Η μάχη της ΑΟΖ

Από την ώρα που διαπιστώθηκε η ύπαρξη σοβαρών κοιτασμάτων φυσικού αερίου και ενδεχομένως πετρελαίου στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου και στην κυπριακή ΑΟΖ , σημειώσαμε ότι αυτό θα αποδεικνυόταν ευλογία ή κατάρα, αναλόγως των εξελίξεων και των χειρισμών. Και όντως αυτό έγινε.  Πέραν από τους γνωστούς λόγους για τους οποίους η μικρή και αγαπημένη πατρίδα υπόφερε στο διάβα των αιώνων – τη γεωστρατηγική της θέση – τώρα έχει προστεθεί ένας ακόμα – πηγή ενέργειας – και αυτή η πάλη να αποδειχθεί δηλαδή ευλογία ή κατάρα συνεχίζεται ως σήμερα.  Και θα ενταθεί ακόμα περισσότερο από την ώρα που θα έχει τελειώσει η υπόθεση Brexit. Γιατί την επόμενη μέρα εκείνης της αποχώρησης η ΕΕ δεν θα έχει κράτος – μέλος με αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου. Αυτό το γεγονός θα καταστήσει το φυσικό αέριο στην κυπριακή ΑΟΖ ως το μόνο ευρωπαϊκό σοβαρό απόθεμα έτοιμο προς αξιοποίηση σε σύντομο σχετικά χρονικό σημείο. Και εδώ εισέρχεται για μια ακόμη φορά ο παράγοντας Ελλάδα και η εξίσωση Κύπρος – Ελλάδα.

Ας γυρίσουμε όμως ένα βήμα πίσω. Η ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ αντικρίστηκε από όσους βλέπουν με καλή θέληση το Κυπριακό ως ευκαιρία καταλυτικού ρόλου προς επίλυση του προβλήματος. Δυστυχώς όμως αποτέλεσε τελικά έναυσμα για αύξηση των τουρκικών κατακτήσεων και διεκδικήσεων, οι οποίες μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται μέχρι του σημείου να δηλώνουν ότι ολόκληρη η κυπριακή ΑΟΖ είναι δική τους και όπως επίσης και το μεγαλύτερο μέρος της ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου. Ταυτόχρονα, δυστυχώς, πολύ μεγάλο τμήμα της τουρκοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας θεωρεί ορθό τον διαμοιρασμό της κυπριακής ΑΟΖ μεταξύ του νόμιμου κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλαδή, και του παράνομου και πειρατικού ψευδοκράτους, αλλά και της Τουρκίας. Τριχοτόμηση της κυπριακής ΑΟΖ δηλαδή και μάλιστα αυτή η αντίληψη, που εκπορεύεται και δηλώνεται επίσημα από την Αγκυρα, θέλει αυτό το διακανονισμό να συντελείται πριν από τη λύση του Κυπριακού άρα στην πράξη αναγνώριση από μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας του παράνομου μορφώματος στα Κατεχόμενα.

Η τουρκική όμως επεκτατική βουλιμία επεκτείνεται επίσημα δεδηλωμένη και στην ΑΟΖ της Ελληνικής Δημοκρατίας. Είναι γι’ αυτό που προανέφερα ότι το θέμα ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου και ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας μπαίνουν στην ίδια εξίσωση. Γιατί από κοινού πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κοινή απειλή. Οπως και όλες τις άλλες απειλές και επεκτατικούς σχεδιασμούς της Αγκυρας. Ενας τρόπος είναι η καταγγελία της συμπεριφοράς της σε όλα τα προσφερόμενα βήματα διεθνώς. Αλλος είναι η αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και του γεγονότος ότι Ελλάδα και Κύπρος είναι τα κράτη – μέλη με τέτοιους φυσικούς ενεργειακούς πόρους. Είναι αρκετές αυτές οι κινήσεις; Μέχρι τώρα δεν αποδίδουν επαρκώς. Είναι η ώρα κατά την άποψή μου Κύπρος και Ελλάδα να ενεργήσουν προληπτικά. Ηρθε η ώρα η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ελληνική Δημοκρατία να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ. Πριν η Τουρκία οριοθετήσει ΑΟΖ με τη Λιβύη και λογικά θα είναι η ώρα της στήριξης μιας τέτοιας κίνησης από τις χώρες που στηρίζουν τη νομιμότητα και πρωτίστως την Ευρωπαϊκή Ενωση της οποίας Ελλάδα και Κύπρος είναι μέλη αλλά και η οποία έχει ίδιον συμφέρον. Και βέβαια από τις ΗΠΑ, αν και εφόσον όσα διακηρύσσουν έχουν βάση.

Ο Νίκος Κατσουρίδης είναι πρώην βουλευτής του ΑΚΕΛ