Να γιατί συντάσσομαι {LF}στις εκλογές με το ΚΚΕ

Είμαι ένας απ’ αυτούς που είχαν την ευκαιρία να ζήσουν σε 2 διαφορετικά κοινωνικά συστήματα και έτσι να μπορούν να συγκρίνουν. Είμαι ζωντανό παράδειγμα αφού έζησα τα πρώτα 30 χρόνια της ζωής μου στη Βουλγαρία και τα υπόλοιπα τα ζω εδώ στην Ελλάδα.

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι παντού υπήρχαν προβλήματα. Ομως παροχές και εφόδια που είχα σαν νέος άνθρωπος για να μπορέσω να εξελιχθώ να φτιάξω τη ζωή μου, να σταθώ στα πόδια μου αποτελούν μακρινό όνειρο για την πλειονότητα των νέων ανθρώπων στην Ελλάδα του 2019. Αυτό μου δημιουργεί δύο συναισθήματα. Από τη μία στενοχώρια και αγανάκτηση γιατί δεν μπορώ να χωνέψω ότι η μόρφωση, η πρόσβαση στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, ο ελεύθερος χρόνος δεν καθορίζονται από το ταλέντο ή το μεράκι που έχει κάποιος, αλλά από την τσέπη του. Από την άλλη, πίστη και ελπίδα γιατί αφού εγώ τα είχα αυτά 40 χρόνια πριν, χωρίς να με κοιτάνε στην τσέπη, μπορούν να γίνουν και σήμερα, γιατί η κοινωνία εξελίχθηκε, η τεχνολογία εξελίχθηκε, ο πλούτος μεγάλωσε και μπορεί όλα να γίνουν πιο εύκολα.

Ειδικά στον χώρο του αθλητισμού, τα παιδιά και οι αθλητές με κοιτάνε με ανοιχτό το στόμα, όταν τους λέω για το πώς πέρασα τα παιδικά μου χρόνια. Τους μιλάω για τις υποδομές που είχαμε σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά, τους δασκάλους που τους νιώθαμε σαν οικογένεια, τους γυμναστές που υπήρχαν ανά ειδικότητα για κάθε κλίση και ταλέντο και δεν το πιστεύουν.

Δυστυχώς όλα αυτά άλλαξαν σήμερα και στη χώρα που γεννήθηκα, αλλά και εδώ στην Ελλάδα. Το «δουλεύω για τη φανέλα» έγινε «δουλεύω για το χρήμα». Είναι άλλο πράγμα να πληρώνεσαι σωστά για τη δουλειά που κάνεις, για να μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια και άλλο να τρέχεις πίσω από το χρήμα. Ο αθλητισμός που λέει «όλα για την επίδοση», «όλα για την πρωτιά», «όλα για το συμβόλαιο και το μετάλλιο», έχει παρενέργειες, οδηγεί σε λάθος δρόμο. Ο αθλητισμός που θέλει τον νέο θεατή και καταναλωτή στην εξέδρα και όχι πρωταγωνιστή στο γήπεδο, δεν είναι αθλητισμός.

Στην Ελλάδα έζησα πολλές κυβερνήσεις σαν προπονητής. Πέρασαν πολλοί υπουργοί, πολλά σχέδια και αποφάσεις, πολλές υποσχέσεις από μπροστά μου. Πάντα μετά τις εκλογές, όλοι ξαφνικά πάθαιναν αμνησία, γινόντουσαν άλλοι άνθρωποι. Τι για υποδομές άκουγες; Για καλύτερες συνθήκες; Για εξοπλισμό και χρηματοδότηση; Ολα γίνονταν καπνός μετεκλογικά. Κλασικό παράδειγμα στο μεγαλύτερο γήπεδο της χώρας, το ΟΑΚΑ, σήμερα δεν μπορούν να γίνουν αγώνες.

Με αποτέλεσμα να μην μπορείς να φτιάξεις ποτέ ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, μια ολοκληρωμένη υποδομή που να ξεκινά από το σχολείο, να συνεχίζει στο πανεπιστήμιο και μετά να γίνεται τρόπος ζωής. Και από τους πολλούς να βγαίνουν και τα ταλέντα που θα δουλέψεις. Οταν σε ενδιαφέρει η γρήγορη επίδοση, το γρήγορο κέρδος, θα χάνονται πολλά ταλέντα. Και θα φτάνεις στο σημείο που θα εξαρτάται ο αθλητής από το σπόνσορα που σήμερα είναι… αύριο δεν είναι. Ο χορηγός στηρίζει την πρωτιά, στηρίζει την επίδοση. Τι γίνονται όμως οι υπόλοιποι αθλητές;

Να γιατί συντάσσομαι με το ΚΚΕ. Γιατί έχει για τον αθλητισμό μια άλλη αντίληψη – όπως και στα άλλα ζητήματα που αποτελούν ανάγκη για τον λαό και τη νεολαία – που λέει ότι είναι δικαίωμα και ανάγκη για όλους και όχι πολυτέλεια για τους λίγους. Και αυτό ξεκινά από την εκπαίδευση, που δίνει τη δυνατότητα σε όλους να ασκούνται, να γίνεται στάση ζωής η άσκηση, η ασχολία με ένα άθλημα είτε είσαι ταλέντο είτε όχι. Και αυτό φτιάχνει ενεργό δημιουργικό άνθρωπο που θα έχει όρεξη για τη ζωή, να φτιάξει, να δημιουργήσει και όχι να ζει μέσα στην ανασφάλεια, στην ανεργία, στη μιζέρια.

Κάλεσμα, λοιπόν, σε όλους και ιδιαίτερα στους νέους να σημαδεύσουν σωστά, να δώσουν δύναμη στο ΚΚΕ για να βρουν το ΚΚΕ και μετά τις εκλογές συμπαραστάτη στη ζωή τους, στα θέλω τους, στα όνειρά τους.