Ηλικιωμένοι έφηβοι

Ο Τζιάνι Βάτιμο, ο τελευταίος μεγάλος φιλόσοφος της Ιταλίας, έκλεισε φέτος τα 83 του χρόνια. Κι αυτό που θέλει (αλλά λέει ψέματα) είναι να πεθάνει πριν καταρρεύσουν τα πάντα. Το τέλος της Σοβιετικής Ενωσης, λέει σε μια συνέντευξή του στην El Pais, σήμανε και το τέλος οποιασδήποτε ελπίδας για επανάσταση. Ο Μαρξ και ο Θεός πέθαναν. Σήμερα δεν υπάρχουν παρά πυρήνες αντίστασης, όπως εκείνα τα μεσαιωνικά μοναστήρια που αντέγραφαν χειρόγραφα. Η μοναδική μορφή πολιτικής αντίστασης είναι να προκαλείς προβλήματα στον μηχανισμό παραγωγής του βιομηχανικού μας κόσμου.

Οι Ρόλινγκ Στόουνς, έγραφε τις προάλλες (μαγεμένος) ο κριτικός ποπ μoυσικής της «Washington Post», θέλουν να μας διδάξουν πώς να ζήσουμε για πάντα. Οι συναυλίες τους δεν είναι ένα συγκρότημα επιζώντων που αναπαριστούν το παλιό τους μεγαλείο. Είναι το μεγαλείο αυτό καθεαυτό. Το να ακούς αυτούς τους ανθρώπους (ο Μικ Τζάγκερ είναι 75, όπως κι ο Κιθ Ρίτσαρντς, ο Τσάρλι Γουότς είναι 78 και ο Ρόνι Γουντ 72) να παίζουν το 2019 είναι σαν να ακούς μια παρέα σοφών να μοιράζονται μια βαθιά γνώση των σωμάτων τους και μια ολοκληρωμένη επίγνωση του ενός για τον άλλον. «Να τι μπορεί να σου κάνει η μουσική», κραυγάζει ο Τζάγκερ, καμαρωτός και ίσιος, σαν πετεινός που μιμείται καρχαρία.

Κάποιος έγραψε ότι αντί να μετράμε την ηλικία μας με βάση τα χρόνια που έχουμε ζήσει, είναι καλύτερα να σκεφτόμαστε πόσα χρόνια μας μένουν. Η αγαπημένη μου (και πολύ τυχερή, όπως αποδεικνύεται) Λούσι Κέλαγουεϊ, πρώην αρθρογράφος των «Financial Times» και σήμερα δασκάλα, έψαξε λοιπόν σε κάτι αλγόριθμους στο Internet και βρήκε ότι θα πεθάνει στα 93 της. Αρα της μένουν 33 χρόνια, μια μικρή αιωνιότητα, όσα και το κομμάτι της ζωής της από τα 27 ως τα 60, που περιέλαβε έναν μακρύ (αλλά άτυχο) γάμο, τέσσερα παιδιά, μια πλούσια δημοσιογραφική καριέρα και πολλές φιλίες.

Ορισμένοι γεροντολόγοι έχουν αρχίσει να χωρίζουν την τρίτη ηλικία σε «Νέους Γέρους» (60-75 ετών, ανθρώπους που παλεύουν για δραστηριότητες, υγεία και παραγωγικότητα) και «Γέρους Γέρους» (άνω των 75, που δεν παλεύουν για τίποτα από τα παραπάνω). Η Λούσι, πάλι, νιώθει σαν «Ηλικιωμένη Εφηβη»: οι κηλίδες στα χέρια τής θυμίζουν ότι είναι ηλικιωμένη, ενώ η επιθυμία της να ξεπεράσει τα όρια είναι κάτι που έκανε για τελευταία φορά όταν ήταν 14. Μόνο που τα ρίσκα που παίρνει τώρα (όπως το να βγαίνει τα Σαββατοκύριακα με άντρες που γνώρισε τυχαία στο Διαδίκτυο) δεν είναι ιδιαίτερα ρισκαδόρικα.

Ετσι έχουν τα πράγματα. Κι αν αυτή η εβδομάδα ήταν πλούσια σε γεγονότα (η επέτειος μιας εθνικής καταστροφής, ο αποχαιρετισμός ενός τρυφερού σκηνοθέτη, η ανάληψη της εξουσίας σε μια μεγάλη χώρα από έναν κλόουν), ζητώ συγγνώμη, αγαπητέ αναγνώστη, που έγραψα επί προσωπικού.