Η Νεφελοκοκκυγία και η γερασμένη ακμή

Η Νέα Δημοκρατία έχει ένα μεταφυσικό οικονομικό πρόγραμμα που ουσιαστικά στηρίζεται σε υποθέσεις εργασίας και σενάρια. Λόγω του (κατά δήλωσή της) φιλικού προς την επιχειρηματικότητα προφίλ της, θα έρθουν επενδύσεις που θα επιτρέψουν την άντληση κεφαλαίων, ώστε να είναι δυνατή η φορολογική ελάφρυνση που υπόσχεται. Επίσης λόγω της (κατά δήλωσή της) αξιοπιστίας, είναι δυνατή η αναδιαπραγμάτευση του υποχρεωτικού πλεονάσματος, άρα μπορούν να εξοικονομηθούν πόροι που θα πέσουν στην ανάπτυξη.

Η Νέα Δημοκρατία θέτει τόσες προϋποθέσεις στην πλοκή του σεναρίου της, ώστε πολύ άνετα να μην πραγματοποιήσει απολύτως τίποτα σε περίπτωση νίκης της, ή να κάνει σοβαρές περικοπές δημοσίων δαπανών, χωρίς καμία αναστολή. Ο κ. Βαρουφάκης, ενώ έχει ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις π.χ. στο θέμα ΤΑΙΠΕΔ και Υπερταμείου, που μετατρέπονται σε αναπτυξιακή τράπεζα – ένα είδος μηχανισμού εγγυήσεων – υποθηκών στη πραγματικότητα – ή στο θέμα, στην ιδέα, εξωτραπεζικών συναλλαγών – έναν τρόπο συλλογικής απόσβεσης του συλλογικού και μαζικού χρέους (η μετατροπή του χρέους σε συλλογικό άχθος το οποίο προσάπτει στις κυβερνήσεις, απαντάται ουσιαστικά με αμοιβαιοποίηση της διαγραφής του) παραβλέπει στα σενάρια αυτό που παρέβλεπε και ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 μέχρι το καλοκαίρι του 2015.

Υπάρχουν θεμελιώδεις, δομικές αδυναμίες, τόσο στην πρωτογενή παραγωγή όσο στην κατανομή του παραγωγικού πληθυσμού, στην ίδια τη χωροταξία. Η διασπορά του πληθυσμού, η αστικοποίησή του, ουσιαστικά επιβλήθηκε (σε σημαντικό βαθμό πολιτικά) και επέβαλε μια οικονομία υπηρεσιών. Η στρατηγικά κρίσιμη αναδιάρθρωση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής δεν σχετίζεται μόνο με την ηγεμονική πολιτιστική θεώρηση περί πρωτογενούς παραγωγής (δεν ονειρεύονται πολλοί να γίνουν αγρότες), αλλά και με το ότι αυτή η θεώρηση έχει παγιωθεί χωρικά, με κεντρική δομή τη σύγχρονη ελληνική πόλη και τις μεγάλες αστικές συγκεντρώσεις. Η αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής ώστε να ανταποκρίνεται στις υπαρκτές διατροφικές ανάγκες, προϋποθέτει μεγάλους υποστηρικτικούς μηχανισμούς, πλήρη αναθεώρηση της πολιτικής υδάτων, έργα υποδομής τεράστια, με μεγάλη οικολογική διακινδύνευση. Η διαπραγμάτευση με όρους οικονομικού αντάρτικου προϋποθέτει επιμελητεία. Η οργάνωσή της προϋποθέτει μακροχρόνιο πρωτότυπο σχεδιασμό και όχι αυτοσχεδιασμούς επί χάρτου.

Αλλα κόμματα ή ομάδες – ας πούμε, ενός κριτικού ευρωπαϊσμού -, είναι πιο απλοϊκά, σίγουρα λιγότερο εκκοσμικευμένα από το ΜέΡΑ25. Η δημιουργία σεναρίων υπεκφυγής και αλμάτων, από τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, βασίζεται στην παράδοση ενός εμπειρισμού της ίδιας της εξουσιαστικής ισχύος. «Δώσε μου την εξουσία και μετά τα βρίσκουμε». Τα πολιτικά προγράμματα αποτελούν διηγήματα ή νουβέλες, τα οποία εξαφανίζονται την επομένη. Η προεκλογική ρητορική αντικαθίσταται από την επιβίωση των παραδοσιακών (και πραγματικών σχημάτων εξουσίας), δηλαδή των οικογενειακών δικτύων, των σχέσεων αλληλεξάρτησης στα έγκατα μιας εργολαβικής μικροπραγματικότητας και ξεσκίσματος πολιτικού χρήματος. Η διηγηματική συμμετρία μεταξύ αντίδικων πολιτικών σχημάτων, που περιγράφω, δυστυχώς δεν έχει καν ως πολικό αντίθετο, τον «νεορεαλισμό» του ΣΥΡΙΖΑ. Προτάσσει μια αλλοπρόσαλλη και γερασμένη ακμή ως συναισθηματικό αντίβαρο στις τύψεις και την ενοχική συλλογική συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανάμεσα σε δύο ώριμα ψεύδη, το εκδικητικό νεφέλωμα και την νεφελώδη προσδοκία, παραπίπτουν ο πολιτικός σχεδιασμός και ο ορθός λόγος.