Απλή λογική

Ο Αλέξης Τσίπρας διατηρεί την ευλυγισία του και προσαρμόζεται στις νέες καταστάσεις: ως πριν τις εκλογές ακούγαμε συνεχώς το μεσσιανικής χροιάς «ερχόμαστε από μακριά και πάμε μακριά» -προεκλογικά μάλιστα μάθαμε ότι από τον Ελευθέριο Βενιζέλο έρχεται και στην κορυφή Άρης Βελουχιώτης. Προχθές όμως, στη μετεκλογική συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώην πρωθυπουργός προέτρεψε τους προύχοντες του κόμματος «να μην παραμείνουμε θάμνος· να κρατήσουμε τις ρίζες μας αλλά να μη φοβηθούμε να γίνουμε δέντρο, με ρίζες βαθιές και δυνατές». Στις νέες περιστάσεις, ο κ. Τσίπρας δεν θέλει να παριστάνει τον Μεσσία, θέλει να κατοχυρώσει τα κέρδη του: να ριζώσει σαν ηγέτης του δεύτερου κόμματος του δικομματισμού.

Πολύ δύσκολα όμως πορεύονται μαζί δικομματισμός και απλή αναλογική – τι θα γίνει λοιπόν με το εκλογικό σύστημα που ψήφισε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ; Η ΝΔ θέλει να το αλλάξει όχι για λόγους δημοσίου συμφέροντος (ότι δήθεν «οι συμμαχικές κυβερνήσεις δεν είναι σταθερές» – ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ υπερέβησαν την τετραετία και ΝΔ-ΠαΣοΚ έπεσαν λόγω εκλογής προέδρου Δημοκρατίας) αλλά επειδή, όπως πανθομολογείται, η εξουσία αποτελεί τον συγκολλητικό ιστό του κόμματος: αν κάποιοι μέσω μικρών κομμάτων μπορούν να γίνουν υπουργοί ή και πρωθυπουργοί συμμαχικών κυβερνήσεων, γιατί να παραμένουν υποτελείς του Κυριάκου Μητσοτάκη; Αντιστρόφως, αν παγιωθεί ο δικομματισμός και κάποιοι κινδυνεύουν όχι να μη γίνουν υπουργοί αλλά ούτε καν βουλευτές να εκλεγούν, γιατί να διασωθεί το ΚΙΝΑΛ; Πανθομολογείται επίσης η ύπαρξη ισχυρών παλιρροϊκών δυνάμεων που το απειλούν με διαμελισμό – θα γίνουν πανίσχυρες αν επιβληθεί ξανά πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, αυτό που κατ’ ευωνυμίαν αποκαλείται «ενισχυμένη αναλογική».

Θα αυτοχειριαστεί λοιπόν το ΚΙΝΑΛ συμμετέχοντας στην αλλαγή του εκλογικού συστήματος, απαξιώνοντας ταυτόχρονα την κορυφαία θεσμική/συνταγματική αλλαγή που έγινε επί Κώστα Σημίτη, να μην το αλλάζει η εκάστοτε πλειοψηφία κατά τα συμφέροντά της; Χάριν της ενότητας της ΝΔ θα παραδώσει τα κλειδιά της Κεντροαριστεράς στον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ; Παραδόξως, πολλοί από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας ασπάζονται την άποψη αυτή, επικαλούμενοι τη «συγκρουσιακή πολιτική κουλτούρα» της χώρας μας. Αναμφισβήτητα υπάρχει αλλά τα πλειοψηφικά εκλογικά συστήματα κάνουν ακόμα πιο συγκρουσιακό τον πολιτικό ανταγωνισμό – αυτό δεν ζήσαμε σε όλη τη διάρκεια της κρίσης;

Αν, προκειμένου να γίνει ακίνητο μεγάλο δέντρο στο κέντρο («εξτρεμιστικό» το αποκαλούσαν κάποτε ευλύγιστοι συριζαίοι διανοούμενοι…) ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει την ενισχυμένη αναλογική, ας επιδείξει ξανά ευλυγισία και ας συνεργαστεί με τη ΝΔ για την αλλαγή. Η απλή λογική λέει ότι το ΚΙΝΑΛ, η Κεντροαριστερά, το Κέντρο δεν έχουν κανένα λόγο να συνεργήσουν και να αυτοκτονήσουν πολιτικά.