Τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη υπαρκτά

Τις πρώτες μετεκλογικές εβδομάδες συνήθως επικρατεί η γοητεία που ασκεί ο νικητής. Οταν όμως αρχίσει η Βουλή να παράγει νομοθετικό έργο και όταν γίνονται και οι πρώτες πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας, τότε μπορούμε να κάνουμε αξιολογήσεις για την πορεία της νέας κυβέρνησης. Θα περιοριστώ στην καταγραφή των δεδομένων που προέκυψαν από τις δύο πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πριν όμως μπω στο θέμα, θέλω να υπογραμμίσω ότι ο βασικός στόχος του Κινήματος Αλλαγής στις εκλογές της 7ης Ιουλίου ήταν η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και αυτός ο στόχος έχει επιτευχθεί.

Τι προκύπτει, λοιπόν, ως τεκμήριο αξιολόγησης από τις δύο πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, τη μείωση δηλαδή του ΕΝΦΙΑ και τις 120 δόσεις, αλλά και τη δημιουργία του λεγόμενου – αδοκίμως – επιτελικού κράτους; Σε ό,τι αφορά το πρώτο σχέδιο νόμου στο οικονομικό πεδίο, το Κίνημα Αλλαγής τοποθετήθηκε θετικά, πιέζοντας ωστόσο την κυβέρνηση να διευκρινίσει ποιος είναι ο δημοσιονομικός χώρος για το 2019, δηλαδή τι επιτρέπεται αλλά και τι δεν επιτρέπεται από την άποψη των ορίων του προϋπολογισμού. Με τα πολλά ο υπουργός Οικονομικών κ. Σταϊκούρας ξεκαθάρισε στη Βουλή, πως ο δημοσιονομικός χώρος για το 2019 θα παραμένει αυτός που ήταν και επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ συν τα 204 εκατομμύρια από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ.

Η δεύτερη νομοθετική πρωτοβουλία, αυτή για το λεγόμενο επιτελικό κράτος, δεν ήταν θετική. Αντιθέτως, είναι ιδιαιτέρως αρνητική. Γιατί υποστηρίζω την αποψή αυτή; Διότι η μεγαλύτερη υποχρέωση της κυβέρνησης, η οποία πηγάζει από την ανάγκη της χώρας, είναι η απελευθέρωση της οικονομίας από τα δεσμά και τον θανάσιμο εναγκαλισμό της από τη γραφειοκρατία. Τι είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση; Τι έχουμε στο πρόγραμμά μας εμείς; Τη μείωση της γραφειοκρατίας ως πρώτιστη ανάγκη. Χωρίς τον περιορισμό της δεν μπορεί να προχωρήσει η οικονομία. Τι τελικά όμως προσφέρει το λεγόμενο «επιτελικό κράτος»; Τη δημιουργία μιας τεράστιας γραφειοκρατίας υπό τον Πρωθυπουργό. Οχι επιτελικές ομάδες ανά υπουργείο, αλλά μια γραφειοκρατία βαριά με πολλές υπηρεσίες και ενδιάμεσα όργανα, μέχρι να καταλήξει η απόφαση ενός υπουργείου στη Βουλή. Είναι εύκολα λοιπόν κατανοητό από όλους, ότι η θηριώδης γραφειοκρατία που δημιουργεί το σχέδιο Γεραπετρίτη αντιφάσκει με την έννοια του επιτελικού κράτους. Και αντιφάσκει όχι μόνο γιατί αντιστρατεύεται τη θεμελιώδη έννοια του Συντάγματος, την αρχή της αποκέντρωσης και της αποσυγκέντρωσης, αλλά κυρίως γιατί η ανάγκη για ταχύτατες παρεμβάσεις αφαίρεσης του κράτους από την οικονομία όχι μόνο δεν υπηρετείται, αλλά υπονομεύεται από το σχέδιο νόμου για το δήθεν επιτελικό κράτος. Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς όταν αντί να αφαιρούνται, εισάγονται γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, ποια μπορεί να είναι η τύχη της οικονομίας το τρέχον έτος, αλλά και το κρίσιμο έτος 2020, αφού τα πρωτογενή πλεονάσματα θα παραμείνουν στο 3,5% και παράλληλα η οικονομία δεν θα μπορεί να αποκτήσει όχι σοκαριστικούς όπως λέγαμε, αλλά συγκλονιστικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Τελικά, η δημιουργία ψευδαισθήσεων δεν αποτελεί ασφαλές θεμέλιο για την άσκηση επιτυχούς κυβερνητικής πολιτικής. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της η τετραετής διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρκτά, πρέπει να αντιμετωπιστούν αμέσως και δεν αρκεί μόνο το γεγονός της κυβερνητικής μεταβολής.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κινήματος Αλλαγής