Jogo bonito

«Το jogo bonito είναι μια ανάμνηση για τους ρομαντικούς», γράφει ο Óscar González στην ανάλυσή του στο EFE για τον τελικό του Copa America.

Το «όμορφο παιχνίδι», το ανεπιτήδευτο, το αμακιγιάριστο, το χωρίς σκοπιμότητες, μπήκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το ζεστό απόγευμα της 5ης Ιουλίου 1982, στο Estadi Sarria της Βαρκελώνης.

Ηταν η ημέρα που η πιο ταλαντούχα εθνική ομάδα όλων των εποχών, η Σελεσάο του Τελέ Σαντάνα με τους Φαλκάο, Σόκρατες, Ζίκο, Σερέζο, Εντερ, Οσκαρ νικήθηκε από τη σκοπιμότητα των Ιταλών.

Το θέαμα είχε ανέβει στον θυσιαστήριο βωμό και ο Πάολο Ρόσι του πήρε την ανάσα με τρία χτυπήματα.

Το jogo bonito μοιάζει πια με μουσειακό έκθεμα στις παραλίες της Ιπανέμα και της Κόπα Καμπάνα. Στις χρυσές αμμουδιές η χαρά του παιχνιδιού παραμένει ανόθευτη, μπρούτα, χωρίς φάλαρα σκοπιμότητας.

Οταν ο Ροναλντίνιο και ο Ρομάριο ήθελαν να ξεφύγουν από τα ευρωπαϊκά χαλινάρια και να θυμηθούν πώς είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο, έτρεχαν στις παραλίες σαν έφηβα πουλάρια που ένιωσαν για πρώτη φορά να χτυπούν δυνατά οι φλέβες τους.

Η σημερινή Βραζιλία περηφανεύεται για την άμυνά της, για τον σπουδαίο τερματοφύλακά της, για τον ανασταλτικό της χαφ. Ακόμα και ο Νεϊμάρ θεωρήθηκε από την εξέλιξη της ιστορίας του Κόπα Αμέρικα ένας ποδοσφαιρικός τύπος που προκαλεί προβλήματα στο στενό καλούπι που σχεδίασε ο προπονητής.

Το λίκνο της απόλυτης ικανοποίησης πηγάζει από τη «θεωρία της σχετικότητας» του Γιόχαν Κρόιφ που αναζητά την ισορροπία του θεάματος με τη νίκη.

Η αέναη προσπάθεια του Πεπ Γκουαρντιόλα να εφαρμόσει κατά γράμμα τη θεωρία του δασκάλου του λαμβάνει χαρακτηριστικά εφόρμησης σε Μαύρη Τρύπα.

Σε βραχείες αποστάσεις, όπως είναι το Τσάμπιονς Λιγκ, το πείραμα αποτυγχάνει, σε αντίθεση με τις μακρυκατάληκτες. Οι Βραζιλιάνοι έχουν από καιρό παραδοθεί στην άποψη πως το jogo bonito είναι απλά μια ιδέα. Ο Γκουαρντιόλα έχει μείνει μόνος στην αναζήτηση της απόλυτης ισορροπίας. Μέχρι να την ανακαλύψει, οι άμυνες θα κερδίζουν τα μεγάλα τρόπαια.