Επιστροφές καταστροφές

Αύριο Δεκαπενταύγουστος και καλοκαίρι δεν καταλάβαμε, εκτός ίσως από τις πυρκαγιές που έγιναν η τραγική συνήθειά μας… Κατά τα λοιπά, σε μια εβδομάδα η κυβέρνηση βάζει πάλι τις μηχανές σε φουλ λειτουργία, με μια σειρά από σημαντικά νομοσχέδια που θα αρχίσουν να κατατίθενται από τις 20 Αυγούστου και μετά και την προετοιμασία για την άφιξη των τεχνικών κλιμακίων στις 16 Σεπτεμβρίου και του πρώτου ραντεβού του Χρήστου Σταϊκούρα με τους θεσμούς στις 23 Σεπτεμβρίου. Εν τω μεταξύ υπολογίστε και την προετοιμασία για τη ΔΕΘ και τον προϋπολογισμό του 2020.

Με την κόκκινη σημαία πάρα πόδα

Μέσα στα νομοσχέδια που αναμένονται θα είναι και οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο που θα πάνε ένα βήμα παραπέρα τις παρεμβάσεις που είχε κάνει η Αχτσιόγλου, με ρυθμίσεις όπως αυτή για τη δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για τη διεξαγωγή απεργίας, ώστε να εξασφαλίζεται η συμμετοχή της πλειονότητας των εργαζομένων. Το νομοσχέδιο αυτό το περιμένουν βεβαίως και τα σωματεία, κλαδικά και γενικά, με πρώτο πρώτο το ΠΑΜΕ, όπως έχει ήδη διαμηνύσει το ΚΚΕ.

Εξ αριστερών και κέντρου πιεζόμενοι

Θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον οι αντιδράσεις των υπολοίπων πάντως. Θα μετρηθεί η αντίδραση του ΚΙΝΑΛ που θα έχει από τη μια την ΠΑΣΚΕ και από την άλλη το κοινό που τρομάζει με κάθε του… αριστερή απόκλιση και, με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι άλλωστε σαφές και στους ίδιους (και, μη νομίζετε, το συζητούν μεταξύ τους καποιοι…) ότι, από τους αντιπολιτευτικούς του τόνους ως σήμερα, φαίνεται να «πιέζεται» κάπως από τα αριστερά του, ενώ βρίσκεται ακόμη σε μια διαδικασία αναζήτησης και διαμόρφωσης του νέου του πολιτικού στίγματος…

Αήθεια

Με μια ψεύτικη είδηση, μια φωτογραφία φτιαγμένη στο photoshop, μια κατασκευασμένη ανάρτηση κ.λπ. μπορεί να την πατήσει ο οποιοσδήποτε από εμάς μια φορά. Αντε δυο, αν είναι πολύ επηρεασμένος από κάποια προκατάληψή του. Την τρίτη καίγεσαι. Απαξ και συνεχίσεις να την αναπαράγεις δεν τίθεται θέμα παρεξήγησης, πρόκειται για κακόβουλη διάδοση. Μόνο έτσι χαρακτηρίζεται η επιμονή κάποιων να διαδίδουν πλαστά tweets που είχαν, παραδεδεγμένα, κατασκευάσει γνωστοί λογαριασμοί στο Twitter αποδίδοντας τα στον Κωνσταντίνο Ζούλα. Κι αν κάποιοι χρήστες των social media τα διαδίδουν χωρίς να το γνωρίζουν ή επειδή είναι άπειροι στον… μαγικό κόσμο του trolling, όταν αυτά τα κάνουν συγκεκριμένες σελίδες και επώνυμοι χρήστες και δημοσιογράφοι, ε, το πράγμα δεν σηκώνει εξηγήσεις αφού δεν πρόκειται ούτε για θεμιτή κριτική ούτε για ελεύθερο πολιτικό σχόλιο. Εκανε πάντως και δημόσια διευκρίνιση ο Ζούλας για τα tweets αυτά και για το ότι ο λογαριασμός του είχε χακαριστεί και «κατέβηκε» από την πλατφόρμα.

Μια ιστορία

Μιας και διαπίστωσα ότι συνεχίζουν καποιοι να κάνουν πολλή κουβέντα για την ετοιμότητα στις πυρκαγιές και για το 112 και το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης με τα sms και, αφού είναι αδύνατο πια να βγάλεις άκρη με τη χαιρεκακία στην καταστροφή και με το πώς τρωγονται με κάτι που όφειλε η Πολιτεία να έχει κάνει εδώ και μερικά χρόνια, είπα να σας μεταφέρω μια παλιότερη ιστορία σχετική με το θέμα αυτό.

Ετσι, επειδή τα θέμα αυτό δεν είναι χθεσινό κι επειδή έχει γούστο. Την ιστορία είχε μοιραστεί και δημόσια ο Κώστας Μπαργιώτας, βουλευτής, τότε, με το ΚΙΝΑΛ. Στο πλαίσιο της υποχρέωσης του βουλευτή να ελέγχει, αυτός είχε ασχοληθεί με την τύχη του 112 πριν από την καταστροφή στη Μάνδρα, μιας κι η πλήρης εφαρμογή του είχε δρομολογηθεί επί ΓΑΠ και καθυστερούσε. Κι είχε βαλτώσει παρότι είχε ολοκληρωθεί η προκήρυξη, με εξασφαλισμενους πόρους κιόλας…

Το τέρας της γραφειοκρατίας

Επισκέφθηκε λοιπόν τον τότε ΓΓ Πολιτικής Προστασίας, τον γνώριμο μας από τις μέρες της Μανδρας και του Ματιού, κ. Καπάκη. Η άποψή του, σύμφωνα με τα όσα είχε αφηγηθεί ο κ. Μπαργιώτας και ουδέποτε διαψεύστηκαν τότε, ήταν πως «η ενιαία ψηφιακή πλατφόρμα για την έγκαιρη αντιμετώπιση κάθε επείγουσας κατάστασης, δεν ήταν σωστή και δεν έπρεπε να εφαρμοστεί».

Ο βουλευτής σημείωνε μάλιστα ότι από την κουβέντα τους συμπέρανε «πως κανείς δεν ήθελε να καταργηθούν τα επιμέρους κέντρα, το 100, το 166 το 199 κ.λπ.».

Οταν είχα διαβάσει αυτή την ανάρτησή του, λοιπόν, άρχισα, για να καταλάβω δηλαδή, να ρωτάω ανθρώπους με εικόνα «από τα μέσα» από διάφορους σχετικούς φορείς. Κι η απορία μου λύθηκε: κάποιοι, βλέπετε, δεν είχαν καμιά πρεμούρα να ταράξουν τα νερά στις διάφορες υπηρεσίες, να μετακινήσουν εργαζόμενους και να αναγκάσουν κόσμο να συνεργαστεί σε ένα Δημόσιο στο οποίο ενίοτε αρνείται να συνομιλήσει η μία πόρτα με τη διπλανή της…