Λούθηρος και Εβραίοι

«Οι μεγάλες μορφές του χριστιανισμού, μοναχοί, επίσκοποι, θεολόγοι, αποδείχτηκαν ικανοί για το καλύτερο (την αγάπη και την αγιότητα) και για το χειρότερο (το μίσος και τη βία). Ο Λούθηρος δεν αποτελεί εξαίρεση. Εγγράφεται στη μακρά παράδοση του χριστιανικού αντιιουδαϊσμού, ιδίως του ύστερου Μεσαίωνα. Την αναδιατυπώνει, την αναπροσαρμόζει και ορισμένες φορές την παροξύνει. Στα κείμενα του 1543 ίσως έχουμε, όπως θεωρούν ορισμένοι, και στοιχεία ενός πρώιμου φυλετικού αντισημιτισμού, έναν πρωτορατσισμό. Ο Λούθηρος εγκαταλείπει την ιδέα της μεταστροφής των Εβραίων, γιατί είναι τόσο διεφθαρμένοι που είναι αδύνατον να μεταστραφούν. Οπως  δεν μπορεί να μεταστραφεί ο Διάβολος, το ίδιο δεν μπορούν και τα τέκνα του, οι Εβραίοι. Υπάρχουν τα χρόνια ετούτα φωνές που ισχυρίζονται ότι δεν έχει διαφορά ο βαπτισμένος Εβραίος από τον αβάπτιστο, διότι το βάπτισμα δεν είναι ικανό να αλλάξει τη διεφθαρμένη φύση του. Τη συγκεκριμένη άποψη φαίνεται να την υιοθετεί ενίοτε και ο Λούθηρος, όταν λέει στα Tischreden πως «το καλύτερο που έχεις να κάνεις με έναν Εβραίο που θα ζητήσει να βαπτιστεί είναι να του βάλεις μια πέτρα στον λαιμό και να τον πνίξεις».

(Από το «Ασπονδοι αδελφοί – Εβραίοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι» του Σταύρου Ζουμπουλάκη,
εκδ. Πατάκη)