς και άλλο γκαϊλέ δεν είχαμε παρά να δούμε πώς είναι το σπίτι της τάδε στην Πάτμο, πώς της πάει της άλλης το καινούργιο μαγιό, ποιοι ήτανε στο χτεσινό πάρτι του δείνα και τι κάλτσες φορούσε χτες το λαμπραντόρ του πρωινάδικου.

Δεν μας τυραννεί άλλος καημός. Εχεις την ίδια αίσθηση με τα βίντεο των αρραβώνων – σαν ο αρραβώνας να γίνεται μόνο και μόνο για να γυριστεί σε βίντεο. Το ενδιαφέρον δεν είναι η πράξη αλλά το τι θα δούνε οι άλλοι. Τα μάτια των άλλων, γνωστών και αγνώστων, είναι που καταξιώνουν το γεγονός, το οποίο έχει μικρή σημασία ενώ το πιο βασικό είναι να μπανίσουν κάποιοι άσχετοι τις φωτογραφίες: καβάλα σε έναν ελέφαντα στην Κένυα, δίπλα στις πυραμίδες, ή να φιλούνε σκυφτοί το χέρι του Ιερώνυμου πριν από τον γάμο.

Λύσσα να μας δούνε οι άλλοι. Να υπάρξουμε, όχι ως όντα, αλλά ως σκέτη εικόνα στα βλέμματα τρίτων. Να καθρεφτιστούμε στα αδιάκριτα μάτια αγνώστων, να δούνε πόσο όμορφοι είμαστε, πόσο ωραία είναι τα εγγόνια μας, η καινούργια τσάντα, η συναναστροφή – άλλοι και άλλες για να προκαλέσουν: η τάδε φωτογραφίστηκε τόπλες και πετάει τη φωτό στο Ινσταγκραμ  για να τη χαλβαδιάσουν τα λιγούρια, να τη δούνε οι φίλες και να ζηλέψουν και κατά συνέπεια να ενεργηθεί και η φοράδα μες στ’ αλώνι.

Αρρώστια τυφλής αυτοπροβολής. Ναρκισσισμός απερίγραπτος. Κοιτάξτε με και μένα τον φτωχό, που τρώω γεμιστά στην Πάρο με τον τάδε, άρα κάτι αξίζω κι εγώ μες στη ζωή, κάντε με είδηση, κάντε με κουτσομπολιό. Ασχοληθείτε με την τιτανοτεράστια ύπαρξή μου που διαπράττει το κατόρθωμα να είναι στη Μύκονο και να πίνει λεμοντσέλο στην Ψαρού, μετά την Ψειρού. (Ή, πριν).

Λάβροι για πασαρέλα, ψόφιοι να βγούνε στην ηλεκτρονική βιτρίνα, και ποστάρουν ακόμα και τις πιο ιδιωτικές τους στιγμές. Αισθάνονται ότι ΔΕΝ υπάρχουν παρά μόνο μέσα στην πενιχρή δόξα του Ιντερνετ.

Αλλος φωτογραφίζει τα μωρά του, άλλη την εγκυμοσύνη της, βγαίνει γυμνή με τις σαπουνάδες στο μπάνιο, ποζάροντας προκλητικά για να δούμε τα κάλλη της – και ποιος νοιάζεται; Συχνά δε, οι ίδιοι που διαμαρτύρονται για την προστασία των προσωπικών τους δεδομένων, βγάζουν τον εαυτό τους, ακόμα και τα βρέφη τους στη διατίμηση, βγάζουνε τα πιο προσωπικά τους στη γύρα, στον πάγκο της λαϊκής με έναν κυνισμό απερίγραπτο αλλά και με περιφρόνηση για τους άλλους. Θεωρούν ότι μας ενδιαφέρει να δούμε αν τρώει βλίτα το ξέκωλο στην Πάρο. Πόσταρε και μη ερεύνα.

Αγριεμένοι, βουλιμικοί, αχόρταγοι για συνοικιακή ψευτοδημοσιότητα. Ελλειμματικά «εγώ» που ψάχνουν πυρετικά για λίγη μάταιη προβολή και ας είναι και αυτοεξευτελισμός. Μανία για ένα εικονικό Υπάρχειν στην αγορά του Τίποτα. Και τι μας ενδιαφέρει κυρία βουλευτής το πώς είναι η κόρη σου, το τι φοράει και αν έχασε δυόμισι κιλά κάνοντας τη δίαιτα του ανανά; Αυτό είναι που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε; Και το χειρότερο είναι ότι έρχονται μετά κάποιες ιστοσελίδες, ηλεκτρονικές εφημερίδες και περιοδικά λαϊκο-γαβ-γαβ και τα ανακυκλώνουνε όλα αυτά, τα διαστέλλουν και κάνουνε και σχετικά σχόλια για να διαβάσει ο καθείς (κι όχι μόνο ο λούμπεν) το μέγα θέμα, δηλαδή πώς στραβοκατούρησε η φίρμα του τρέχοντος σίριαλ σε μια πλαγιά της Τήνου, δίπλα σε μια κατσίκα.

Καλλιεργείται μια ένδοξη τιποτολογία του ανύπαρκτου. Υπάρχει ένα σωρό κόσμος που αυτοφωτογραφίζεται διαρκώς και ποστάρει τον εαυτό του στα Ινσταγκραμ, για να δούμε όλοι εμείς το τι κάνει στις πιο ασήμαντες στιγμές του. Η κυρία τάδε, τέως σύζυγος του κ. Λαιμοδέτου και νυν γυναίκα του κ. Αφρόλουτρου αυτοφωτογραφίζεται στο σπίτι της στη νήσο τάδε – κι ενώ υποτίθεται πως θέλει να μας λεζαντάρει το σπίτι της, στο βάθος απλώς θέλει να μας δείξει τον εαυτό της εκ των όπισθεν. Ε, και;

Τι νέου είδους λύσσα είναι αυτή; Τι επιδειξιομανία, τι πάθος να κερδηθεί κάποιας μορφής ψηφιακή οντότητα μέσα από τα μάτια αγνώστων; Θα πεις: κάνουνε έτσι και δήθεν δημόσιες σχέσεις, να τους δούνε με ποιον γίγαντα συναναστρέφονται, ποιες φίρμες είναι στην παρέα, και να καταγραφεί το ότι πήγανε και φέτος στη Μύκονο, διότι αν δεν πας στη Μύκονο να πληρώσεις εκατό ευρώ μια μερίδα καλαμαράκια, δεν υπάρχεις εντός της ελληνικής επικράτειας, δεν καταγράφεσαι στο Libro d’ Oro του ποιοτικού κιτς.

(Εμπνεόμενος από κάτι τέτοια έγραψε και ο Γιώργος Χρονάς: «Καλύτερα γριά στα Σούρμενα, παρά κυρία στη Βασιλίσσης Σοφίας».)

Αγωνία της επίφασης. Εμπόριο αυτοπλασαρισμένης εικόνας χωρίς περιεχόμενο – μια ματαιοδοξία που κρυβότανε και τώρα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξέσπασε σαν πλημμυρίδα λαβωμένων «εγώ» που ψάχνουνε αγωνιωδώς, σχεδόν παρακαλεστικά για λίγο έπαινο, για μια φτηνή τζούρα επαλήθευσης. Προσωπικές φωτογραφίες που τις δείχναμε με συστολή μόνο σε πολύ κοντινούς ανθρώπους, τώρα εκσφενδονίζονται με αυταρέσκεια σε μια ανεξέλεγκτη πιάτσα για μπανιστήρι από άσχετους.

Είναι κάποιο είδος απωθημένου στριπτίζ; Τι είδους νόσος είναι αυτή η θεληματική αυτο-υπερέκθεση; Μήπως είναι κάποια μορφή ελαφράς πορνογραφίας; Πάντως είναι μια πρακτική εναντίον κάθε έννοιας προσωπικών δεδομένων που η πολιτεία θέλει να προφυλάξει και ο, ή, η πολίτης κάνουνε το αντίθετο κατά του ίδιου τους του εαυτού. Δεν θέλουνε προσωπικά δεδομένα, ή μάλλον είναι αυτά ακριβώς που αρέσκονται να βγάζουνε συστηματικά στη φόρα, ώστε και εμείς, ο λοιπός λαός, να ‘χαμε να λέγαμε και γόπες να φουμέρναμε.