Ξύλο από την αστυνομία της σκέψης

Θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς και χωρίς τα στειλιάρια. Και χωρίς την πρόγευση της προχθεσινής διαδήλωσης, εύκολα θα έβλεπε πως το πανεπιστημιακό άσυλο είναι το είδος της δράσης που όχι μόνο στη φυσική αλλά και στην πολιτική προκαλεί αντίδραση. Ή, για να είναι κανείς πιο ακριβής, ένα πλήθος αντιδράσεων. Το άσυλο προσφέρεται για επαναστατική γυμναστική αν είσαι φοιτητής, για πούρα αντιπολίτευση εάν είσαι ο ΣΥΡΙΖΑ, για ασκήσεις ισορροπίας εάν είσαι το ΚΙΝΑΛ. Προσφέρεται και για μια επίδειξη αποφασιστικότητας εάν είσαι η κυβέρνηση.

Προσφέρεται ενώ δεν θα έπρεπε να προσφέρεται για τίποτε. Ως έννοια που συνυφαίνεται με εκείνη της ελευθερίας, το άσυλο είναι πολύ ευαίσθητο για να μετατραπεί σε λυδία λίθο του νόμου και της τάξης. Είναι όμως εξίσου ευαίσθητο για να γίνει όχημα περιορισμού της ίδιας της ελευθερίας που υποτίθεται πως εγγυάται. Για να διατηρήσει η μία ή η άλλη μειοψηφία στα πανεπιστήμια μια ιδιότυπη δικτατορία όπου όσοι εκφέρουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές της θα κινδυνεύουν σχεδόν όσο θα κινδύνευαν και σε ένα κανονικό ολοκληρωτικό καθεστώς και πρώτα απ’ όλα με ξύλο.

Από αυτήν την άποψη, εάν το άσυλο δεν είναι λυδία λίθος, είναι οπωσδήποτε ένας γόρδιος δεσμός. Το λάθος της κυβέρνησης σε αυτήν την περίπτωση δεν θα ήταν να λύσει τον γόρδιο δεσμό με τον πατροπαράδοτο τρόπο του σπαθιού που κατεβαίνει με δύναμη και κόβει το σκοινί. Θα ήταν να τον λύσει με τους λάθος συμβολισμούς. Το σκοινί δεν κόβεται για να αποκατασταθεί η τάξη και να γίνουν τα πανεπιστήμια ευνομούμενοι χώροι από άντρα ανομίας. Κόβεται για να αποκατασταθεί η ακαδημαϊκή ελευθερία. Για να πάψουν τα ελληνικά πανεπιστήμια να είναι τα μοναδικά στον κόσμο, όπου τόσο η απρόσκοπτη κυκλοφορία των ανθρώπων όσο και των ιδεών υπόκεινται σε ένα καθεστώς μόνιμης απειλής. Να μιλάς ή να περπατάς και να μην ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει.

Νοείται λίγο ή πολύ ξύλο ακόμη; Παραφράζοντας αυτό που είχε ακουστεί κάποτε στη Βουλή για τις μολότοφ, θα έλεγε κανείς πως εξαρτάται από ποια μεριά στέκεται. Στέκεται από τη μεριά εκείνου που τις ρίχνει ή εκείνου που τις τρώει; Εκείνου που σε μια φοιτητική συνέλευση ή σε μια πανεπιστημιακή εκδήλωση για ένα αμφιλεγόμενο θέμα θα εκφέρει τη «λάθος» άποψη; Ή εκείνου που έχει αναλάβει να συνετίσει όσους εκφέρουν «αποκλίνουσες» απόψεις; Τα παιδιά που διαδήλωσαν με τα στειλιάρια υποτίθεται πως φοβούνται την αστυνομία του κράτους. Ολοι οι άλλοι όμως έχουν σοβαρούς λόγους να φοβούνται την αστυνομία της σκέψης.

HIT ΑΝD RUN

Αν μαρτυρά κάτι τη δυσκολία του γόρδιου δεσμού, αυτό είναι πως η κυβέρνηση δεν κατεβάζει το σπαθί στο σκοινί με την πατροπαράδοτη μεγαλοπρέπεια, αλλά με τη λογική του «χτύπα και τρέχα». Το άσυλο, με άλλα λόγια, καταργείται την ώρα της θερινής ραστώνης κι ενώ ο φοιτητικός λαός κάνει τα μπάνια του. Οσο δύσκολο όμως και αν είναι να διαδηλώσει κανείς στις παραλίες της Σχοινούσσας, ο στόχος για την κυβέρνηση δεν αλλάζει. Για να αποκτήσει ισχύ η κατάργηση, το άσυλο θα πρέπει να καταργηθεί με αυξημένη πλειοψηφία. Οχι κοινοβουλευτικά, αλλά πολιτικά, έχει ανάγκη από μια πλειοψηφία Διαμαντοπούλου.