Ο πιο γρήγορος παππούς του κόσμου

Ο Τσαρλς Αλι είναι 71 ετών και είναι γρήγορος. Πολύ γρήγορος. Ισως και πιο γρήγορος απ’ ό,τι είναι οι περισσότεροι δρομείς ή θα γίνουν ποτέ. Κι ας κουβαλάνε πολύ λιγότερο χρόνια στην πλάτη. Πέρυσι στην Ισπανία έσπασε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ για την ηλιακή κατηγορία του στα 400 μέτρα κατά ένα δευτερόλεπτο, αφού πέρασε τη γραμμή του τερματισμού σε 57.26 δευτερόλεπτα. Η ολοκλήρωση της κούρσας σε λιγότερο από ένα λεπτό δεν είναι κάτι καινούργιο για τον Τσαρλς αφού καταφέρνει να τρέχει μ’ αυτήν την ταχύτητα απ’ όταν ήταν παιδί. Τώρα μάλιστα νικάει με ευκολία τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους στη δική του κατηγορία, αφήνοντάς τους πίσω του για 30 ή 40 μέτρα. Εξίσου καλά τα πηγαίνει βέβαια και στα 200 μέτρα, καθώς από πέρυσι είναι επίσης ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στην κατηγορία του.

Ακόμα δεν εντυπωσιαστήκατε; Το παλμαρέ του δεν τελειώνει εδώ. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βετεράνων άλλαξε ηλιακή κατηγορία αλλά και ανάμεσα σε μικρότερούς του δρομείς διέπρεψε. Κατάφερε να κερδίσει δύο χρυσά μετάλλια σε σκυταλοδρομία με 65χρονους. Αυτό που προκαλεί θαυμασμό μάλιστα είναι ότι ακόμα κι έτσι, έτρεξε πιο γρήγορα απ’ όλους τους βετεράνους αθλητές, εκτός από τον καλό του φίλο Μπιλ Κόλινς, ο οποίος ήταν κορυφαίος αμερικανός δρομέας στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

«Είμαι απλά εθισμένος στην ταχύτητα», λέει ο Αλι στους «New York Times» προσπαθώντας να εξηγήσει τις εξαιρετικές επιδόσεις του παρά την προχωρημένη ηλικία του. Η αλήθεια, βέβαια, ίσως να κρύβεται πέρα από την αδυναμία του στις μεγάλες ταχύτητες ενώ πατάει τους στίβους. Είναι τυχερός που έχει πολύ γρήγορα πόδια και ένα κορμί που γερνάει με πολύ αργούς ρυθμούς. Το δε βάρος του; Δεν έχει υποστεί μεγαλύτερες αυξομειώσεις από δύο κιλά τα τελευταία 25 χρόνια. Σπάνια αρρωσταίνει ενώ μέχρι σήμερα δεν είχε ευτυχώς κάποιον σοβαρό τραυματισμό. Μικροπροβλήματα του δημιούργησε το τράβηγμα στον αχίλλειο τένοντα το 2008, ενώ τώρα αντιμετωπίζει πόνους στον γοφό.

Η προπόνηση είναι στην καθημερινότητά του αλλά τώρα γίνεται σε πιο εντατικούς ρυθμούς γιατί θέλει να σπάσει το ρεκόρ στα 100 μέτρα για τους άνω των 70 ετών, που στο πρόσφατο αμερικανικό πρωτάθλημα στην Αϊόβα αποδείχθηκε το αδύνατο σημείο του. Πέρυσι, έτρεξε τη διαδρομή σε 12.81, χάνοντας το ρεκόρ για τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου. Αν καταφέρει τελικά να γράψει το όνομά του δίπλα στον καλύτερο χρόνο του κόσμου θα είναι ένα μοναδικό επίτευγμα αφού είναι σχεδόν απίθανο κάποιος να είναι ρέκορντμαν ταυτόχρονα στα 100, 200 και 300 μέτρα. Ακόμα και οι πιο γρήγοροι άνθρωποι της ιστορίας όπως ο Μπολτ ή ο Μάικλ Τζόνσον, κατάφεραν να σπάσουν τα ρεκόρ σε δύο μόνο διαδρομές.

Τα κατορθώματα του Αλι δεν περνούν απαρατήρητα από την παγκόσμια δρομική κοινότητα κι έτσι το 2013 η IAAF στο Μονακό του απένειμε το βραβείο του βετεράνου αθλητή της χρονιάς. Εκείνοι βέβαια που ασχολούνται ενδελεχώς με την περίπτωσή του είναι οι επιστήμονες όπως ο Μάικλ Τζόινερ από τη Mayo Clinic, φυσιολόγος και σημαντικός ερευνητής. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι επιδόσεις του ώριμου δρομέα τον τοποθετούν στην αρχή μόνο της ηλικιακής καμπής των αθλητικών επιδόσεων κατά 6% ανά δεκαετία. Αλλά δεδομένου ότι οι περισσότεροι σπρίντερ υποφέρουν από τραυματισμούς, η πολύ αργή πτώση των επιδόσεων αυτού του βετεράνου κάνουν τις επιδόσεις του ακόμα πιο θεαματικές.

Ο άνθρωπος που αποκαλούν «Μία Ταχύτητα»

Ο Αλι τρέφεται υγιεινά κι αν κάνει δύο δυνατές προπονήσεις στη σειρά, παίρνει μια μέρα «ρεπό» αφού χρειάζεται ξεκούραση. Κάποια απογεύματα την εβδομάδα πέρα από τρέξιμο κάνει και βάρη στο γυμναστήριο, προσπαθώντας να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τη μείωση του μυϊκού ιστού του. Οι προπονήσεις του δεν είναι μεγάλες ή περίπλοκες. Τρέχει 1,5 χιλιόμετρο αργά για προθέρμανση και συνεχίζει με ανοίγματα των 50 μέτρων, σηκώνοντας τα γόνατα ψηλά. Μετά, δένει τα κορδόνια του στα παπούτσια με τα καρφιά και παίρνει θέση στον βατήρα εκκίνησης. Θα κάνει μια σειρά από διαλειμματικές που διαρκούν λίγο περισσότερο από έναν αγώνα του. Κρατώντας διαρκώς σταθερό τον ρυθμό του, γεγονός που του έδωσε και το παρατσούκλι «One Speed» («Μία Ταχύτητα»).

Οταν δεν προπονείται, προπονεί παιδιά ενός δρομικού συλλόγου στο Πίτσμπουργκ όπου μένει. Ισχυρίζεται πως όταν δουλεύει με λιλιπούτειους δρομείς ηλικίας άνω των 6 ετών μένει κι ο ίδιος νέος. Ισως γι’ αυτό όταν χάνει κάποια δική του προπόνηση τρέχει στο πλευρό τους. Κι εκείνα τον ανταμείβουν ταξιδεύοντας για να δουν τον «κόουτς Μπάντι», όπως τον φωνάζουν, να τρέχει στους αγώνες του. Εκείνος πάλι, όταν έχει χάσει προπόνηση, βάζει τα παπούτσια του και τρέχει μαζί τους. «Πρέπει να προσπαθήσεις πάρα πολύ για να τον φτάσεις», λένε τα παιδιά. «Είναι τρομερό!».