Από το Νομπέλ στον Σόιμπλε

Εντάξει, το πιάτο της εκδίκησης θα τρώγεται πάντα κρύο. Αλλά εάν υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος στον κόσμο που θα το απολάμβανε ακόμη και κατεψυγμένο, αυτός θα ήταν ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Θα αρκούσε να θυμηθεί κανείς τις δηλητηριώδεις ατάκες του την εποχή που ο Σόιμπλε ήταν, ως υπουργός Οικονομικών, το πρόσωπο που αγαπούσε να μισεί μια ολόκληρη χώρα. Εδώ δεν γελούσε κανείς, αλλά από εκεί μπορούσε να ακουστεί το σαρδόνιο γέλιο του. Θα μπορούσε να θυμηθεί και το ανόθευτο δηλητήριο που έχυσε όταν εκστόμισε στο φόρουμ του Νταβός τη φράση «είναι η οικονομία, ανόητε», ενώ καθόταν δίπλα του ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά ούτε καν αυτή η φράση δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που δεν μοιάζει με σκέτη εκδίκηση αλλά με τέλειο έγκλημα: ένας έπαινος στον Αλέξη Τσίπρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών μόλις τρεις ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές.

Είναι το είδος του επαίνου που σου κολλάει σαν ρετσινιά όταν το τελευταίο προεκλογικό σου χαρτί είναι οι επιστολές της κυβέρνησης Καραμανλή στον Μάθιου Νίμιτς για το όνομα της ΠΓΔΜ. «Αξιοσημείωτη επίδοση ενός statesman» η συμφωνία για το Μακεδονικό όταν ο πρωτεργάτης της Συμφωνίας επιχειρεί να μοιραστεί το βάρος της; Οταν ο στόχος είναι να καταδειχθεί πως δεν ήταν μόνο αυτός ο επίμονος νονός της λύσης αλλά πως και άλλοι, πριν από αυτόν, είχαν εργαστεί για να αποκτήσει η ακατανόμαστη χώρα το όνομα που ήθελε;

Μοιάζει με ειρωνεία της τύχης αν λάβει υπόψη του κανείς πως ο έλληνας  Πρωθυπουργός που φιλοδοξούσε να ολοκληρώσει τη θητεία του το φθινόπωρο με ένα βραβείο Νομπέλ, την ολοκληρώνει όχι μόνο μια ολόκληρη εποχή νωρίτερα αλλά και με ένα βραβείο Σόιμπλε. Θα ήταν λάθος όμως να περιορίσει κανείς την εμβέλεια του βραβείου στην επικράτεια του Μακεδονικού. Το Μακεδονικό δεν ήταν ο λόγος της εκδικητικής βράβευσης. Ηταν απλώς η αφορμή. Σημασία, με άλλα λόγια, δεν έχουν οι τόποι αλλά τα γεγονότα και τα πρόσωπα. Εχει το γεγονός πως εάν το πρόσωπο που βραβεύεται είναι ένας έλληνας πολιτικός που επένδυσε στην αντιμνημονιακή οργή, το πρόσωπο που βραβεύει είναι ένας γερμανός πολιτικός που υποδέχθηκε όλο το αντιμνημονιακό μένος.

Το πρόβλημα περιγράφεται και ως εξής. Ο Τσίπρας βραβεύτηκε από κάποιον στον οποίο είχε προσδώσει κάποτε περιωπή εθνικού βασανιστή. Από κάποιον τον οποίο κατήγγειλε ως τον διαβολικό εμπνευστή ενός μυστικού σχεδίου Grexit, ενώ ο ίδιος πελαγοδρομούσε ανάμεσα στην αυταπάτη και την αφέλεια. Πώς μπορεί να πάρει το βραβείο του statesman από αυτά τα χέρια; Δεν χρειάζεται. Το βραβείο έχει κολλήσει επάνω του.

Θαυμαστής
Το βραβείο Σόιμπλε στον Τσίπρα δεν μπορεί να θεωρηθεί σερβίς στον Μητσοτάκη. Περισσότερο μοιάζει με πάσα στον Βαρουφάκη, τον οποίο ο ίδιος ο Τσίπρας είχε υποδείξει περίπου ως συνεργάτη του Σόιμπλε. Συνεργάτης εκείνου που μιλάει ως θαυμαστής του Τσίπρα; Ενώ για τον ίδιο τον Βαρουφάκη τι είχε πει σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στα «ΝΕΑ» τον Ιούνιο του 2017; «Την αξίωση να τον πάρω στα σοβαρά, δυστυχώς την έχει χάσει προ πολλού». Η δηλητηριώδης ατάκα μετράει ήδη δύο χρόνια. Αυτό που μένει πια είναι η διαβολική εκδίκηση. Μένει ένα βραβείο Σόιμπλε και για τον Γιάνη Βαρουφάκη.