Ενα νεύμα στη βία

Μπήκε ο Ιούλιος και φοβηθήκαμε ότι κρύβονται «πονηριές» στον νέο Ποινικό Κώδικα, ο οποίος ψηφίστηκε λίγο πριν κλείσει η προηγούμενη Βουλή: εισαγγελείς είπαν ότι το άρθρο 110Α του νέου κώδικα δίνει τη δυνατότητα στους πολυισοβίτες δολοφόνους της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, τον Γιωτόπουλο, τους αδελφούς Ξηρούς, τον Τζωρτζάτο, από Σεπτέμβριο και στον Κουφοντίνα, να υποβάλουν αίτηση αποφυλάκισης – για να εκτίσουν την ποινή τους στο σπίτι τους. Ο υπουργός Δικαιοσύνης το διέψευσε. Ισοβίτες πρέπει να μείνουν φυλακή 25 χρόνια. Παράλληλα, σύμφωνα με το άρθρο 7 του ΠΔ. 62/2014, πρόσθεσε, δεν εμπίπτουν στην πιλοτική εφαρμογή του θεσμού της ηλεκτρονικής επιτήρησης όσοι έχουν καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη.

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να ισχύσει η επιείκεια και η συγχώρεση που επιδεικνύουν οι ανεκτικές κοινωνίες στους έγκλειστους τρομοκράτες. Κάποιοι φέρνουν παράδειγμα ανεκτικής δημοκρατίας την Ιταλία, που σε ανάλογες περιπτώσεις έδινε άδειες και διευκολύνσεις. Η ιταλική δημοκρατία όμως «νίκησε» ολοσχερώς την τρομοκρατία. Οι δολοφόνοι δεν μεταμελήθηκαν για τους τύπους. Αποδοκίμασαν, και πολιτικά και ηθικά, τον βίαιο δρόμο τους. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι τρομοκράτες εξακολουθούν να υποστηρίζουν τις επιλογές τους. Ο Κουφοντίνας κρατά κρυμμένο το συμβολικό δολοφονικό σαρανταπεντάρι. Και «έξω», κυοφορείται και οργανώνεται η απείθεια, έτοιμη για νέο βίαιο γύρο.

Υπ’ αυτούς τους όρους, η αντανακλαστική αντίδραση των πολιτών στην πιθανότητα επίδειξης εύνοιας στους ισοβίτες τρομοκράτες είναι εύλογη. Η κοινωνία φοβάται την πολιτική βία, όσους την ανέχονται ή τη χρησιμοποίησαν. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν προσγειωθεί στις κυβερνητικές καρέκλες, χρησιμοποίησε τη βία ως πολιτικό εφαλτήριο – η ατιμωρησία των Εξαρχείων σήμερα έχει και ουσιαστικό και συμβολικό περιεχόμενο. Κι όποιος καεί στο χυλό…

Να μην παρεξηγούμαστε. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, που δήθεν διεκδικεί τη σοσιαλδημοκρατία, στα θέματα της φυλακής βάζει μπροστά τις θεωρίες του Φουκό και συμπεριφέρεται σαν ριζοσπαστικό μετακομμουνιστικό μόρφωμα, αγκαλιάζοντας διάφορους εξτρεμισμούς – και τους ποινικούς που συμπλέουν μαζί. Τη δεκαετία του 1980, η ανανεωτική Αριστερά που διεκδικούσε την κληρονομιά του ΚΚΕ εσωτερικού, διαβρώθηκε από διάφορους «κινηματικούς». Στο όνομα της υπεροχής των κοινωνικών κινημάτων, η δημοκρατική πίστη σχετικοποιήθηκε. Αποτέλεσμα ήταν η αντικατάσταση της ρητής καταδίκης της τρομοκρατίας από μια υπόρρητη συμπάθεια στην πολιτική βία και στους εκφραστές της. Τη συμπάθεια αυτή συνεχίζει να δείχνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Να και ένα θέμα στο οποίο κρατάει τις υποσχέσεις του.