Η ανάπτυξη, κλειδί για την ειρήνη {LF}στη Μέση Ανατολή

Τώρα που η κυβέρνηση του Τραμπ έχει παρουσιάσει ένα σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και μεταρρύθμισης για τα παλαιστινιακά εδάφη, το κόστος που υπάρχει για τη διατήρηση του status quo είναι σαφές για όλους. Παρόλο που οι Παλαιστίνιοι παραμένουν αντίθετοι στο σχέδιο, τουλάχιστον τώρα μπορούν να αρχίσουν να εξετάζουν το οικονομικό δυναμικό της ειρήνης.

Η ελπίδα της διοίκησης του Τραμπ είναι ότι η πρόταση με την ονομασία Ειρήνη για την Ευημερία (Peace to Prosperity) θα καταφέρει να επιλύσει τον γόρδιο δεσμό της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης, επιφέροντας τελικά την ειρήνη μεταξύ του εβραϊκού κράτους και των γειτόνων του.

Το αμερικανικό σχέδιο είναι φιλόδοξο. Οι επιχορηγήσεις και τα δάνεια προς τα παλαιστινιακά εδάφη θα συνοδευτούν από μέτρα για την ενίσχυση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και του κράτους δικαίου, την ενίσχυση της δικαστικής εξουσίας, τη βελτίωση της υποδομής και την επέκταση του εμπορίου με το Ισραήλ και άλλες χώρες. Ο στόχος είναι να διπλασιαστεί το ΑΕΠ και να δημιουργηθούν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας, μειώνοντας κατά το ήμισυ τη φτώχεια.

Εάν οι Παλαιστίνιοι ήταν πρόθυμοι και ικανοί να υιοθετήσουν τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στο σχέδιο Ειρήνη για την Ευημερία (κι αυτό είναι ένα μεγάλο «αν»), δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην πετύχουν με τη βοήθεια πλουσίων γειτόνων, διεθνών οργανισμών, των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Η εναλλακτική λύση είναι η συνέχιση της ανάπτυξης με ετήσιο ρυθμό μόλις 1,7% ετησίως ή και ακόμη πιο χαμηλά. Υπάρχουν πολλοί έντονες εδαφικές και πολιτικές διαμάχες μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων και σε κάποιο σημείο θα πρέπει να επιλυθούν. Αλλά τουλάχιστον τώρα οι Παλαιστίνιοι μπορούν να αρχίσουν να εξετάζουν το οικονομικό δυναμικό της ειρήνης. Η βαθύτερη οικονομική ολοκλήρωση με την περιοχή, και ιδίως με το Ισραήλ, θα μεταφραστεί σε μειωμένες γεωπολιτικές εντάσεις και σημαντικά οφέλη στο επίπεδο διαβίωσης, υγείας και εκπαίδευσης. Ισως το πιο σημαντικό, οι νεότεροι Παλαιστίνιοι που έχουν υποφέρει από καιρό λόγω ανεργίας και υποαπασχόλησης θα έχουν επιτέλους ευκαιρίες για επιχειρηματικότητα, προσωπική πρόοδο και ανοδική κοινωνική κινητικότητα. Τελικά, αυτοί θα αποφασίσουν ποιο θα είναι το μέλλον για τους ανθρώπους τους.

Ο Μάικλ Μπόσκιν είναι καθηγητής Οικονομικών στο Stanford University και συνεργάτης του Hoover Institution. Διετέλεσε επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του προέδρου George H. W. Bush από το 1989 έως το 1993