Προς μια ανάπτυξη που θα ευνοεί τους ανθρώπους

Η ανάπτυξη επιβραδύνεται στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, την Ιαπωνία και άλλες κορυφαίες οικονομίες, όπως πρόσφατα ανέφεραν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα με την αναθεώρηση προς τα κάτω των παγκόσμιων προβλέψεών τους. Ταυτόχρονα, οι πολιτικοί και επιχειρηματικοί ηγέτες γνωρίζουν ότι πρέπει να κάνουν περισσότερα για να προετοιμάσουν το εργατικό δυναμικό για την αγορά εργασίας σε μια εποχή αυξανόμενων αυτοματισμών, στάσιμων μισθών και αύξησης της μερικής και προσωρινής απασχόλησης.

Αυτές οι δύο προκλήσεις – τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης και προετοιμασία των ανθρώπων για το μέλλον της εργασίας – συνδέονται, αλλά όχι απαραίτητα με τη συμβατική έννοια. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι η ανάπτυξη από μόνη της δεν αρκεί για να μειώσει την αυξημένη ανισότητα και ανασφάλεια που συνοδεύουν τις αλλαγές στο εργασιακό περιβάλλον. Επιπλέον, τα υψηλά επίπεδα χρέους και τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια έχουν αφήσει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής με λιγότερα παραδοσιακά εργαλεία για την τόνωση της οικονομίας σε περίπτωση ύφεσης.

Τι όμως πρέπει να γίνει; Πρώτον, οι χώρες πρέπει να αυξήσουν τις δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις στις ικανότητες των πολιτών τους, που είναι ο σημαντικότερος τρόπος με τον οποίο μπορούν να ενισχύουν διαρκώς τον ρυθμό αύξησης της παραγωγικότητας.

Δεύτερον, οι κυβερνήσεις, μαζί με τις οργανώσεις εργοδοτών και εργαζομένων, πρέπει να αναβαθμίσουν τους εθνικούς κανόνες και τους θεσμούς που σχετίζονται με την εργασία. Αυτά επηρεάζουν την ποσότητα και τη διανομή ευκαιριών απασχόλησης και αποζημιώσεων.

Τρίτον, οι χώρες πρέπει να αυξήσουν τις δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις σε οικονομικούς κλάδους έντασης εργασίας που παράγουν ευρύτερα οφέλη για την κοινωνία. Αυτές περιλαμβάνουν τις υποδομές για το νερό, την ενέργεια, την ψηφιακή τεχνολογία, τις μεταφορές, την αγροτική οικονομία και την εκπαίδευση και την κατάρτιση.

Στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης πριν από μια δεκαετία, οι ηγέτες του G20 υποσχέθηκαν να δημιουργήσουν ένα πιο ισορροπημένο και βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης που θα ενσωματώνει διδάγματα από τις οικονομικές ανισορροπίες και τα λάθη πολιτικής του παρελθόντος. Ο κόσμος από τότε έχει σημειώσει μικρή πρόοδο προς την επίτευξη αυτού του στόχου. Αλλά η πορεία που πρέπει να ακολουθήσει είναι σαφής: συνεχής, αυξημένη επένδυση στις δυνατότητες των ανθρώπων, στην αγοραστική δύναμη και στις ευκαιρίες απασχόλησης.

* Ο Γκάι Ράιντερ είναι γενικός διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας

Ο Ρίτσαρντ Σάμανς είναι γενικός διευθυντής πολιτικής και επιρροής θεσμών στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ