Ζητείται φως στο τούνελ

Υπό κανονικές συνθήκες ο υπουργός Ενέργειας Κωστής Χατζηδάκης θα έπρεπε να κινείται στον απόηχο της 1ης Ενεργειακής Υπουργικής Συνόδου, η οποία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη στην Αθήνα, με τη συμμετοχή ομολόγων του από το Ισραήλ, την Κύπρο και τις ΗΠΑ. Θα έπρεπε να εξειδικεύει, δηλαδή, τα ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας στη νοτιοανατολική Ευρώπη και το μερίδιο που μπορεί να αποσπάσει η Ελλάδα ως στρατηγικός κόμβος. Ο Κ. Χατζηδάκης, ωστόσο, δεν υπουργεύει υπό κανονικές συνθήκες, αλλά υπό εξαιρετικές. Ο Νο1 φάκελος που καλείται να διεκπεραιώσει ισοδυναμεί με έναν γρίφο, τυλιγμένο σε μυστήριο, μέσα σε αίνιγμα. Η διάσωση της ΔΕΗ χτυπάει περισσότερα από ένα κέντρα λήψης αποφάσεων – από εδώ ως τις Βρυξέλλες, σαν να λέμε – υπενθυμίζοντας παράλληλα την καταλυτική επίδραση που έχει στο παρόν η συσσωρευτική αδράνεια ετών. Ελληνική παθογένεια λέγεται και κάτι γνωρίζουν επ’ αυτού οι σημερινοί τιμητές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι φωνάζουν ως την ύστατη ώρα για «ξεπούλημα», δέσμιοι ενός αντιπολιτευτικού αυτοματισμού.

Η κακοδαιμονία είναι σίγουρα διαχρονική. Οχι όμως τόσο ώστε να μην τους περιλαμβάνει. Οπως δήλωνε το περασμένο Σάββατο ο Κ. Χατζηδάκης στον συνάδελφο της εφημερίδας Χρήστο Κολώνα, «από 90 εκατ. κέρδη το 2014, η ΔΕΗ έφτασε να έχει 900 εκατ. ζημιές το 2018. Η μετοχή της στο Χρηματιστήριο έχασε το 83% της αξίας της σε 4 χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ διοργάνωσε δύο ιδιωτικοποιήσεις λιγνιτικών μονάδων και δεν βρέθηκε ενδιαφερόμενος επενδυτής». Συμπέρασμα: η Επιχείρηση και οι λιγνιτικές της μονάδες έχουν απαξιωθεί. Μπροστά στην αδυσώπητη οικονομική συνθήκη, οι φωνασκίες ακούγονται σαν άλλοθι για τους (συν)υπεύθυνους.

Κι όμως, ακόμη και με την αδράνεια χρεωμένη στους προηγούμενους, ο Κ. Χατζηδάκης δεν έχει άλλο περιθώριο από το να πετύχει. Δεν είναι μόνο η εξίσωση των 750 εκατομμυρίων ευρώ που ζητούνται εντός 43 ημερών (ως τη νέα έκθεση της Ernst & Young για τη βιωσιμότητα της ΔΕΗ). Ούτε τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που αναμένονται για να δώσουν την πρώτη τεχνητή ανάσα. Είναι και η μακροοικονομική οπτική για την επιχείρηση αν θέλει να επιβιώσει «αλλιώς». Κάποτε, πολύ παλιά, συμβόλιζε το καταφύγιο της δημοσιοϋπαλληλικής ασφάλειας. Στα επόμενα βήματα οφείλει να συμβολίσει την εξωστρέφεια. Κάποτε σήμαινε μονοπώλιο. Πλέον πρέπει να αποδεχθεί το μειωμένο μερίδιο που θα καταλαμβάνει στην αγορά ενέργειας, αλλά και τη μερική ιδιωτικοποίηση του ∆ιαχειριστή του Δικτύου (ΔΕΔΔΗΕ). Με άλλα λόγια: οι λιγνίτες κοστίζουν, οι παίκτες έχουν πολλαπλασιαστεί και στη διάσωση της επιχείρησης «θυσιάζεται» ακόμη και το σημαντικότερο περιουσιακό της στοιχείο μετά τον ΑΔΜΗΕ. Είναι κάτι που αναμένεται να υπενθυμίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 31 Οκτωβρίου, όταν θα συζητήσει με την ελληνική κυβέρνηση τα διαθρωτικά μέτρα.

ΔΕΗ από το μέλλον
Η επιλογή του Γιώργου Στάσση ως νέου επικεφαλής της ΔΕΗ δείχνει και τον δρόμο που θα μπορούσε να ακολουθήσει η Επιχείρηση προς το ξέφωτο. Κι αυτό επειδή ο Στάσσης επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από τη θητεία του στην πολυεθνική ENEL, κορυφαίο παίκτη στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, φυσικού αερίου και Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Ειδικά οι δύο τελευταίες κατηγορίες θα μπορούσαν να έρχονται από το μέλλον της ΔΕΗ. Σ’ αυτές πρέπει να ανοιχτεί αφήνοντας πίσω τα τιμάρια των συνδικαλιστών και τις συσσωρευμένες παθογένειες.