Επάγγελμα «υποψήφιος διδάκτωρ»

Πλησιάζει η «ανακοίνωση των βάσεων», οι οποίες  «έπεσαν» διαβάζαμε προ ημερών, καίτοι μάλλον δεν έχουν χαμηλότερο IQ οι φετινοί υποψήφιοι  –  απλώς, τα θέματα ήσαν δυσκολότερα. Παγίως πάντως, μόλις το 1/3 γράφει πάνω από τη «βάση 10», δηλαδή έχουμε ποσοστό αποτυχίας 65% όταν στο γαλλικό Baccalauréat η αποτυχία είναι μόλις 15-20%, καίτοι το γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα φημίζεται  για τη βαθμολογική αυστηρότητα του.

Δεν είναι  βέβαια ηλίθιοι οι Έλληνες μαθητές και ιδιοφυΐες οι Γάλλοι: εκεί το Baccalauréat αποτελεί εξέταση, πιστοποιεί ότι ο τελειόφοιτος διαθέτει τα προσόντα να συνεχίσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ εδώ οι «Πανελλήνιες»  είναι μόνο κατ’ ευφημισμόν «Εξετάσεις»: πρόκειται για σκληρό διαγωνισμό κατάληψης λιγότερων από τους υποψήφιους θέσεων – πρωτίστως κατάληψης θέσεων στα περιζήτητα τμήματα (Ιατρικές, Πολυτεχνεία, Νομικές): αν τα θέματα ήσαν ευκολότερα ώστε να πιάνει το «δεκαράκι» το 85%, όπως στη Γαλλία,  οι ισοβαθμούντες στο 20 θα ήσαν χιλιάδες.

Από την άποψη αυτή η ιδέα του Κώστα Γαβρόγλου σε κάποια τμήματα «χαμηλής ζήτησης» να εγγράφονται οι ενδιαφερόμενοι  μόνο με το απολυτήριο λυκείου ήταν σωστή αλλά ελλιπής. Αντιθέτως, θα ήταν απολύτως λάθος να καθιερωθεί «βαθμολογική βάση» όσο όλα τα παιδιά εξετάζονται σαν να θέλουν να περάσουν την «ψιλή κρισάρα» που διαχωρίζει τους ενδιαφερόμενους για τα περιζήτητα τμήματα.

Είναι όμως σωστή η ιδέα της κ. Κεραμέως, που ακούσαμε στις προγραμματικές δηλώσεις, να ορίζουν «βάσεις εισαγωγής» όσα τμήματα θέλουν να συγκεντρώνουν τους άριστους, κατά το σύστημα των «προτάσεων» που κάνουν πολλά πανεπιστήμια στο εξωτερικό. Όπως επίσης είναι σωστά μέτρα η κατάργηση του «πανεπιστημιακού ασύλου» και η υποχρέωσης των φοιτητών να περατώνουν σε συγκεκριμένο χρόνο τις σπουδές του – αλλά να ισχύσει και για τα διδακτορικά, όπου υπάρχει η παγκόσμια πρωτοτυπία να υπάρχει κατώτερο χρονικό όριο περάτωσης και όχι ανώτερο, με γελοίο αποτέλεσμα  δεκάδες σημαντικά πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στα δεύτερα -άντα, να δηλώνουν «υποψήφιοι διδάκτορες» – τίτλο που θα τον έχουν εσαεί, να τον γράψουν και στα μνήματά  τους.

Στο όνομα της δημοκρατίας (όμως κατάλοιπο της λενινιστικής θεωρίας περί κόμματος στην πραγματικότητα), το αξιακό  σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται μία μόνο ελίτ, την πολιτική. Που δουλειά της είναι να μοιράζει επιδόματα στους πληβείους, βαφτίζοντάς τα «κοινωνική πολιτική». Ορισμένες πλευρές της εκπαιδευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, θύμιζαν επιδοματική πολιτική: να πάρουν «ένα χαρτί» τα παιδιά, να βολευτούν στο δημόσιο. Το άλλο άκρο είναι η αδυναμία κάποιων συντηρητικών λογίων και πολιτικών να κατανοήσουν ότι η «κοινωνία της γνώσης» απαιτεί μαζική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Νίκη Κεραμέως πρέπει να βρει τον παροιμιώδη ίσιο δρόμο της γκαμήλας.